Infamia (łac. niesława, hańba)Słownik Wyrazów Obcych – utrata czci i dobrego imienia.
Prawo rzymskie znało różne przyczyny zaistnienia, infamia mogła dotykać automatycznie (, tj. bezpośrednia) z powodu wykonywanego zajęcia (np. jeśli wolny człowiek został gladiatorem lub aktorem) czy za złe prowadzenie (np. zawarcie nowego małżeństwa bez rozwiązania poprzedniego). Mogła być też wynikiem skazania w procesie pozwanego z tytułu powództwa zniesławiającego (, tj. pośrednia).
Osoby dotknięte infamią () nie mogły sprawować opieki, składać zeznań przed sądem, występować w charakterze zastępcy procesowego, ustanawiać takiego zastępcy, wnosić niektórych skarg, a nadto dotknięte były innymi ograniczeniami (jak niegodność dziedziczenia)Witold Wołodkiewicz, (red.) Prawo Rzymskie. Słownik encyklopedyczny Warszawa, 1986, s. 73. Władysław Rozwadowski, Prawo rzymskie – zarys wykładu wraz z wyborem źródeł, Poznań 1992 s. 94.
W systemie prawnym Rzeczypospolitej Obojga Narodów infamia była orzekana wobec szlachty za najcięższe przestępstwa (rozboje, kradzieże, morderstwa), oznaczała utratę czci, zakaz sprawowania funkcji urzędnika zaufania publicznego oraz częściowe wyjęcie spod prawa. W odróżnieniu od banicji, niekoniecznie wiązała ze sobą nakaz opuszczania kraju.
W środowisku polskiej muzyki rap mianem infamii określa się także okres twórczości rapera Tede do końca beefu z Peją od premiery jego płyty Elliminati.
Zobacz też atimia
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia prawa Kategoria:Historyczne rodzaje kar Kategoria:Prawo prywatne Polski przedrozbiorowej