Niedoradz (Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262)) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Otyń. Wieś typu owalnicy.
We wsi znajduje się stacja kolejowa Niedoradz.
Historia Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1376 roku. Jednak początki wsi sięgają XII wieku. Należy ona zatem do jednych z najstarszych wsi powiatu nowosolskiego. W XV wieku była własnością rycerską rodu von Zabeltitz. W XVI wieku Niedoradz należał do możnego rodu von Rechenbergów. Od 1639 roku wieś należała do zakonu jezuitów z Otynia. W 1787 roku po likwidacji zakonu wieś przeszła w ręce księcia żagańsko - kurlandzkiego Piotra Birona. Następnie właścicielką została księżna Dorota de Talleyrand-Périgord
W latach 1954–1957 wieś należała i była siedzibą władz gromady Niedoradz, po jej zniesieniu w gromadzie Otyń. W latach 1950–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Zabytki Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest: kościół filialny pod wezwaniem św. Jakuba (dec.: Najśw. Marii Panny), z połowy XVII wieku, XIX wieku; jednonawowy.
Demografia Liczba mieszkańców miejscowości w poszczególnych latach: +RokIlość mieszkańców1998133020021395200914602011148520211381
Przypisy
Bibliografia Garbacz K., Szlakiem zabytkowych miast, Zielona Góra, Agencja Wydawnicza PDN, 2005
*