Giancarlo De Carlo (ur. 12 grudnia 1919 w Genui, zm. 4 czerwca 2005 w Mediolanie) – włoski architekt, zaliczany do najwybitniejszych przedstawicieli powojennego włoskiego modernizmu. thumb|250px|Wydział Edukacji, Urbino. (fot. Paolo Monti, 1982).
Życiorys De Carlo studiował w latach 1942–1949 architekturę na Università Iuav w Wenecji i na Politechnice w Mediolanie. Od 1950 prowadził w Mediolanie własną pracownię architektoniczną. Był członkiem CIAMu i Team Ten. Międzynarodową sławę zdobył dzięki projektowi osiedla studenckiego i kampusu uniwersyteckiego w Urbino. Twórczość De Carlo utrzymana była w formach brutalizmu, wpisując modernistyczne idee w kontekst schyłku XX wieku.
Od lat 50. De Carlo był profesorem Uniwersytetu w Wenecji, działał również w sferze polityki (miał poglądy socjalistyczne) i jako wydawca czasopisma „Spazio e Società”. Brał udział w międzynarodowych przedsięwzięciach International Laboratory of Architecture and Urban Design i International Academy of Architects w Sofii.
Główne dzieła osiedle studenckie w Urbino, 1962–1966 budynki kampusu uniwersyteckiego w Urbino, do 1983 osiedle Matteotti w Terni, 1970–1975 osiedle Matterbo w Wenecji, 1979–1986
Linki zewnętrzne
Kategoria:Laureaci Nagrody Wolfa w dziedzinie sztuki Kategoria:Ludzie urodzeni w Genui Kategoria:Ludzie związani z Università Iuav di Venezia Kategoria:Ludzie związani z Urbino Kategoria:Włoscy architekci Kategoria:Włoscy libertarianie Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni we Włoszech Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Zmarli w 2005