Andrzej Garboś (ur. 1906 w Jadachach, zm. 1973) – polski żołnierz i wynalazca. Wraz z Józefem Kosackim stworzył pierwszy ręczny wykrywacz min Mine detector (Polish) Mark I.
Życiorys Urodził się w 1906 roku w Jadachach w rodzinie chłopskiej. Ukończył szkołę czteroklasową, a następnie uczęszczał do Publicznej Szkoły Dokształcającej Zawodowej w Tarnobrzegu. W 1927 roku został powołany do wojska, w którym trafił do szkoły podoficerskiej 2 pułku łączności w Jarosławiu. Został tam instruktorem wyszkolenia teletechnicznego i dowódcą drużyny. W 1933 roku zdał małą maturę. Po ślubie wyjechał wraz z żoną do Zegrza, gdzie rozpoczął służbę w Centrum Wyszkolenia Łączności. Przebywając tam wynalazł m.in. tzw. ruchomą rozgłośnie radiową z funkcją odgrywania muzyki z dwóch patefonów i łączenia jej z mikrofonem oraz odbiornikiem radiowym, a także wspólnie z Henrykiem Naimskim tzw. przystawkę OPL umożliwiającą szybki kontakt punktów dozorowych z centralną zbiornicą w Warszawie.
W 1939 roku w czasie wojny obronnej Polski wziął udział w obronie Zegrza, po czym wraz z rodziną ewakuował się do Lwowa, a następnie wraz ze swoim oddziałem został internowany na Węgrzech. Z Węgier przedostał się do Jugosławii, a z niej drogą morską do francuskiej Marsylii. Po agresji III Rzeszy na Francję wraz z resztą kadry Centrum Wyszkolenia Łączności trafił do Wielkiej Brytanii. W 1941 roku projekt opracowany przez plutonowego Garbosia i podporucznika Józefa Kosackiego z Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie wygrał konkurs na najlepszy wykrywacz min rozpisany przez brytyjskie Ministerstwo Zaopatrzenia, dzięki czemu został skierowany do produkcji seryjnej i znajdował się w użyciu przez resztę II wojny światowej. Konstrukcja tego wykrywacza min stała się pierwowzorem wszystkich następnych wykrywaczy min, a on sam był używany przez brytyjską armię do lat 70. XX wieku.
W Wielkiej Brytanii skończył kurs oficerski i otrzymał stopień podporucznika. Do Polski powrócił w 1947 roku. Początkowo został przydzielony do Szkolnego Punktu Łączności w Zgierzu jako kierownik Warsztatów Technicznych i Magazynów Sprzętu Łączności. Został awansowany do stopnia kapitana. W 1953 roku zwolniono go z wojska. Po tym wydarzeniu pracował w Stołecznych Zakładach Sprzętu Elektronicznego w Warszawie, Warszawskich Zakładach Sprzętu Motoryzacyjnego i Zakładach Wytwórczych Urządzeń Elektronowych. W 1958 roku powrócił w okolice miejsca urodzenia i podjął pracę w Zakładach Metalowych w Nowej Dębie. W 1971 roku przeszedł na emeryturę. Współpracował z Klubem Oficerów Rezerwy i Związkiem Bojowników o Wolność i Demokrację. Zmarł w 1973 roku.
Życie prywatne W 1936 roku ożenił się z Zofią Mortką. Ślub odbył się w kościele w Sandomierzu, a ceremonii przewodniczył ksiądz Antoni Rewera. Miał córkę Barbarę.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w 1973 Kategoria:Polscy wynalazcy