Ostrowieczno – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie śremskim, w gminie Dolsk.
Położenie Wieś położona 2,4 km na wschód od Dolska przy drodze powiatowej nr 4082 z Dolska do Mchów przez Ługi u stóp najwyższego pasma Pagórków Dolskich. We wsi znajduje się skrzyżowanie z drogą powiatową nr 4085 z Nowieczka do Księginek.
Nazwa Pierwotnie miejscowość związana była z Wielkopolską. Istnieje co najmniej od połowy XIII wieku i ma średniowieczną metrykę. Pierwszy zachowany zapis pochodzi z łacińskiego dokumentu z 1258 (według zachowanej kopii z XV wieku) gdzie odnotowano ją pod staropolską nazwą „Ostroveczno”, 1439 „Ostroueczno”, 1286 „Ostrovecno”. W 1382 w Kronice Janka z Czarnkowa „Ostrowaczno, Ostroweczno”, a także w 1400 „Ostroueczno”, 1418 „Ostrowyeczsko”, 1420 „Ostrowecz”, 1422 „Ostrowyeczno”, 1424 „Ostrowieczno Maior”, 1428 „Ostrowyczsko”, 1429 „Ostrowyeczno Maius, Ostrowyeczno Maior”, 1435 „Magnum Ostrowyeczno”, 1512 „Ostrowieczno Maius”, 1579 „Wielgie Ostrowieczno”, 1580 „Ostrowieczno Maior” .
Od nazwy wsi pochodzi polskie odmiejscowe nazwisko szlacheckiego rodu Ostrowieckich, dawnych posiadaczy miejscowości.
Historia Okolice miejscowości były zasiedlone jednak już wcześniej niż odnotowały to zachowane zapisy historyczne. W wyniku badań archeologicznych n a wyspie Jeziora Ostrowieczno odkryto równolegle ułożone pale drewniane prawdopodobny ślad po niedatowanej osadzie.
Początkowo miejscowość była wsią kościelną, a potem szlachecką należącą do wielkopolskiej szlachty z lokalnego rodu Ostrowieckich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1448 odnotowano ją w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1580 należała do parafii Dolsk.
Pierwszy zachowany zapis o miejscowości pochodzi z 1258 i odnotował Iwana dziedzica z Ostrowieczna, który sprzedał biskupowi poznańskiemu Bogufałowi II źreb Mokowo, przyległy do wsi biskupiej Grodnica za 5 grzywien srebra oraz za krowę.
W 1286 książę wielkopolski oraz późniejszy król polski Przemysł II przysądził kościołowi poznańskiemu dziedzinę Ostrowieczno, wbrew roszczeniom Mikołaja zwanego Chorążyc, który był synem Piotra. Dziedzinę tę dziedzic Bogufał nadał około 1286 kościołowi poznańskiemu, a w 1439 nastąpiła komemoracja zmarłego komesa Gotarda, od którego opactwo benedyktynów w Lubiniu otrzymało wieś Ostrowieczno.
W latach 1382-1421 dziedzicem we wsi Ostrowieczno oraz Parska był skarbnik poznański Michał Ostrowiecki zwany też Michałkiem. W 1382 Kronika Janka z Czarnkowa odnotowała jego gródek zwany Parsk. W 1390 Michał wystąpił jako współrodowiec Andrzeja Jaskółki z Jaskółek. W latach 1390-1421 Michał Ostrowiecki odnotowany został jako świadek. W 1400 żona Michała Katarzyna z Ostrowieczna okazała dokument zapisu 100 grzywien posagu na wsi Ostrowieczno. W 1400 Jasiek Szołdra pozwał Katarzynę Ostrowiecką o 50 sztuk bydła. W 1403 Michał Ostrowiecki toczył proces z bratankiem Krystynem Jeżewskim. Michał nie stawił się na termin w sądzie, ponieważ Krystyn go zranił. W nowym terminie po 2 tygodniach zeznała Katarzyna ostrowiecka jego żona, że nie powinna być pozywana ze swej oprawy wdowiej znajdującej się na Podrzeczu.
W latach 1448-1449 właścicielem wsi był Jan Koszysko z Ostrowieczna, niegdyś z Rogowa i od tej miejscowości zwany niegdyś Rogowskim. W 1449 sprzedał on Stanisławowi niegdyś Broniszewskiemu m. in. dziedzinę Ostrowieczno za 600 złotych węgierskich. W latach 1449-1465 odnotowany został dziedzic wsi Ostrowieczno Stanisław zwany Broniszem lub Broniszewskim (odmiejscowym nazwiskiem utworzonym od Broniszewic w powiecie kaliskim). W 1449 toczył on spór sądowy z Dobrogostem Rogowskim z Pożegowa. W 1450 zapisał swojej żonie Annie po 100 kóp groszy posagu oraz wiana na Ostrowiecznie. W 1465 toczył on spór sądowy z Maciejem Kadzyńskim, W 1472 Anna wdowa po tymże Broniszu sprzedała Wyszocie dziedzicowi w Starkowcu (obecnie to Starkówiec) [koło Kobylina w powiecie pyzdrskim połowę wsi Jawory za 400 grzywien.
W latach 1546-1578 odnotowano Katarzynę Ostrowiecką żonę Jana Tarzeckiego dziedzica w Ostrowiecznie, córkę Heleny Ostrowieckiej i Klemensa Drogoszewskiego, siostrę Doroty Ostrowieckiej żony Wojciecha Tarzeckiego. W 1546 mąż Jan Tarzecki dziedzic w Ostrowiecznie zapisał jej po 200 grzywien posagu i wiana na połowie wsi.
Zachowały się także zapisy dotyczące wsi w historycznych księgach podatkowych, pochodzące z XVI i XVII wieku. W 1530 miał miejsce pobór we wsi od połowy łana. W 1580 pobór odbył się z części należącej do Piotra Tarzeckiego: od dwóch zagrodników, komornika oraz od najemnego robotnika od pługa zwanego ratajem. Z części należącej natomiast do Jerzego Kiełczewskiego pobrano podatki od połowy łana oraz od zagrodnika. W 1583 pobór z Ostrowieczna zapłacili Jerzy Kiełczewski oraz Andrzej, Piotr i Stanisław Tarzeccy. W 1610 w Ostrowiecznie odnotowano pół łana.
W 1672 spłonął kościół św. Stanisława z XIII wieku, pozostałością po nim jest Kościelna Góra.
Znajdował się tam również Ośrodek Wypoczynkowy należący do Odlewni Żeliwa w Śremie zaś później należący do osoby prywatnej. Z czasem Ośrodek został opuszczony i zostały tylko ruiny. W 2018 roku Ośrodek Wypoczynkowy został rozebrany i nie pozostało po nim ani śladu.
W latach 1954–1959 wieś była siedzibą gromady Ostrowieczno, po jej zniesieniu w gromadzie Dolsk. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Turystyka Atrakcjami wsi są: Czarna Góra o wysokości 149 m n.p.m. Stara szkoła z 1903. Kapliczka z figurą Matki Boskiej. Grodziska: jedno na szczycie Kościelnej Góry, drugie na wyspie na Jeziorze Ostrowieczno. Jezioro Ostrowieczno, obecnie stanowi własność prywatną.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ostrowieczno