Gugnelve butleri – gatunek motyla z rodziny miernikowcowatych, jedyny z monotypowego rodzaju Gugnelve. Endemit Chile.
Taksonomia Rodzaj i gatunek typowy opisane zostały po raz pierwszy w 2024 roku przez Mario I. Ramosa-Gonzáleza i Luisa E. Parrę na łamach „ZooKeys” w publikacji współautorstwa Maríi F. Venegas-González i Carlosa Zamory-Manzura. Jako miejsce typowe wskazano Guayacan w chilijskiej prowincji Cordillera. Epitet gatunkowy nadano na cześć Arthura Gardinera Butlera, natomiast nazwa rodzajowa pochodzi od araukańskiego słowa wüṉyelfe, oznaczającego jasną gwiazdę lub Wenus i odnosi się do żółtawego ubarwienia owada.
Morfologia thumb|left|180px|Schemat użyłkowania Motyl o rozpiętości skrzydeł około 25 mm.
Głowa ma czoło i ciemię porośnięte brązowawymi łuskami. Czułki samca są zgrubiałe i lekko piłkowane, samicy zaś nitkowate. Sterczące głaszczki wargowe mają długość zbliżoną do średnicy oka.
Tułów jest przysadzisty, włącznie z tegulami i patagiami porośnięty wydłużonymi, żółtawobrązowymi łuskami. Skrzydło przednie jest prawie trójkątne, nieco wygięte sierpowato. Jego użyłkowanie cechuje się obecnością dwóch komórek dodatkowych, z których pierwsza styka się z żyłką subkostalną i jest o połowę krótsza od drugiej, pierwszą gałęzią żyłki radialnej wychodzącą ze środka drugiej komórki dodatkowej, zlaniem się drugiej gałęzi żyłki radialnej z wspólnym odcinkiem jej trzeciej i czwartej gałęzi, piątą gałęzią wspomnianej żyłki zakończoną na zewnętrznej krawędzi skrzydła, drugą gałęzią żyłki medialnej leżącą w takiej samej odległości od jej pierwszej i lekko łukowatej trzeciej gałęzi, pierwszą gałęzią żyłki kubitalnej przedniej wychodzącą w 7/8 długości komórki, a drugą jej gałęzią biorącą początek w pobliżu środka komórki. Ubarwienie przedniego skrzydła jest żółtawobrązowe z przepaskami przedśrodkową i zaśrodkową ciemniejszymi od tła i od zewnątrz bladobrązowo obrzeżonymi; ta pierwsza jest łukowato zakrzywiona, ta druga ukośna i nieco zafalowana. Skrzydło tylne jest prawie owalne u samca i prawie prostokątne u samicy. Tło ma bladobrązowe u samca i bladobrązowoszare u samicy; pozbawione jest przepasek. Na krawędzi zewnętrznej występują żółtawobrązowe, włosowate łuski. W jego użyłkowaniu brak jest drugiej gałęzi żyłki medialnej, a sektor radialny bierze początek w 11/12 komórki. Golenie przedniej pary pozbawione są ostróg, natomiast środkowej mają po dwie ostrogi, a tylnej po cztery.
thumb|left|A: genitalia samca w widoku brzusznym; B: edeagus w widoku bocznym, C: genitalia samicy w widoku brzusznym Odwłok ma pasmo białych łusek na pierwszym i drugim segmencie.
Samcze genitalia cechują się stożkowatym unkusem, lekko porośniętymi szczecinkami wyrostkami towarzyszącymi, widelcowatą zawieszką, prawie owalnym sakusem, słabo zaznaczonym sklerytem anellusa i tylno-bocznie zorientowanym, roztrojonym jego wyrostkiem oraz V-kształtnym gnatosem z zafalowanymi ramionami i rozszerzonym, opatrzonym jedenastoma ząbkami czy drobnymi kolcami wierzchołkiem. Prawie rombowate walwy mają zesklerotyzowane kostę i krawędź przednią. Przypominająca halabardę juksta ma bok rozszerzony w parę silnie zesklerotyzowanych wyrostków, każdy z trzema kolcami. Rurkowaty, wyprostowany edeagus ma w wezyce ciernie w postaci jedenastu kolców.
Genitalia samicy mają przydatki tylne trzykrotnie dłuższe od przednich, lejkowate kolikulum, błoniasty i niemal gruszkowaty korpus torebki kopulacyjnej ze znamieniem o długim, ostrzowatym żeberku na części zesklerotyzowanej, a przewód torebki o połowę krótszy od korpusu.
Ekologia i występowanie Osobniki dorosłe latają od listopada do stycznia.
Owad neotropikalny, endemiczny dla Chile, podawany z prowincji Cachapoal, Cordillera, Limarí i Talca.
Przypisy
Kategoria:Miernikowcowate Kategoria:Motyle Chile Kategoria:Fauna endemiczna Chile Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2024 roku