Diplacusis – termin audiologiczny określający charakterystyczną różnicę w odbiorze wysokości tonu w obu uszach. Zjawisko to występuje u około 50% osób ze stwierdzoną chorobą Ménière’a.
Bibliografia Otoneurologia. red. G. Janczewskiego i B. Latkowskiego. Warszawa: Bel Corp, 1998, t.2, s. 436. .
Kategoria:Audiologia