Herbie Hancock, właśc. Herbert Jeffrey Hancock (ur. 12 kwietnia 1940 w Chicago) – amerykański pianista, kompozytor, aranżer i bandlider jazzowy. Laureat NEA Jazz Masters Award 2004. Jest laureatem czternastu nagród Grammy i Oscara za muzykę do filmu Round Midnight z 1986. Wiele jego kompozycji stało się standardami – między innymi „Watermelon Man”, „Cantaloupe Island” (rozsławiony przez remiks grupy Us3), „Maiden Voyage”, „Eye of the Hurricane”, „Dolphin Dance” czy „Chameleon”.
Jest także uważany obok McCoy Tynera, Keitha Jarretta i Chicka Corei za jednego z czterech wielkich pianistów późnego modern jazzu, którzy wywarli największy wpływ na grę na tym instrumencie. Przedmiotem podziwu jest zwłaszcza jego inwencja rytmiczna i improwizacyjnaTomasz Szachowski, Czas Jarretta w: „Jazz Forum”, nr 4-5 2003, s. 50; Marcin Małecki, Oscar Peterson: Legenda fortepianu w: „Jazz Forum”, nr 9 2005, s. 55.. Tworzy muzykę zarówno o charakterze czysto jazzowym, jak i będącą pod mniejszym lub większym wpływem popu, rapu i techno, w każdym z tych gatunków poruszając się z równą swobodą.
Życiorys thumb|left|Herbie Hancock otrzymuje Złotą Płytęw Warszawie, listopad 2010 Od siódmego roku życia grał na fortepianie i uznany za muzyczne „cudowne dziecko” w wieku 11 lat zagrał V Koncert fortepianowy D-dur Mozarta z Orkiestrą Symfoniczną z Chicago.
W wieku lat 20 został zauważony przez trębacza Donalda Byrda, który zaprosił go do swojego zespołu. W 1962 nagrał swój debiutancki album Takin’ Off, na którym znalazł się pierwszy hit artysty – „Watermelon Man”.
W 1963 na zaproszenie Milesa Davisa wstąpił do jego kwintetu. Razem z Ronem Carterem (kontrabas) i Tonym Williamsem (perkusja) stworzył tam najsłynniejszą sekcję rytmiczną modern jazzu. Oprócz działalności w zespole Davisa Hancock nagrywał też w latach sześćdziesiątych płyty dla wytwórni Blue Note jako lider, z których za najważniejsze uznawane są Empyrean Isles (1964), Maiden Voyage (1965) i Speak Like a Child (1968).
W 1968 Hancock opuścił zespół Davisa i zwrócił się ku samodzielnym muzycznym poszukiwaniom, rozwijając właśnie tworzącą się muzykę fusion. Owocem tej jego działalności był m.in. bestsellerowy album Head Hunters, nagrany w 1973 dla Columbia Records. Na początku lat 70. jako jeden z pierwszych wprowadził elektroniczne instrumenty klawiszowe. W późniejszym okresie Hancock potrafił także udanie wykorzystywać elementy muzyki rap i techno, czego dowodem był choćby album Future Shock z 1983, zawierający utwór Rockit, który stał się jednym z hitów nowo powstałej stacji telewizyjnej MTV. W tym samym mniej więcej czasie Hancock realizował jednak także projekt o nazwie V.S.O.P., który był próbą nawiązania do brzmienia czysto jazzowego kwintetu Davisa z lat sześćdziesiątych, w czym wspomagali go dawni towarzysze z tego zespołu, z tym że na trąbce Davisa zastąpił Freddie Hubbard.
Ostatnimi znaczącymi sukcesami muzyka były albumy: Gershwin’s World z 1998, Directions in Music • Jazz at Massey Hall z 2002 oraz River • The Joni Letters z 2007, za które otrzymał nagrody Grammy.
Wybrana dyskografia
Filmografia RokTytułReżyser2006Herbie Hancock: Possibilities (film dokumentalny)Doug Biro, Jon Fine2012Charles Lloyd: Arrows Into Infinity (film dokumentalny)Dorothy Darr, Jeffery Morse2013Music Technology Innovators (film dokumentalny)Jack Edward Sawyers2014Nathan East: For the Record (film dokumentalny)Chris Gero, David Maxwell2015Wayne Shorter: Zero Gravity (film dokumentalny)Dorsay Alavi
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy aranżerzy Kategoria:Amerykańscy bandliderzy jazzowi Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy jazzowi Kategoria:Amerykańscy pianiści jazzowi Kategoria:Laureaci Cezara za najlepszą muzykę filmową Kategoria:Laureaci MTV Video Music Awards Kategoria:Laureaci Nagrody Grammy Kategoria:Laureaci Nagrody NEA Jazz Masters Kategoria:Laureaci Oscara za najlepszą muzykę Kategoria:Muzycy jazzfunkowi Kategoria:Muzycy jazzrockowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Chicago Kategoria:Laureaci Kennedy Center Honors Kategoria:Urodzeni w 1940 Kategoria:Laureaci Polar Music Prize