Rudolf Kornke, ps. „Insurgent”, „Kat”, „Rudko” (ur. 28 września 1884 w Zagórzu k. Będzina, zm. 24 kwietnia 1958 w Chorzowie) – polski górnik, podporucznik artylerii Wojska Polskiego, powstaniec śląski, senator IV i V kadencji II RP oraz poseł na Sejm Śląski II i III kadencji w II RP, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Antoniego i Ludwiki z domu Piegackiej. Od 1904 pracował jako robotnik w fabryce kwasu siarkowego w Radzionkowie, później górnik kopalni „Barbara-Wyzwolenie” w Łagiewnikach, kopalni „Neue Helene” w Szarleju i kopalni „Rosenblumendelle” koło Essen. Działacz „Sokoła”. W czasie I wojny światowej został wcielony do armii niemieckiej. Był dwukrotnie ranny. W 1918 przewodniczący Rady Robotniczo-Żołnierskiej w Metz. Współtworzył Polską Organizację Wojskową na Górnym Śląsku, komendant okręgu VIII (tarnogórsko-bytomskiego). Był dowódcą w trakcie trzech powstań śląskich, a za postawę wykazaną w walce, 27 czerwca 1922 odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy.
W latach 1922–1925 prowadził restaurację w Piekarach Śląskich. Współtwórca Narodowo-Chrześcijańskiego Zjednoczenia Pracy. W latach 1926–1929 i 1936–1939 prezes Zarządu Głównego Związku Powstańców Śląskich, a w latach 1930–1933 komendant główny tej organizacji.
Po wybuchu II wojny światowej dotarł do Lwowa, gdzie 12 września 1939 współuczestniczył w formowaniu batalionu powstańczego (ok. 1000 ochotników). Po agresji ZSRR na Polskę wyjechał z Polski i przez Rumunię udał się na Bliski Wschód, następnie przebywał na południu Afryki, pracował m.in. na plantacjach tytoniu; od września 1939 poszukiwany niemieckim listem gończym.
Po 1945 członkowie Związku Powstańców Śląskich zrzeszeni byli w organizacji Związek Weteranów Powstań Śląskich, a od 1949 w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (ZBoWiD). Rudolf Kornke był przewodniczącym kapituły odznaczenia Gwiazda Górnośląska. Po powrocie w 1947 do Polski podjął pracę w „Centrostalu” we Wrocławiu (1947–1949), a następnie w Zabrzańskich Zakładach Piwowarsko-Słodowniczych (1949–1956); prowadził kiosk Związku Inwalidów Głuchoniemych „Odrodzenie” w Chorzowie; od 1957 rencista.
Zmarł 24 kwietnia 1958 w Chorzowie, pochowany na cmentarzu parafii św. Jadwigi w Chorzowie; w końcu lat 80. grób został splantowany.
Był żonaty, miał syna Bolesława (ur. 5 grudnia 1920).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7864 – 27 czerwca 1922 Krzyż Niepodległości z Mieczami (6 czerwca 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (28 grudnia 1936) „za zasługi na polu pracy narodowej i społecznej”. Krzyż Walecznych Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi Gwiazda Górnośląska Odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” Kategoria:Członkowie Związku Powstańców Śląskich Kategoria:Ludzie urodzeni w Zagórzu (Sosnowiec) Kategoria:Odznaczeni Gwiazdą Górnośląską Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Odznaką pamiątkową Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Pochowani w Chorzowie Kategoria:Podporucznicy artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Posłowie na Sejm Śląski II kadencji (1930) Kategoria:Posłowie na Sejm Śląski III kadencji (1930–1935) Kategoria:Powstańcy śląscy Kategoria:Senatorowie IV kadencji (1935–1938) Kategoria:Senatorowie V kadencji (1938–1939) Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1958