Radomice – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Morawica.
Na terenie wsi utworzono dwa sołectwa Radomice I i Radomice II.
+Integralne części wsi Radomice SIMC Nazwa Rodzaj0254404 Chuda Góra przysiółek0254410 Dwór kolonia0254427 Kaczeńce część wsi0254433 Lipa część wsi0254440 Podgórze część wsi0254456 Podziałki osada leśna0254462 Radomice Pierwsze część wsi0991893 Wydrzysz kolonia0254479 Zagórze przysiółek
Były wsią klasztoru cystersów wąchockich w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wiekuWojewództwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku. ; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1993, s. 113.. W Królestwie Polskim istniała gmina Radomice. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie kieleckim.
Dojazd z Kielc zapewniają autobusy komunikacji miejskiej linii 45.
W XVIII w. Radomice należały do opactwa cystersów z Wąchocka. Powstanie wsi sięga początku wczesnego średniowiecza i jest związana z organizacją na prawie niemieckim. Prawo niemieckie otrzymały Radomice w 1275. Wsie zorganizowane na prawie niemieckim miały regularny układ zabudowy - ulicowy, owalnicowy, placowy (ryneczkowy), która była skupiona na niwie domowej, ograniczającej rozbudowę wsi poza jej granice. We wsi w pierwszej połowie XIX w. istniał folwark. W dobrach rządowych folwarki były wydzierżawione, a dzierżawca zamieszkiwał budynek folwarczny, w pierwszej połowie XIX w. częściej zwany dworem, w XVIII w. zaś niekiedy rezydencją folwarczną. W Radomicach spotykamy się z budynkami tego typu.
thumb|left|Remiza Straży Pożarnej w Radomicach
Radomice zostały urządzone w 1864, a w związku z tym, że były dość ludną wsią (w początkach XIX w. liczyły 40 gospodarstw, a w 1827 już 61), na jednej działce zagrodowej siedziało po dwóch, trzech gospodarzy. W czasie urządzania na dawnych gruntach rolnych wyznaczono dwie nowe ulice, a zagrody usytuowano po ich północnych stronach. Folwark pozostał na dawnym miejscu i dziś wskazuje pierwotną lokalizację wsi (część wsi zwana Lipa).
W rządowych Radomicach w początkach XIX wieku było 40 gospodarstw, folwark i drewniana karczma. Z uwagi na szczupłość niwy domowej charakterystycznej dla wsi organizowanych na prawie niemieckim, na jednej działce zagrodowej znajdowały się po dwie, trzy, a nawet cztery zagrody. Wzdłuż działek biegły drogi dojazdowe łączące się z drogą gospodarczą obiegającą niwę domową i łączące się z drogą komunikacji lokalnej biegnącą wzdłuż wsi. Przy tej drodze usytuowany był folwark ze stawami w sąsiedztwie. Z dawnych zabudowań folwarcznych zachował się budynek folwarku - mieszkanie dzierżawcy, obora, stodoła i spichrz z mieszkaniem służącego. Wszystkie budynki wzniesione są z kamienia, pierwotnie kryte gontem, obecnie dachówką lub eternitem. Stodołę wzniesiono w murowane słupy z przęsłami wypełnionymi deskami. Budynek folwarku był dwutraktowy, z ziemia na osi, z wydzieloną z niej spiżarką.
Radomice należą do wsi bogatszych w budownictwo drewniane, a z ciekawszych obiektów można wymienić dom z 1900 roku, węgłowany na obłap o tradycyjnym jednotraktowym układzie wnętrz.
Podczas budowy kościoła w Radomicach ks. proboszcz Henryk Gawroński zlecił wyrzeźbienie ołtarza Władysławowi Trzpiotowi, uznanemu w Kielcach rzeźbiarzowi, członkowi Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Kielcach. Ołtarz wyrzeźbiony w drewnie lipowym posiada dwa skrzydła. Na jednym są apostołowie, a na drugim Święta Rodzina. Oprócz ołtarza artysta ofiarował parafianom z Radomic, skąd pochodzi jego żona chrzcielnicę z pnia olchy, ozdobne krzesła oraz stacje Męki Pańskiej.
Przypisy Raport o stanie gminy Morawica w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024 s. 27 Strona gminy, sołtysi Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części () GUS. Rejestr TERYT
Bibliografia
Kategoria:Radomice (województwo świętokrzyskie) Kategoria:Wsie cystersów wąchockich (województwo sandomierskie)