thumb|Rekonstrukcja rzymskiej zbroi łuskowej(lorica squamata) thumb|Technika mocowania płytek w zbroi łuskowej Zbroja łuskowa – rodzaj pancerza składającego się z dużej liczby łusek wykonanych z metalu, rogu lub kości, przytwierdzonych do podłoża skórzanego lub tekstylnego. Używana w starożytności i średniowieczu, rzadko w czasach nowożytnych (polska karacena).
Słabym punktem tej zbroi była wrażliwość na ciosy od dołu i bronie takie jak włócznia, które mogły przebić się pomiędzy łuskami, jednak różnego typu konstrukcje tej zbroi częściowo pokrywały te słabości.
Historia W armii rzymskiej pancerz ten stosowano dosyć często, ze względu na łatwość konstrukcji i naprawy. Rzymska zbroja łuskowa, lorica squamata, wykonywana była z płytek żelaznych lub brązowych, które miały małe otworki, przez które przewlekano sznureczki lub rzemienie i nimi przytwierdzano płytki do podkładu z tkaniny lub skóry. Układ płytek był dachówkowaty lub naśladował rybią łuskę. Pancerz taki został przez Rzymian zapożyczony ze Wschodu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Zbroje