thumb|Tablica upamiętniająca intelektualistów (w tym Feuchtwangera), którzy wyemigrowali do Sanary-sur-Mer w związku z rozwojem nazizmu Lion Feuchtwanger //, właściwie Jacob Arje, pseudonim „J.L. Wetcheek” (ur. 7 lipca 1884 w Monachium, zm. 21 grudnia 1958 w Los Angeles) – niemiecki pisarz żydowskiego pochodzenia, autor powieści historycznych oraz popularnych powieści biograficzno-historycznych, a także dramatów, które stały się inspiracją dla twórczości Bertolta Brechta.
Życiorys Urodził się w roku 1884 w Monachium jako syn żydowskiego fabrykanta. W latach 1903–1907 studiował w Monachium germanistykę i historię. Wtedy już powstały jego pierwsze dramaty, opowiadania, recenzje teatralne. W 1907 uzyskał stopień doktora na podstawie pracy o Heinrichu Heinem. Został kierownikiem literackim monachijskiego teatru. W 1912 ożenił się z Marią Loeffler.
Był krytykiem literackim w czasopiśmie „Schaubühne”. W latach 1908–1909 wydawał gazetę „Der Spiegel”Pisarze niemieckojęzyczni XX wieku. Leksykon encyklopedyczny PWN pod red. Marka Zybury. Warszawa – Wrocław: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996, s. 81–82. ISBN 83-01-11995-0 (autor biogramu: Marek Zybura)..
W 1914 został zmobilizowany na pięć miesięcy do służby wojskowej, przeżył I wojnę światową w Monachium. Zawarta w 1919 znajomość z Bertoltem Brechtem zaowocowała długoletnią współpracą. Feuchtwanger miał wpływ na rozwój brechtowskiej koncepcji teatru epickiego. Od 1927 mieszkał w Berlinie.
Przejęcie władzy przez nazistów zastało go za granicą. Nie wrócił już do Niemiec. W roku 1933 przeniósł się do Sanary-sur-Mer we Francji. Od 1936 do 1937 był współwydawcą pisma emigracyjnego „Das Wort” ukazującego się w Moskwie. Kontrowersje wywołała jego entuzjastyczna relacja z podróży po Związku Radzieckim (1936 –1937). W 1940 wyjechał do Stanów Zjednoczonych.
Twórczość Był autorem powieści, opowiadań, dramatów. Wiele z nich zostało przetłumaczonych na język polski. Jako powieściopisarz odnowił i zaktualizował gatunek powieści historycznej, pisząc „dla zwycięstwa rozumu, przeciwko głupocie i przemocy oraz odchodzeniu w ahistoryczność”cyt. za: Pisarze niemieckojęzyczni 1996, s. 81.. Z obrazowaniem epoki przez pryzmat indywidualnych losów mamy do czynienia m.in. w powieści biograficznej Mądrość głupca albo śmierć i apoteoza Jana Jakuba Rousseau (pol. 1959). W powieści Lisy w Winnicy (pol. 1956) pisał o dostawach broni z przedrewolucyjnej Francji dla młodej demokracji amerykańskiej. Z kolei Goya (pol. 1953) to opowieść z dziejów XVIII-wiecznej Hiszpanii, mówi o cenie niezależności twórczej artysty wystawionego na korupcyjne pokusy władzy. W czasie I wojny światowej pisał utwory pacyfistyczne, np. Die Perser.
Współczesną problematykę niemiecką podjął w trylogii, na którą składają się powieści Erfolg (Sukces), Die Geschwister Oppermann (Rodzeństwo Oppermann), Exil (Wygnanie). Samozwańczy Neron (der falsche Nero) jest krytyką faszyzmu przedstawioną w satyrycznych portretach przywódców III Rzeszy.
Na motywach powieści Żyd Süss powstał – niezgodny z wymową utworu – nazistowski film propagandowy o tym samym tytule w reżyserii Veita Harlana.
Dzieła Powieści Der tönerne Gott, 1910 Jud Süß, 1925 (Żyd Süss – wydanie polskie 1930) Die häßliche Herzogin Margarete Maultasch, 1922–1923 Wartesaal-Trilogie Erfolg. Drei Jahre Geschichte einer Provinz, 1927–1930 (Sukces – wydanie polskie 1954) Die Geschwister Oppermann (wcześniejszy tytuł: Die Geschwister Oppenheim), 1933 ( Rodzeństwo Oppermann – wydanie polskie 1957) Exil, 1937–1939 (Wygnanie – wydanie polskie 1957) Josephus-Trilogie: Der jüdische Krieg, 1931–1932 (Wojna żydowska – wydanie polskie 1960) Die Söhne, 1934–35 Der Tag wird kommen, 1939–1941 Der falsche Nero, 1936 (Samozwańczy Neron – wydanie polskie 1956) Die Brüder Lautensack, 1941 (Bracia Lautensack – wydanie polskie 1962) Simone, 1943 (Simona – wydanie polskie 1946) Die Füchse im Weinberg, 1944–1946 (Lisy w winnicy – wydanie polskie 1962) Venedig (Texas), 1946 Goya oder der arge Weg der Erkenntnis, 1951 (Goya – wydanie polskie 1968) Narrenweisheit oder Tod und Verklärung des Jean-Jacques Rousseau, 1950–1952 (wydanie polskie 1959) Die Jüdin von Toledo (wcześniejszy tytuł: Spanische Ballade), 1952–1954 (Żydówka z Toledo – wydanie polskie 1958) Jephta und seine Tochter, 1955–1957 (Jefte i jego córka – wydanie polskie 1964)
Pisma autobiograficzne Moskau 1937 Unholdes Frankreich, 1942
Przypisy
Bibliografia
Kalendarium życia w Lebendiges virtuelles Museum Online na stronie Niemieckiego Muzeum Historycznego .
Linki zewnętrzne International Feuchtwanger Society oraz Feuchtwanger Memorial Library na Uniwersytecie Południowej Kalifornii
Kategoria:Prozaicy niemieckojęzyczni Kategoria:Niemieccy dramaturdzy XX wieku Kategoria:Niemieccy prozaicy XX wieku Kategoria:Pisarze związani z Berlinem Kategoria:Pisarze związani z Monachium Kategoria:Niemieccy Żydzi Kategoria:Ludzie urodzeni w Monachium Kategoria:Pochowani w Kalifornii Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1958 Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Ludwika i Maksymiliana w Monachium