Czesław Bereza (ur. 11 sierpnia 1891 w Białej Cerkwi, zm. po 1937) – major piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Syn Marcina urodzony 11 sierpnia 1891 w Białej Cerkwi, w ówczesnym powiecie wasylkowskim guberni kijowskiej. Jego rodzina należała do szlachty dziedzicznej. Był katolikiem. Ukończył gimnazjum w rodzinnym miasteczku.
1 września 1912 został podoficerem armii rosyjskiej i rozpoczął naukę w Odeskiej Szkole Wojskowej. 12 lipca 1914, po ukończeniu szkoły, został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 6 sierpnia 1913 i wcielony do 68 pułku lejbpiechoty. W szeregach tego oddziału walczył w czasie I wojny światowej. 14 sierpnia 1914 został ranny. 17 listopada 1915 i 20 lutego 1915 oraz od 20 lipca 1916 był wykazywany jako dowódca pułkowego pododdziału saperów. 20 czerwca 1915 awansował na porucznika ze starszeństwem z 19 czerwca 1915, a 27 października 1916 na sztabskapitana ze starszeństwem z 30 sierpnia 1916.
W 1921 pełnił służbę w 10 baonie celnym na stanowisku dowódcy 1 kompanii, a jego oddziałem macierzystym był 52 pułk piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 280. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 51 pułku piechoty w Brzeżanach. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 79. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lutym 1926 został zatwierdzony na stanowisku kierownika I referatu administracji rezerw i zastępcy komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień Brzeżany. W lutym 1927 został przeniesiony do PKU Stanisławów na takie samo stanowisko. 23 grudnia tego roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku. W marcu 1929 został przeniesiony do PKU Płock na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta. We wrześniu 1930 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I. Z dniem 31 stycznia 1931 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lublin Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr II. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II”. 24 października 1937 został wybrany członkiem zarządu Placówki w Stanisławowie Stowarzyszenia Weteranów Byłej Armii Polskiej we Francji.
Był żonaty. Żona urodziła się w guberni chersońskiej i była wyznania prawosławnego.
Ordery i odznaczenia 21 czerwca 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia. W czasie służby w armii rosyjskiej otrzymał: Order Świętej Anny 2 stopnia z mieczami – 8 maja 1916, Order Świętego Stanisława 2 stopnia z mieczami – 1 listopada 1916, Order Świętej Anny 3 stopnia z mieczami i kokardą – 24 kwietnia 1916, Order Świętego Stanisława 3 stopnia z mieczami i kokardą – 18 października 1915, Order Świętej Anny 4 stopnia z napisem na szabli „Za odwagę” – 22 stycznia 1915.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Komendanci uzupełnień II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Białej Cerkwi Kategoria:Ludzie związani z Płockiem Kategoria:Ludzie związani ze Stanisławowem Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego pełniący służbę w Batalionach Celnych Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Nieznana data śmierci