Bitwa pod Civitate – starcie zbrojne, które miało miejsce 17 czerwca 1053 r. w pobliżu Civitella del Fortore (okolice dzisiejszego San Paolo di Civitate) w południowo-wschodniej Italii, należącej wówczas do Bizancjum, pomiędzy Normanami a koalicją wojsk papieża Leona IX, składającą się z wojsk italskich, szwabskich oraz Longobardów.
Tło konfliktu Od roku 1040, kiedy to Normanowie – sześciu synów Tankreda de Hauteville – zajęli apulijskie miasto Melfi, ich księstwo rosło w siłę, kosztem posiadłości bizantyjskich. Zarówno Henryk III jak i papież Leon IX początkowo udzielali im swojego poparcia, licząc na osłabienie Bizancjum. Nieoczekiwane sukcesy Normanów, którzy w kolejnych latach opanowali kolejne księstwa longobardzkie i zepchnęli siły Bizancjum do Kalabrii, okazjonalnie wyprawiając się pod sam Rzym, wymusiły reakcję cesarza i papieża. W 1053 roku Leon IX, wsparty posiłkami niemieckimi, wyruszył na południe. Przed bitwą papież udzielił milites pełnego odpuszczenia grzechów, ogłaszając świętą wojnę.
Bitwa 17 czerwca 1053 roku wojsko papieskie, do którego dołączyły posiłki od cesarza Henryka, czekały na dołączenie armii bizantyjskiej pod Civitate. Zostały one zaatakowane z zaskoczenia i rozbite przez siły Normanów.
Konsekwencje W następstwie bitwy papież Leon IX dostał się do niewoli.
Przypisy
Civitate Civitate, Bitwa pod Kategoria:Wydarzenia 1053