Walhter Bodo Richard Ernst (ur. 6 kwietnia 1889 w Quedlinburgu, zm. w marcu 1945 na południe od Pelplina) – niemiecki narodowo-socjalistyczny działacz samorządowy, w latach 1942 – 1945 nadburmistrz Bydgoszczy.
Życiorys Urodził się 6 kwietnia 1889 w Quedliburgu, jako syn nauczyciela. Odbywał służbę wojskową, jednak nie są znane żadne związane z tym szczegóły. W 1925, po reaktywacji NSDAP wstąpił do partii i otrzymał numer członkowski 4476.
Od października 1927 do listopada 1931 studiował prawo na Uniwersytecie w Halle. Około 1932 wstąpił do SA; znane dokumenty mówią, iż posiadał stopień Sturmführera, choć istnieje zdjęcie przedstawiające go w mundurze Sturmbannführera.
Kariera polityczna
W czerwcu 1925 został mianowany na gauleitera prowincji Halle-Merseburg i założył pronazistowskie pismo Mitteldeutscher Beobachter. Szybko doszło tam do frakcyjnego sporu NSDAP, w którym po jego stronie stanął Friedrich Uebelhoer. Ostatecznie jednak, został zmuszony do dymisji i zastąpiony przez . Władze państwowe Rzeszy, mimo potępienia decyzji lokalnych struktur partii, uznały dymisję.
W 1936 został w Quedlinburgu. Sprawował tę funkcję do 1939, gdy objął urząd burmistrza Piły. W czerwcu 1942, Erich Temp został powołany do wojska, a Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Rzeszy na jego miejsce skierowało Ernsta. mały|Walther Ernst (w mundurze SA-Sturmbannführera) z generałem Güntherem von Kluge (1943)Ernst otrzymał nominację bez decydującego głosu gauleitera Alberta Förstera. Od sierpnia 1944 rozpoczął mobilizację wszystkich zdrowych mężczyzn pochodzenia niemieckiego do Volksstrumu i Wermachtu. mały|Walther Ernst (drugi z prawej) na otwarciu wystawy Bromberger Kunstschau (1943)
21 stycznia 1945 zaobserwowano na szosach między Bydgoszczą i Inowrocławiem pojedyncze radzieckie czołgi. Ernst zauważył, że ulice miasta opustoszały i zniknęły patrole policji. Zaczął obawiać się powstania ze strony polskich mieszkańców miasta. Wieczorem, w siedzibie NSDAP na Nowym Rynku brał udział w telekonferencji z gauleiterem Försterem, który jednak zlecił im jedynie przeprowadzenie zbiórki ciepłej odzieży dla Wermachtu, nie dając jednocześnie żadnych szczegółowych wytycznych co do strategii obrony. Po rozmowie zapadła decyzja o ewakuowaniu władz niemieckich. 22 stycznia Ernst zdecydował o wysadzeniu magazynów amunicji na Osowej Górze. Próbował także uruchomić sklepy, przed którymi zaczęły gromadzić się kolejki. Popołudniu wyruszył samochodem w kierunku Piły; docelowym kierunkiem był Frankfurt. 23 stycznia został zatrzymany przez żołnierzy 15 Dywizji Grenadierów w Mroczy, którzy poinformowali go, że armia radziecka zdobyła Nakło. Do Frankfurtu dotarł 27 stycznia. Decyzja o ewakuacji Ernsta oraz innych niemieckich urzędników z Bydgoszczy przykuła uwagę władz państwowych Rzeszy. Chciano ich wykorzystać jako przykład dezercji do napiętnowania. Do zbadania naruszeń i wyciągnięcia konsekwencji powołano specjalną komisję z Ernstem Kaltenbrunnerem. 31 stycznia wschodnie posterunki policji otrzymały rozkaz Heinricha Himmlera:
Ernst, wraz z Waltherem Kühnem, rozpoczął służbę w karnym batalionie. Poległ podczas bitwy o Gdańsk, w marcu 1945, na południe od Pelplina.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1945 Kategoria:Prezydenci Bydgoszczy Kategoria:Członkowie SA Kategoria:Politycy NSDAP Kategoria:Ludzie urodzeni w Quedlinburgu Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Marcina Lutra w Halle i Wittenberdze Kategoria:Prezydenci Piły Kategoria:Ofiary II wojny światowej