thumb|Pałac Blanka i przylegający do niego budynek Wydziału Technicznego Zarządu Miejskiego przy ul. Daniłowiczowskiej 3 (ok. 1940) Pałac Blanka – zabytkowy wczesnoklasycystyczny pałac znajdujący się przy ul. Senatorskiej 14 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście.
Historia Pałac został wzniesiony w latach 1762–1764 według projektu Szymona Bogumiła Zuga dla Filipa Nereusza Szaniawskiego. W 1776 pałac kupił Antoni Aleksander Soldenhoff. W 1777 właścicielem nieruchomości został bankier warszawski pochodzenia francuskiego Piotr Blank, który przekształcił i rozbudował wnętrze oraz elewację zewnętrzną w stylu klasycystycznym oraz dobudował bramę wjazdową.
Pałac był własnością Blanka do jego śmierci w 1797. Później przekształcono go na kamienicę czynszową, w której ulokowano mieszkania i sklepy. W 1896 budynek został zakupiony przez magistrat z przeznaczeniem na biura. Od 1915 w pałacu mieściła się Komenda Straży Obywatelskiej, a od 1919 – Komenda Policji Państwowej. W okresie międzywojennym pałac był budynkiem reprezentacyjnym prezydenta miasta, w którym przyjmował on swych gości. Miał wewnętrzne połączenie z pełniącym funkcję ratusza sąsiednim pałacem Jabłonowskim. Do pałacu przylegał wybudowany w latach 30. przy ul. Daniłowiczowskiej 3 budynek Wydziału Technicznego Zarządu Miejskiego.
Podczas okupacji niemieckiej 1939–1944 w budynku urzędowali: Komisarz Rzeszy na miasto stołeczne Warszawę Helmut Otto (od 4 października 1939), starosta miejski Oskar Dengel, a następnie do końca okupacji starosta miejski Ludwig Leist; biura niemieckiej administracji mieściły się także w przylegającym do pałacu budynku Wydziału Technicznego Zarządu Miejskiego. Wyjeżdżając z Warszawy Otto i Dengel wywieźli część wyposażenia pałacu.
W marcu 1943 członkowie Kedywu OW AK nadali na Poczcie Głównej dziewięć paczek zawierających bomby zegarowe, z których jedna była zaadresowana do Leista. Jej wybuch spowodował ranienie kilku osób.
Podczas powstania warszawskiego w czasie obrony budynku 4 sierpnia 1944 poległ poeta i żołnierz Armii Krajowej Krzysztof Kamil Baczyński. Został zastrzelony przez niemieckiego snajpera, co upamiętnia tablica wmurowana w latach 50. we frontową ścianę pałacu. Pałac wraz z sąsiednim pałacem Jabłonowskich był redutą powstańczą (punktem oporu Polaków) Ratusz, bronioną przez żołnierzy z batalionu „Kiliński”.
Pałac został odbudowany w latach 1947–1949. W 1965 roku został wpisany do rejestru zabytków. Swoją siedzibę miał w nim m.in. Wojewódzki Konserwator Zabytków.
Pałac jest własnością samorządu województwa mazowieckiego. Jest siedzibą Ministerstwa Sportu i Turystyki.
Przypisy
Warszawa Blanka, Pałac Kategoria:Architektura barokowa w Warszawie Kategoria:Plac Teatralny w Warszawie