thumb|Nagrobek Wincentego i Zofii Kwiecińskich Wincenty Jerzy Kwieciński, przybrane nazwisko Witold Kamiński, ps. „Głóg”, „Jur”, „Lotny”, „V-T”, „Mańkut”, „Proboszcz” (ur. 24 grudnia 1916 w Słowiańsku, zm. 15 października 1984 w Warszawie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, żołnierz Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej oraz NIE, Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj i Zrzeszenia WiN, kawaler Orderu Orła Białego. Więzień polityczny w PRL.
Życiorys Prymus Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie. W Wojsku Polskim został mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 października 1937 i zweryfikowany w korpusie oficerów artylerii z lokatą 1. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 jako najmłodszy dowódca 9 baterii 6 pułku artylerii lekkiej. 16 września został ranny w bitwie pod Aleksandrowem i Podsośniną Łukowską. Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Od 1940 należał do ZWZ-AK. Od 1944 był szefem kontrwywiadu komendy Okręgu AK Warszawa. Od 1945 działał w antykomunistycznej organizacji NIE, a następnie Delegaturze Sił Zbrojnych na Kraj.
Był prezesem III Zarządu Głównego Zrzeszenia WiN od października 1946 do stycznia 1947. Wcześniej, w czasach II Zarządu, pełnił funkcję najpierw zastępcy, a później Prezesa Obszaru Centralnego i współtworzył podziemny Komitet Porozumiewawczy Organizacji Polski Podziemnej (KPOPP).
Został aresztowany przez UB 5 stycznia 1947 i w grudniu skazany na karę dożywotniego więzienia. W lutym 1947 podpisał ulotkę-apel skierowany do swoich podkomendnych o skorzystanie z amnestii oraz zaakceptował decyzję dowódcy okręgu białostockiego WiN ppłk. „Juhasa” o ujawnieniu okręgu. Wypuszczony na wolność 27 kwietnia 1957.
Zmarł 15 września 1984. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 203-4-1).
Jego żoną była Zofia zd. Rymaszewska (zm. 1998), z którą miał syna Jacka (dziennikarz). Jego ciotecznym bratem był oficer Armii Krajowej Henryk Trojańczyk. Jego szwagrem był Stanisław Henryk Rymaszewski, powstaniec warszawski i polski architekt.
Ordery i odznaczenia Order Orła Białego (pośmiertnie, 5 sierpnia 2008) „w uznaniu znamienitych zasług dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej”. Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (1945) Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (1970) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (3 maja 1983) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Armii Krajowej
Przypisy Odznaczenie oficerów artylerii przez Ignacego Mościckiego.
Bibliografia Jan Pabich, Niezapomniane karty. Z dziejów 6 Pułku Artylerii Lekkiej, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1982, . Andrzej Krzysztof Kunert, Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939–1944, tom II, Instytut Wydawniczy „Pax”, Warszawa 1987.
Kategoria:Członkowie Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj Kategoria:Członkowie Komend Okręgów AK Kategoria:Członkowie NIE Kategoria:Członkowie Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Oficerowie 6 Pułku Artylerii Lekkiej (II RP) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Podporucznicy artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Zmarli w 1984