Wola Rzeczycka – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie stalowowolskim, w gminie Radomyśl nad Sanem. Ma status sołetwa.
+Integralne części wsi Wola Rzeczycka SIMC Nazwa Rodzaj0805324 Kołowrót część wsi0805330 Komorniki część wsi0805347 Nowa Wieś część wsi0805353 Przymiarki część wsi0805360 Turki część wsi0805376 Zagroda część wsi
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie urzędowskim województwa lubelskiegoCorona Regni Poloniae. Mapa w skali 1:250 000, Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk i Pracownia Geoinformacji Historycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.
Historia Pierwszą wzmiankę o wsi zawdzięczamy Długoszowi, który w Liber Beneficiorum wymienił Wolę Rzeczycką wśród wsi należących do parafii w Charzewicach. Musiała powstać dopiero po roku 1464, czyli dacie utworzenia parafii w Pniowie, gdyż wśród jej uposażenia nie było jeszcze dziesięciny z Woli Rzeczyckiej. Dopiero w „Księdze dochodów beneficjów diecezji krakowskiej" z 1529 roku czytamy, że pleban z Pniowa pobiera dziesięcinę snopową m.in. ze wsi ''Wolya Rzeczyska na Possanyw''. W 1478 roku jest wymieniona jako wieś szlachecka wśród włości Jakuba i Stanisława Zaklików z Międzygórza.
W 1626 właścicielką wsi była Anna Grodzka. W jej rękach Wola Rzeczycką była jeszcze w 1637 roku. Przez następne pół wieku sytuacja uległa zmianie. W 1676 roku trybun lubelski, Władysław Goraj - Lipnicki miał tu już 34 poddanych, 2 Żydów i 6 przedstawicieli czeladzi dworskiej.
W latach 20. XVIII wieku Wolę Rzeczycką nabył książę Jerzy Ignacy Lubomirski i wkrótce weszła w skład klucza ''długorzeczyckiego'', a Lubomirscy utworzyli tu obszerny folwark nazywany ''Zagroda''. Oprócz budynku mieszkalnego, składającego się z izby administratorskiej, istniały w folwarku brogi, szopy na słomę, obory, dwie stajnie, chlewy, lodownia oraz spichlerz.
W 1740 roku mieszkało w Woli Rzeczyckiej 40 kmieci, 7 komorników i rzemieślnik - łącznie 173 osoby. Pod koniec XVIII wieku liczba ludności wsi zmniejszyła się do 147 osób, nie było już kmieci, jedynie półrolnicy, zagrodnicy, 4 chałupników i 3 komorników. Przed I wojną światową wykazano tu już 585 mieszkańców.
W 1921 roku Wola Rzeczycka razem z przysiółkiem Turki miała 111 domów i 559 mieszkańców, zaś w 1938 ich liczba wzrosła do 731.
W pierwszej połowie XIX wieku majątek dworski stał się własnością Gostyńskiego. Po śmierci Gostyńskiego, Wola Rzeczycka powróciła do Lubomirskich.
Likwidacji posiadłości dworskich w Woli Rzeczyckiej dokonał w latach 1925–1926 książę Jerzy Lubomirski. Tutejszy folwark nabył żyd, Rachmiel Kanarek z Zaleszan, który jeszcze przed wybuchem II wojny światowej sprzedał go okolicznym chłopom.
Tradycje Do kulturalnych atrakcji wsi należy zaliczyć, istniejący od momentu powstania parafii w 1924, zwyczaj wielkanocnej straży grobowej „Turków".
Zabytki Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa w Woli Rzeczyckiej i zabytkowa kaplica z XIX w. pw. Matki Boskiej Częstochowskiej.
Przypisy Raport o stanie gminy Radomyśl nad Sanem w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024 s. 16 Strona gminy, sołectwa Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ()
Linki zewnętrzne
Strona WWW
Kategoria:Wola Rzeczycka Kategoria:Wsie szlacheckie I Rzeczypospolitej (województwo lubelskie) Kategoria:Wsie w powiecie stalowowolskim