Emil Stanisław Drobny, SVD (ur. 15 czerwca 1889 w Tworkowie k. Raciborza, zm. 29 lipca 1948 w Rodezji) – polski ksiądz katolicki, werbista, historyk, muzeolog, archiwista.
Życiorys Urodził się 15 czerwca 1889 we wsi Tworków w rodzinie kolejarza Andrzeja i Pauliny z d. Białas. Do szkoły powszechnej (Volksschule) uczęszczał w Tworkowie. Przy pomocy materialnej proboszcza ks. Józefa Gregora mógł rozpocząć naukę w Niższym Seminarium Duchownym Księży Werbistów w Nysie oraz w międzynarodowym Seminarium Misyjnym St. Gabriel w Mödling pod Wiedniem, gdzie wraz z Piotrem Gołąbem założyli stowarzyszenie „Młoda Polska”, dokształcające w zakresie historii i literaturyKościół w Polsce, Dzieje i kultura VI, Lublin 2007, s. 150 i następne.. Śluby wieczyste złożył 3 września 1914, święcenia kapłańskie przyjął 9 września 1914 w Nysie. W wojsku niemieckim był kapelanem najpierw w szpitalu garnizonowym w Sankt Gabriel w Austrii, a od 1915 w Wilnie. Uciekł z wojska i ukrywał się u polskich rodzin na terenie Litwy. Po wojnie pracował jako duszpasterz robotników polskich w Saksonii i Berlinie.
W latach 1920–1922 podczas pobytu w Bytomiu założył Dom Misyjny, redagował polskie i niemieckie katolickie czasopisma: Skarb Rodzinny, Dzwonek Maryi, Posłaniec Niedzielny, Kalendarz Królowej Apostołów. W latach 1922–1939 przebywał w Rybniku. W Rybniku był członkiem zarządu głównego Katolickiej Drukarni i Księgarni Misyjnej w Rybniku; zorganizował w Domu Misyjnym bibliotekę, w której zgromadził starodruki oraz ponad 10 tys. książek związanych ze Śląskiem. Był twórcą muzeum etnograficznego z eksponatami z Chin, Japonii, Afryki, Australii, Nowej Gwinei; nauczyciel historii, polskiego, botaniki w Małym Seminarium Misyjnym; założył Żeńskie Gimnazjum Sióstr Urszulanek; wykładał na Uniwersytecie Powszechnym; w latach 1936–1939 był wiceprezesem rybnickiego okręgu śpiewaczego; założył Związek Przyjaciół Przeszłości Rybnika i Okolicy; zainicjował wydawanie czasopisma Ziemia Rybnicka. Był autorem monografii parafii: Kokoszyc, Skrzyszowa, Rybnika, Tychów i Czarnego Lasu.
Wojenny uchodźca i misjonarz w Afryce Po wybuchu II wojny światowej o. Drobny, przynaglany przez żołnierzy, znajdował się bowiem na liście proskrypcyjnej wrogów III Rzeszy tzw. Sonderfandungsbuch Polen, udał się w długą tułaczkę przez Żory, Pszczynę do Lwowa. Stamtąd przedostał się do Rumunii, gdzie zatrzymał się z uchodźcami polskimi w 300-tysięcznym mieście Krajowa. Tam zorganizował polskie szkolnictwo i opiekę duszpasterską dla 1200 internowanych żołnierzy i 400 cywilów. Dalsza tułaczka prowadziła przez Cypr, Turcję i Ziemię Świętą do Rodezji. Początkowo przebywał tam w misji kapucynów irlandzkich w Livingstone, następnie został proboszczem polskich uchodźców w Gotooma i nauczycielem w polskiej szkole. Planował wrócić do ojczyzny, jednakże wypadek samochodowy w dniu 21 lipca 1948, i w następstwie śmierć 29 lipca, bezpowrotnie związały o. Drobnego z Czarnym Lądem.
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (15 września 1937) „za zasługi na polu pracy społecznej”. Srebrny Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1938) „za szerzenie zamiłowania do literatury polskiej”.
Przypisy
Linki zewnętrzne Publikacje Emila Drobnego w bibliotece Polona
Kategoria:Ludzie związani z Rybnikiem Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Wawrzynem Akademickim Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Polscy prezbiterzy werbiści Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1948