Wola Stróska (daw. Wola Strózka) – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Zakliczyn}. Wieś leży na północnym stoku Mogiły na Pogórzu Rożnowskim.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnowskiego.
Części wsi +Integralne części wsi Wola Stróska} SIMC Nazwa Rodzaj0837318 Górki część wsi0837324 Kamieniec część wsi0837330 Podlesie część wsi0837347 Stawiska część wsi0837353 Zagórze część wsi0837360 Zagumnie część wsi
Historia Pierwsze wzmianki w źródłach historycznych o miejscowości Wola Stróska pochodzą z 1353 roku, kiedy to Wola Stróska była wsią rycerską. Kronikarz Jędrzej Mytnik pisał na przełomie XIX i XX wieku:
II wojna światowa
Podczas II wojny światowej w rejonie Woli Stróskiej – Rudy Kameralnej operowało zgrupowanie partyzanckie (kompania) pod dowództwem por. Pawła Chwały ps. "Skory" i jego z-cy ppor. Zdzisława Tadeusza Straszyńskiego (cichociemnego) ps. "Meteor". Miejscem zgrupowania było wzgórze "Mogiła". W zgrupowaniu tym, oprócz żołnierzy Armii Krajowej, było też 14 uciekinierów z armii niemieckiej (Własowa), których nazywano "Azerbejdżanami", oraz 3 żołnierzy rosyjskich.
Bitwa Według meldunku kpt. Franciszka Bloka „Soplica” z 30.11.44 „Opis bitwy 1. kompanii partyzanckiej 4/VI z żandarmerią niemiecką w rejonie m. Wola Stróska” 5 października 1944 około godziny 12 (według innych źródeł około 15tej), 200–300-osobowy oddział niemieckiej żandarmerii został doprowadzony pod obóz 1 kompanii przez jednego z miejscowych chłopów.
Oddział niemiecki rozpoczął natarcie na punkt sanitarny partyzantów (zwany szpitalikiem), w którym przebywało 6 żołnierzy i lekarz. Partyzanckie ubezpieczenie było ulokowane na trasie marszu żandarmerii, ale szybko się wycofało, nie alarmując żołnierzy zebranych w szpitaliku, a dopiero partyzantów zebranych w obozie. Rekonwalescenci z punktu sanitarnego podjęli obronę, ale większość z zebranych tam partyzantów szybko zginęła. 1 pluton pod komendą zastępcą dowódcy kompanii por. Zdzisława Straszyńskiego („Meteorem”) – zatrzymał natarcie i uwolnił pozostałych chorych żołnierzy. Równocześnie 2 pluton pod dowództwem ppor. Mariana Kluszyckiego („Limbicza”) podjął obronę od strony południowej, dzięki czemu udało się odeprzeć natarcie. Ten etap bitwy trwał około 1,5 godziny.
Po przerwie, która trwała pół godziny, Niemcy natarli z południa. Pluton 1 ppor. „Meteora” przyjął uderzenie i je powstrzymał. Ppor. „Limbicz” z plutonem II uderzył od zachodu na lewe skrzydło żandarmerii, dzięki czemu oddziały niemieckie wycofały się w kierunku miejscowości Zdonia. Łącznie bitwa trwała od godz. 12 do 16-tej. Straty po stronie oddziału partyzanckiego wyniosły 5 zabitych, a po stronie żandarmerii: 1 ranny, 6 poległych w bitwie, 7 rannych, którzy zostali przewiezieni do szpitala w Brzesku i tam zmarli, 7 kolejnych rannych przewieziono do szpitala w Zakliczynie, z których 1 zmarł następnego dnia.
Szpitalik Koło Światowego Związku Armii Krajowej wybudowało obok szpitalika pomnik pamięci poległych partyzantów odsłonięty 5 października 1986 roku. Okolicznościowa tablica mówi:
... W tym miejscu dnia 5 X 1944 z rąk hitlerowskich barbarzyńców polegli na polu chwały lekarz i pacjenci partyzanckiego szpitala: 1) Władysław Mossoczy, 2) Franciszek Baca, 3) N. Gajda 4) Władysław Chrzan 5) Franciszek Pitala, 6) Franciszek Świerczek, 7) N. Wolak 8) N. Gącelik, 9) Bolesław Wołek 10) N.N podpisano - Społeczeństwo Ziemi Zakliczyńskiej 9. V. 1974 roku.
Przypisy GUS. Wyszukiwarka TERYT Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ()
Kategoria:Zakliczyn (gmina) Kategoria:Wsie w powiecie tarnowskim