thumb|300px|Lokalizacja zatok przynosowych thumb|300px|Zatoki przynosowe. Zatoki przynosowe (łac. sinus paranasales) – przestrzenie pneumatyczne w kościach twarzoczaszki mające połączenie z jamą nosową. Są to wpuklenia błony śluzowej wrośnięte od jamy nosowej w otaczające kości, od których przyjmują swoje nazwy. Zaczynają się one rozwijać u człowieka już w życiu płodowym, ostateczne zaś wymiary osiągają w drugiej dekadzie życiaChoroby nosa i zatok przynosowych, A. Krzeski (red). Wydawnictwo Medyczne Sanmedia. Warszawa 1997. W rozwoju embrionalnym jako pierwsza wykształca się zatoka szczękowa.
Rola zatok przynosowych w organizmie człowieka jest przedmiotem wielu badań i jak dotąd nie została ostatecznie wyjaśniona. Niektóre, domniemane funkcje zatok przynosowych to: oddechowa (nawilżanie i ogrzewanie wdychanego powietrza oraz wyrównanie różnicy ciśnień podczas oddychania lub podczas gwałtownego wzrostu jego wartości), węchowa, mechaniczna (ochrona mózgoczaszki przed urazami), termiczna (termoizolacja oraz ogrzewanie podstawy czaszki i oczodołu), statyczna (zmniejszenie wagi szkieletu twarzoczaszki), fonetyczna (przestrzeń rezonacyjna, ochrona ucha wewnętrznego przed przewodzeniem drogą kostną własnego głosu).
Zatoki przynosowe obejmują: zatoki czołowe (parzyste), komórki sitowe, zatoki klinowe (mogą być dwie), zatoki szczękowe (parzyste), zatoki łzowe.
Przypisy
Kategoria:Czaszka