Hubara arabska (Chlamydotis macqueenii) – gatunek dużego ptaka z rodziny dropi (Otididae). Narażony na wyginięcie.
Systematyka Hubara arabska jest gatunkiem monotypowym. Dawniej była klasyfikowana jako podgatunek hubary saharyjskiej – Chlamydotis undulata macqueenii, jednakże w 2002 po przeprowadzeniu badań genetycznych stwierdzono, iż należy ją uznać za oddzielny gatunek. Różnice występują m.in. w głosie oraz w zachowaniach godowych. Hubara arabska jest ponadto nieco większa i ma nieco jaśniejsze oraz bardziej jednolite upierzenie na grzbiecie.
Zasięg występowania Zamieszkuje Bliski Wschód i Półwysep Arabski oraz Iran, Pakistan i Kazachstan po Mongolię i północne Chiny. Północna część populacji wędrowna. Zimuje na wybrzeżach Zatoki Perskiej oraz w Iranie i Indiach. Wyjątkowo zalatuje do Polski.
Morfologia Wygląd Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego, choć samice są mniejsze. Wierzch ciała brudnożółty, z lekkim poprzecznym rysunkiem. Na głowie mały czub z ciemnych piór o białych końcówkach. Od pokryw usznych wzdłuż szyi aż po pierś ciągną się pasy długich, czarnych lub brązowych piór, które mogą być nastroszone. Spód biały, wole ciemno nakrapiane. Pokrywy podogonowe ciemno pręgowane. Szyja szarawa. Nieco mniejsza od hubary saharyjskiej, ma też ciemniejsze upierzenie. Wymiary średnie długość ciała – samce 65–75 cm, samice 55–65 cmrozpiętość skrzydeł ok. 145 cmmasa ciała – samce 1800–3200 g, samice 1200–1700 g
Ekologia i zachowanie Biotop Stepy, pustynie i półpustynie. Gniazdo Na ziemi. Jaja W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w marcu – maju 1 do 5 jaj. Wysiadywanie, pisklęta Jaja wysiadywane są przez okres ok. 24 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo i pierzą się po ok. 35 dniach, a opuszczają samicę jesienią. Pożywienie Pokarm mieszany – pędy i nasiona roślin, oraz bezkręgowce.
Status i ochrona Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) klasyfikuje hubarę arabską jako gatunek narażony (VU, Vulnerable) od 2014 roku, kiedy to uznała ją za odrębny gatunek. Liczebność światowej populacji w 2014 roku szacowano na około 78 960 – 97 000 osobników. Globalny trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy.
W Polsce podlega ścisłej ochronie gatunkowej.
Zobacz też ptaki Polski
Przypisy Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt ().
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Ptaki Europy Kategoria:Dropie Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1832 roku Kategoria:Taksony opisane przez Johna Edwarda Graya