Krajowa Izba Lekarsko-Weterynaryjna – krajowa reprezentacja samorządu zawodowego zrzeszającego i reprezentującego lekarzy weterynarii, w obecnym kształcie przywróconego w 1990 r. Zajmuje się nadzorem nad należytym wykonaniem zawodu lekarza weterynarii.
Zadania Głównymi zadaniami izby są: nadawanie prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii, prowadzenie rejestru lekarzy weterynarii, nadzór nad zakładami leczniczymi dla zwierząt, prowadzenie rejestru zakładów leczniczych dla zwierząt, sprawowanie pieczy i nadzoru nad należytym i sumiennym wykonywaniem zawodu lekarza weterynarii, ustanawianie obowiązujących lekarzy weterynarii zasad etyki i deontologii weterynaryjnej oraz dbałość o ich przestrzeganie, sprawowanie sądownictwa lekarsko-weterynaryjnego w zakresie odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii oraz sądownictwa polubownego, udział w sprawach specjalizacji zawodowej lekarzy weterynarii, opiniowanie projektów ustaw i innych aktów prawnych dotyczących ochrony zdrowia zwierząt, weterynaryjnej ochrony zdrowia publicznego, ochrony środowiska i wykonywania zawodu lekarza weterynarii, bądź występowanie o ich wydanie.
Struktura Aktualnym Prezesem Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej jest lek. wet. Marek Mastalerek.
Na obszarach poszczególnych województw (lub grup województw) działają okręgowe izby lekarsko-weterynaryjne. Okręgową izbę lekarsko-weterynaryjną stanowią lekarze wpisani do rejestru jej członków. Jest to organ niezależnego samorządu lekarsko-weterynaryjnego utrzymujący się ze składek członków i będący niezależną instytucją samorządową. Instytucje: Krajowa Izba Lekarsko Weterynaryjna, Okręgowe (wojewódzkie) Izby Lekarsko-Weterynaryjne jak i Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej lekarzy-Weterynarii nie podlegają kontroli administracji.
Historia Organy samorządu zawodowego lekarzy weterynarii powołano po raz pierwszy na podstawie dekretu z 1945 r. o izbach lekarsko-weterynaryjnychDekret z dnia 6 czerwca 1945 r. o izbach lekarsko-weterynaryjnych () w celu sprawowania nadzoru na właściwym wykonywaniem zawodu, określaniem zasad etyki oraz obrony interesów zawodu lekarza weterynarii. Na podstawie rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1946 r. w sprawie wykonania dekretu z dnia 6 czerwca 1945 r. o izbach lekarsko-weterynaryjnych ustalono szczegółowe zasady funkcjonowania izby lekarsko-weterynaryjnejRozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 17 stycznia 1946 r. w sprawie wykonania dekretu z dnia 6 czerwca 1945 r. o izbach lekarsko-weterynaryjnych ().
Każda izba lekarsko-weterynaryjna posiadała osobowość prawną.
Zakres działania Do zakresu działania izb lekarsko-weterynaryjnych należało: współdziałanie z władzami państwowymi i samorządowymi w sprawach zdrowia publicznego w zakresie weterynaryjnym, zwalczania zaraźliwych chorób zwierzęcych, lecznictwa zwierząt oraz higieny i hodowli zwierząt; strzeżenie i krzewienie etyki, godności i sumienności zawodowej wśród członków; współdziałanie z władzami państwowymi w sprawie wykonywania nadzoru nad praktyką lekarsko-weterynaryjną; przedstawicielstwo zawodu lekarsko-weterynaryjnego i obrona jego interesów; współdziałanie z władzami państwowymi w sprawie kształtowania programu studiów w wyższych uczelniach weterynaryjnych oraz programu przedmiotów weterynaryjnych w innych uczelniach; piecza nad stanem materialnym członków izby, a w szczególności zakładanie za zgodą właściwej władzy i wprowadzenie przymusowych instytucji ubezpieczeniowych oraz wzajemnej pomocy dla członków izb lekarsko-weterynaryjnych i ich rodzin; popieranie instytucji i prac naukowych oraz zakładanie, prowadzenie lub popieranie prac i instytucji społecznych, związanych z zawodem lekarsko-weterynaryjnym; sądownictwo dyscyplinarne; sądownictwo polubowne.
Regulamin Na podstawie rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1946 r. w sprawie wykonania dekretu z dnia 6 czerwca 1945 r. o izbach lekarsko-weterynaryjnych ustalono regulamin Izby.
Regulamin izby zawierał przepisy: o organizacji i trybie urzędowania organów, instytucji i biur izby; o sposobie prowadzenia ewidencji członków izby; o sposobie uiszczania składek wpisowych i rocznych oraz innych opłat na rzecz izby; w sprawach zleconych przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych; w innych sprawach, przewidzianych rozporządzeniem.
Każda izba lekarsko-weterynaryjna posiadała regulamin, uchwalony przez walne zgromadzenie. Regulaminy okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych zatwierdzała Naczelna Izba Lekarsko-Weterynaryjna, regulamin zaś Naczelnej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej – Minister Rolnictwa i Reform Rolnych.
Regulamin izby przekazywał wykonywanie niektórych czynności zarządu izby w miejscowościach, oddalonych od siedziby izby, ustanowionym w tym celu delegatom. Delegatów wyznaczał zarząd izby spośród członków izby, zamieszkałych w danej miejscowości.
Izba lekarsko-weterynaryjna zwolniona były od wszelkich państwowych opłat i podatków w tym samym zakresie i w tych samych przypadkach, w jakich obowiązujące przepisy przewidywały to w stosunku do związków samorządu terytorialnego.
Minister Rolnictwa i Reform Rolnych ustalił w drodze rozporządzenia ustrój i działalność Naczelnej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej i okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych, obowiązki i prawa ich członków, ustrój sądownictwa dyscyplinarnego oraz zasady nadzoru państwowego nad izbami lekarsko-weterynaryjnymi.
Zniesienie Na podstawie dekretu z 1954 r. o zniesieniu izb lekarsko-weterynaryjnych zlikwidowano izby lekarsko-weterynaryjneDekret z dnia 18 września 1954 r. o zniesieniu izb lekarsko-weterynaryjnych (), aż do ich przywrócenia w 1990 r.
Przypisy
Bibliografia Ustawa z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych () Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o zakładach leczniczych dla zwierząt ()
Linki zewnętrzne Strona Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej
Kategoria:Weterynaria w Polsce Lekarski