Karl Lachmann (ur. 4 marca 1793 w Brunszwiku, zm. 13 marca 1851 w Berlinie) – niemiecki filolog i krytyk literacki.
Studiował w Lipsku i Getyndze. Brał udział w kampanii 1815 r. W roku 1818 wykładał filologię na uniwersytecie w Królewcu, a od 1825 w Berlinie.
Lachmann położył niemałe zasługi w dziedzinie filologii klasycznej i staroniemieckiej. Jest twórcą współczesnej krytyki tekstu.
Najdonioślejsze znaczenie miały jego badania nad Nibelungami (Zu den Nibelungen und zur Klage, Berlin, 1836) i nad Homerem (Betrachtungen uber die Ilias, Berlin, 1847).
Do zakresu filologii klasycznej należą jego prace: De Choreis systematis tragicorum Graecorum libri quatuor (Berlin, 1819); De mensura tragoediarum (Berlin, 1822); wyd. Katulla (1829), Tybulla (1829), Genezjusza (1834), Terencjana Maura, Lukrecjusza itd. Literaturę staroniemiecką omówił w publikacjach: Ueber althochdeutsche Betonung und Verskunst (1831); Ueber Singen und Sagen (1833); Ueber den Eingang des Parcival (1835) Prace drukowane były w Abhandlungen Berlińskiej Akademii Nauk.
Przypisy
Bibliografia Encyklopedia Powszechna Orgelbranda, 1901
Linki zewnętrzne Prace Karla Lachmanna Karl Lachmann – dzieła w bibliotece Polona
Kategoria:Niemieccy językoznawcy Kategoria:Niemieccy filolodzy Kategoria:Niemieccy bibliści Kategoria:Na podstawie encyklopedii Orgelbranda Kategoria:Ludzie związani z Królewcem Kategoria:Urodzeni w 1793 Kategoria:Zmarli w 1851 Kategoria:Niemieccy mediewiści Kategoria:Ludzie urodzeni w Brunszwiku