Kamienica (niem. KamitzM. Choroś, Ł. Jarczak, S. Sochacka, Słownik nazw miejscowych Górnego Śląska, Opole-Kluczbork 1997, s. 49., 1936–45 GrenztalRozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości () czyli "Dolina Graniczna") – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Paczków.

Geografia Kamienica położona jest na Przedgórzu Paczkowskim u stóp północnych zboczy Gór Złotych (cz.: Rychlebské Hory) w dolinie największej erozyjnej doliny rzecznej spośród południowych dopływów Nysy Kłodzkiej, nad trzeciorzędowym ciekiem o nazwie Kamienica (cz.: to Bily Potok). Wieś leży na fizyczno-geograficznej granicy makroregionów Przedgórze Sudeckie (Przedgórze Paczkowskie) oraz Sudety Wschodnie (Góry Złote). Jest najdalej wysuniętą miejscowością na zachodzie województwa opolskiego i największą wsią w gminie Paczków pod względem powierzchni jak i liczby mieszkańców.

Kamienica reprezentuje typ wsi leśno–łanowej. Wieś rozciąga się na całej niemal długości doliny rzecznej od granic Paczkowa, który leży na styku płaskodennej doliny rzecznej – Pradoliny Nysy (Obniżenia Otmuchowskiego) od północnego wschodu, w kierunku zachodnim do granicy z Czechami. Leży na wysokości 240–300 m n.p.m. Na całej swojej długości wieś zajmuje Przedgórza Paczkowskiego, które jest lekko sfalowanym płaskowyżem o typowo podgórskim krajobrazie.

Kamienica reprezentuje obecnie typową wieś podmiejską o charakterze mieszkaniowo-rolniczym, z tendencją wzrastającego ruchu budowlanego, z zabudową łańcuchową zachowaną od średniowiecza, z charakterystycznym pasowym układem pól (parcel) wewnątrz których zlokalizowane są zagrody. Budynki gospodarcze najczęściej połączone są z zabudowaniami mieszkalnymi. Kamienica wydłużona jest zgodnie z kierunkiem przepływającej przez nią Kamienickiego potoku, Kamiennej albo Kamienicy tj. z południowego zachodu, na północny wschód. Na całej długości układ rzeki pokrywa się z osią przebiegającej wzdłuż wsi głównej drogi. Powierzchnia sołectwa Kamienica ogółem wynosi 1278 ha z czego 1174 ha to użytki rolne.

Toponimia Niemiecki nauczyciel Heinrich Adamy swoim dziele o nazwach miejscowości na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia nazwę Kamitz oraz słowiańską Kamenicz.

Historia Do XIX wieku Badania archeologiczne prowadzone na terenie gminy Paczków pozwoliły ustalić, że tereny zajęte przez dzisiejszą wieś były zamieszkane już od czasów młodszej epoki kamienia. Na granicy administracji dzisiejszego Paczkowa w widłach Nysy Kłodzkiej oraz rzeki Kamienicy istniała pomiędzy IX a XII wiekiem osada (Bogunów) oraz od XIII w prawdopodobnie zamek. W wieku XIII powstało obok niego warowne miasto Paczków jako najdalej na zachód wysunięte miasto Księstwa Nyskiego. Na prawie niemieckim, prawdopodobnie przed 1270 r. powstała wieś Kamienica. Założona została na terenie leśnym, w części przesieki śląskiej, po wykarczowaniu lasów w pradolinie rzeki (świadczy o tym m.in. obecność aż 68% gleb powstałych pod wpływem roślinności leśnej – głównie lasów iglastych). Zabudowa wsi reprezentuje zachowaną od średniowiecza typową zabudowę łańcuchową (tzw. łańcuchówkę), czyli typ wsi powstałej w okresie kolonizacji na prawie niemieckim tj. od XIII do XIV w. Potwierdza to fakt istnienia wsi w źródłach pisanych już w wieku XIII, oraz fakt istnienia parafii od roku 1326. Wieś leży na obszarze historycznego Śląska. W połowie XIV wieku przeszedł spod władania Piastów do Korony Królestwa Czech. Następnie w połowie XVII znalazł się pod panowaniem Prus. Pierwsza historyczna wzmianka o wsi Cameniza pojawia się w dokumencie datowanym na 3.07.1284 roku, następnie miejscowość pojawia się źródłach jako Camenicze lub Camenicza (1286 r.), Kempnitz (1300 r.), Kempnitz iuxsta Paczkow (1305 r.), Kamitz (1312 r.), Camenitz, Kemnycz (1318 r.), Kemnicz (1326 r.), Kemucz (1335 r.), Kempnicz (1402 r.), in willa Kamnig (1579 r.), Camnitz Vila (1651/1652 r.), Kamitz willa (1666/1667 r.), Kamnitz (1743 r.), oraz ponownie Kamitz w 1874 r. Ostatniej nazwy używano do roku 1936, kiedy zamieniono ją na Grenztal w ramach akcji hitlerowskich Niemiec zniemczającej słowiańsko brzmiące nazwy miejscowościPlan Odnowy Miejscowości Kamienica na lata 2010-2016, Gmina Paczków. Nazwa pochodzi od rzeczownika kamień lub też od lokalizacji wsi. Dość często nazywane są tak osady położone nad ciekami wodnymi, szczególnie gdy brzeg rzeki czy strumienia jest wysoki i kamienisty, znaczeniowo – „kamienna woda, ziemia”, „brzeg pokryty kamieniami”. Pod wpływem języka niemieckiego nazwę fonetycznie skracano z końcówką „itz”. Zabudowa wsi osadzona w dolinie rzeki ciągnie się od granic administracyjnych Paczkowa do granicy z Czechami i przecięta linią granicy przechodzi dalej w wieś o podobnej zabudowie – Bílá Voda oraz Růženec – powstałe również w XIII wieku. Wiadomo, że we wsi ok. roku 1300 we wsi (wymienionej jako "Kempnitz") istniała karczma, kościół i 3 młyny z 6 kołami. Wieś w XIII wieku podobnie jak Paczków należała do Biskupów Wrocławskich, Kamitz, w 1363 r. bracia Runczin (Teodor, Jan, Michał, Paweł) zrzekli się w sądzie i przekazali na ręce biskupa teren Kempnicz i wszystko, co do niego należało: młyny, lasy, łąki, stawy rybne, pastwiska, itd. pod władanie Andreasa de Gosticz i Otto Rosla. W wieku XIV stała się własnością rodziny rycerskiej Runge z Paczkowa1254 - 2004. 750 Jahre Patschkau. Die Geschichte der Stadt Patschkau in Schlesien. Hrsg. von Mohr Hans-Georg und Leo Schiller. Osnabrück: 2004. Rozwój wsi jako, paradoksalnie, hamowało bezpośrednie sąsiedztwo Paczkowa jako większego ośrodka. Ponadto wieś dotykana była tymi samymi klęskami co miasto (1318 r. napad na okolice zbrojnego oddziału Jana Wustehube z Chałupek, głód w 1325 r., powódź w latach 1333, 1501, 1539, 1598, 1602, pożary w 1565 i 1634, pomór w latach 1348-1350, cholera 1603, 1607 i 1633 roku, najazd Husytów w 1428) w efekcie czego nie rozwijała się a następnie wyludniła podobnie jak Paczków czy Wyssoka. Doprowadziło to w roku w 1564 odłączenie się Białej Wody od parafii w Kamienicy, a następnie do przekształcenie Kamienicy w filię parafii Gościce w 1579. W czasie wojny trzydziestoletniej wieś została niemal doszczętnie zniszczona. Po wojnie trzydziestoletniejpowstają szkoły: w Białej Wodzie w 1651 roku oraz w Kamienicy w 1666 roku. W 1779 wieś zaatakowali i splądrowali Chorwaci.

Historia podzielonej wsi Źródła historyczne podają, że dolina potoku Kamienica była zamieszkana już od XIII wieku. W dolnym biegu potoku istniała osada Bogunów, powyżej, wzdłuż doliny przez kilka kilometrów ciągała się Kamienica a dalej w górnym biegu osada Wyssoka (Vysoká). Bogunów z Paczkowem tworzyły miasteczko, natomiast Kamienica i Wysoka stanowiły przez kilka wieków tę samą wieś łańcuchową, będąc jednolite architektonicznie, etnicznie, kulturowo a także gospodarczo. Nie ma w tym nic dziwnego, pobliskie Dziewiętlice wraz z czeską wsią Bernarcice stanowiły jedną wieś aż do I wojny śląskiej. W XV wieku granica księstwa nyskiego sięgała bardziej na południe niż obecnie granica państwa. Przebiegała nie podnóżem, lecz głównymi szczytami Rychlebskich Hor.

Wzmiankowana pomiędzy rokiem 1267 a 1271 Wyssoka została do XV wieku wyludniona, w jej miejscu powstał majątek Hundorf należący do biskupów wrocławskich (podobnie jak Paczków). W roku 1532 już jako Biała Woda (nazwa powstała prawdopodobnie od koloru dna potoku) zostaje odłączona od Kamienicy i sprzedana. W 1564 roku w Białej Wodzie powstaje samodzielna parafia z kościołem ewangelickim Świętej Anny jednak już w 1604 roku zostaje ona przyłączona do parafii w Kamienicy, aż do 1850 roku jej siedzibą były Gościcie. mały|Brama wschodnia wraz z drewnianą wieżą w murze otaczającym kościół parafialny p.w. św. Jerzego w Kamienicy. Historia Białej Wody jest znacznie lepiej udokumentowana niż Kamienicy, czy innych okolicznych wsi. Od połowy XVI wieku przez następne sto lat Biała Woda jest siedzibą rycerską rodziny Maltic (von Maltitz). W roku 1655 przechodzi na własność hrabiego Jerzego z Hodic (von Hoditz), a w roku 1661 prawo własności przejmuje jego syn Maksymilian, następnie w 1666 wdowa po nim, hrabianka Elżbieta von Donau a po niej jej drugi mąż Erdmann Ferdinand. Ten wolny pan Pawłowski z Pavlovic podejmuje w Białej Wodzie próby wydobycia arsenopirytu (rudy arsenu, która będzie później wydobywana w pobliskim Złotym Stoku aż do lat 60. XX wieku). Po jego śmierci Biała Woda przechodzi na własność wdowy po nim, Markiety Florentiny, wolnej pani ze Žerotína (von Zierotein). Dalej w 1687 roku Biała Woda staje się własnością hrabiego Franciszka Karola Lichtensztajn-Kastelkorn (von Liechtenstein-Kastelkorn lub Castelcorn) do jego śmierci w 1709 roku. W następnych dziesięcioleciach Biała Woda trafia w ręce jego syna, Jakoba Ernsta von Lichtenstein-Kastelkorn, właściciela wsi Hertwigswaldau (Doboszowice) i pobliskich dóbr, późniejszego biskupa ołomunieckiego i prymasa Niemiec. W roku 1723 von Lichtenstein-Kastelkorn funduje w Białej Wodzie Klasztor i Kolegium Pijarów, które powstają do roku 1733. Jest to pierwszy tego typu obiekt na Śląsku i jeden z najznakomitszych wówczas zakładów szkolnych Europy. W następnych latach zostaje gruntownie przebudowany.

mały|240px|Klasztor i Kolegium Pijarów w Białej Wodzie – widok od strony Kamienicy

Po 123 latach pijarzy przywracają Białej Wodzie status samodzielnej parafii (dotąd należała do Kamienicy). Osada staje się ważnym i rozwijającym się ośrodkiem szkoleniowym sztuki (szczególnie teatru) i życia muzycznego z kadrą znakomitych profesorów (m.in. Anthony P. Brossmann) i osobistości m.in. Józef II Habsburg, Marianna Orańska.

Zabudowa Białej Wody wokół klasztoru i kolegium pijarów przybierają charakteru miejskiego (Městys) natomiast wyżej położona część zabudowań, zostaje nieformalnie oddzielona od niej jako wiejska (Ves). Wspomniany podział zostanie zachowany do dziś. Część miejska z klasztorem zostaje ulokowana pomiędzy Kamienicą a częścią miejską Białej Wody natomiast położona na zachód część wiejska wznosi się (już poza doliną) wzdłuż traktu handlowego z Nysy do Kłodzka, przez Paczków, Kamienicę, Różaniec (przełęcz oraz istniejącą już w 1638 roku osadę z karczmą) i Orłowiec (Schönau bei Landeck) położony już w Kotlinie Kłodzkiej. Na odcinku pomiędzy wsią Biała Woda a Przełęczą Różaniec istniało szereg innych, mniejszych przysiółków (Karlovy-Karlshof, U šišky-Tannzapfen, Na Vyhlídce -Gucke) obecnie nieistniejących. We wznoszącej się na wysokość ok. 440 m n.p.m. luźno zabudowanej części wiejskiej Białej Wody około 1690 r., wybudowano siedzibę kolejnych właścicieli ziemskich – Pałac w Bílej Vodzie.

Po zakończeniu I wojny śląskiej, pokój wrocławski zamienił okolice Białej Wody niemal w enklawę otaczając ją z 3 stron granicami, co zważywszy na położenie geograficzne w głębokiej dolinie rzecznej zamkniętej od wylotu granicą przyczyniło się do stagnacji, a dalej upadku aż wreszcie jej wyludnienia. Północno-wschodnią część włączono do Śląska pruskiego (Kamienica) natomiast część południowo-zachodnią z kościołem i klasztorem (Biała Woda) znalazła się w granicach Śląska habsburskiego. Po 450 latach Biała Woda została oddzielona od połączonej z nią organicznie Kamienicy stając się miejscowością graniczną. Podział jest zachowany do dziś, przy czym po 1945 to część Czechosłowacji, a potem Czech. Obecnie sytuację mieszkańców Białej Wody znaczne poprawiało przystąpienie obu krajów do Układu z Schengen umożliwiając swobodny ruch pieszy i samochodowy pomiędzy wsiami. Spis mieszkańców z roku 2001 zanotował w Białej Wodzie 5 stale mieszkających tam Polaków, 4 Niemców, 29 Słowaków i 215 Czechów.

Od 1742 do 1936 roku