André the Giant, właśc. André René Roussimoff (ur. 19 maja 1946 w Coulommiers, zm. 27 stycznia 1993 w Paryżu) – francuski wrestler i aktor znany ze swojego wysokiego wzrostu i dużej masy spowodowanych gigantyzmem. Do 1987 WWE kreowało go na jedynego niepokonanego wrestlera w całej swojej karierze.
Jako wrestler zadebiutował w 1964. W świecie wrestlingu najbardziej znany był dzięki rywalizacji z Hulkiem Hoganem, której punktem kulminacyjnym była walka na WrestleManii III. André był jednokrotnym posiadaczem WWE World Heavyweight Championship oraz WWE Tag Team Championship. W 1993 został pierwszym wrestlerem wprowadzonym do galerii sławy federacji WWE – Hall of Fame.
Jego wzrost (224 cm) był wynikiem gigantyzmu, choroby spowodowanej nadmierną ilością hormonu wzrostu, która później przerodziła się w akromegalię. Swojemu wzrostowi zawdzięczał przydomek na ringu – „Eighth Wonder of the World” (ósmy cud świata).
Dzieciństwo André Roussimoff urodził się w Coulommiers[Bertrand Hébert, Pat Laprade. The Eighth Wonder of the World: The True Story of André the Giant. Toronto, Ontario: ECW Press (2020). The Eighth Wonder of the World: The True Story of André the Giant], choć część źródeł błędnie podaje Grenoble. Był trzecim dzieckiem pary migrantów – Bułgara Borisa i Polki Marianne (Marianna) Rousimoff. Jako dziecko nazywano go „Dédé”. Objawy gigantyzmu u chłopca pojawiły się wcześnie; w wieku 12 lat André mierzył 191 cm i ważył 94 kg. Był jedynym chorującym na gigantyzm dzieckiem Roussimoffów. Nie mieścił się w szkolnym autobusie; do szkoły podwoził go jego sąsiad – dramaturg i przyszły noblista Samuel Beckett. W wolnym czasie grywał w piłkę nożną, zazwyczaj na pozycji bramkarza. Mimo dobrych wyników w nauce, Roussimoff porzucił szkołę po ukończeniu ósmej klasy, by móc pomagać w pracy na rodzinnej farmie. Zajmował się też stolarstwem, a także pracował w fabryce produkującej kombajny.
Kariera wrestlera Początki kariery W wieku 17 lat Roussimoff wyjechał do Paryża, gdzie wkrótce rozpoczął treningi wrestlerskie. W międzyczasie dorabiał organizując przeprowadzki. Roussimoff otrzymał pseudonim ringowy „Géant Ferré” (od francuskiego herosa Granda Ferré) i zaczął walczyć na paryskich ringach. W 1966 poznał kanadyjskiego wrestlera i promotora Franka Valois, który wkrótce stał się jego doradcą i menedżerem. Pod koniec lat 60. Roussimoff występował w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Australii, Nowej Zelandii, a także w krajach afrykańskich.
W 1970 zadebiutował jako „Monster Roussimoff” w japońskiej federacji International Wrestling Enterprise. Występował zarówno w walkach solowych, jak i drużynowych, a wkrótce – wraz z Michaelem Nadorem – zdobył mistrzostwa drużynowe. Walcząc w Japonii Roussimoff dowiedział się, że choruje na akromegalię.
Roussimoff wyjechał do Montrealu w Kanadzie, gdzie regularnie walczył w Montreal Forum. Wkrótce zabrakło przeciwników dla giganta, co spowodowało spadek liczby odwiedzających arenę. W 1971 Roussimoff został pokonany przez Adnana Al-Kaissie. W 1972 kilkukrotnie zawalczył dla American Wrestling Association (AWA) Verne’a Gagne’a, a także poznał założyciela World Wide Wrestling Federation (WWWF) – Vince’a McMahona Sr., z którym niedługo później rozpoczął współpracę. Wkrótce przyjął pseudonim ringowy „André The Giant” i zaczął podróżować po całym świecie, występując dla różnych organizacji, co miało zapobiec nadmiernemu eksponowaniu giganta w jednym miejscu.
World Wide Wrestling Federation / World Wrestling Federation Seria zwycięstw (1973–1987) mały|André the Giant w 1975 roku 26 marca 1973 André zadebiutował w World Wide Wrestling Federation (WWWF, późniejsze World Wrestling Federation) jako face; w swojej debiutanckiej walce w nowojorskim Madison Square Garden pokonał Buddy’ego Wolfe’a. Przez lata 70. i wczesne lata 80. André był jednym z najbardziej wspieranych przez publikę wrestlerów WWF. Przez to utarło się stwierdzenie, często powtarzane przez Gorillę Monsoona, że przed WrestleManią III André nie przegrał żadnej walki, prowadząc 15-letnią serię zwycięstw. Jednakże gigant dwukrotnie przegrał czysto w starciach stoczonych poza WWF: w 1984 roku przegrał pojedynek z El Canekiem, natomiast w 1986 poddał walkę przeciwko Antonio Inokiemu.
W 1976 roku André zmierzył się z bokserem Chuckiem Wepnerem w niewyreżyserowanym pojedynku. Walka transmitowana była za pośrednictwem telewizji i była jednym ze starć poprzedzających pojedynek Muhammada Alego z Antonio Inokim. Zakończyła się, gdy André chwycił Wepnera i wyrzucił go z ringu ponad górną liną.
W latach 1980–1983 rywalizował z Hulkiem Hoganem, przy czym (w przeciwieństwie do ich rywalizacji w późnych latach 80.) André odgrywał rolę protagonisty, zaś Hogan – antagonisty. Po wygranej przez olbrzyma walce w Shea Stadium, Hogan wykonał na nim body slam. Ich rywalizacja kontynuowana była w Japonii, gdzie ich role się zamieniły, a do feudu dołączył także Antonio Inoki. W 1981 André wdał się w rywalizację z Killer Khanem. Oficjalnie, Khan złamał kostkę olbrzyma podczas ich walki, 2 maja 1981, zeskakując wprost na nogę przeciwnika z górnej liny. W rzeczywistości, André złamał kostkę wstając z łóżka rano tego samego dnia. Kontuzja stała się częścią scenariusza, prowadzącego do walki rewanżowej – ta odbyła się 20 lipca i zakończyła się podwójną dyskwalifikacją. 14 listopada André pokonał Khana w Mongolian Stretcher matchu (odmiana Stretcher matchu). W następnym roku rywale kilkukrotnie zawalczyli dla japońskich federacji.
W 1984 André podpisał stały kontrakt z Vince’em McMahonem Jr. – nowym właścicielem World Wide Wrestling Federation. McMahon pozwolił mu jednak pracować także dla New Japan Pro-Wrestling (NJPW).
Kolejną ważną rywalizacją André był toczony w połowie lat 80. feud z Big John Studdem. Rywale walczyli ze sobą dla federacji z różnych krajów, próbując ustalić, który z nich jest najlepszym gigantem wrestlingu. W 1984 Studd i Ken Patera znokautowali André podczas transmitowanej walki drużynowej, po czym obcięli mu włosy. Wkrótce André wymierzył sprawiedliwość na Paterze, zaś ze Studdem zmierzył się w „body slam challenge’u” podczas pierwszej WrestleManii, 31 marca 1985 w nowojorskim Madison Square Garden. André wykonał body slam na Studdzie, wygrywając nagrodę 15 000 dolarów amerykańskich. Po walce André zaczął rozrzucać pieniądze w stronę publiczności; ostatecznie torba z pieniędzmi została mu zabrana przez menedżera Studda – Bobby’ego „The Braina” Heenana.
Rok później, na WrestleManii 2, André wygrał dwudziestoosobowy Battle Royal, w którym udział wzięły gwiazdy National Football League oraz inni wrestlerzy. Ostatnim wyeliminowanym przez André uczestnikiem walki był Bret Hart. alt=|mały|Elementy stroju André the Gianta z czasów gdy był częścią drużyny The Machines Po WrestleManii André wznowił swoją rywalizację ze Studdem i King Kong Bundym. Wkrótce poprosił o przerwę od akcji w ringu, aby móc polepszyć nieco swój stan zdrowia i rozpocząć tournee po Japonii. Aby wyjaśnić nieobecność olbrzyma w programach telewizyjnych WWF, Bobby Heenan wyzwał André i partnera jego wyboru do drużynowej walki przeciwko Studdowi i Bundy’emu. André nie odpowiedział na wyzwanie, toteż dyrektor WWF w kayfabe Jack Tunney zawiesił olbrzyma na czas nieokreślony. André powrócił do Stanów Zjednoczonych w lecie 1986, zaczął nosić maskę, stał się częścią stajni The Machines i na potrzeby scenariusza zmienił pseudonim ringowy na „Giant Machine”. WWF twierdziło, że The Machines było nowym tag teamem z Japonii i że nikt nie zna prawdziwych tożsamości jej członków, choć dla fanów i Bobby’ego Heenana było oczywiste, że pod maską Giant Machine skrywa się André. Dręczony ciągłymi skargami Heenana Jack Tunney obiecał, że jeśli Heenan udowodni mu, iż André i Giant Machine to rzeczywiście ta sama osoba, ten zwolni olbrzyma. W późnym 1986 pozbyto się gimmicku Giant Machine i przywrócono pierwotny wizerunek André.
Mistrz WWF (1987–1989) alt=|mały|André the Giant (z prawej) wchodzący na ring w towarzystwie swojego menedżera Bobby’ego Heenana (z lewej) Brązowa statua André the Gianta odsłonięta na pierwszym konwencie WrestleMania Axxess w 2013
We wczesnym 1987 André stał się antagonistą i rozpoczął rywalizację z największym face’em WWF – Hulkiem Hoganem. Na jednym ze styczniowych Piper’s Pit Hogan otrzymał sporych rozmiarów trofeum w nagrodę za bronienie WWF World Heavyweight Championship przez ponad 3 lata. André pogratulował Hoganowi, a tydzień później sam otrzymał nieco mniejsze trofeum za bycie jedynym niepokonanym wrestlerem w historii. Hogan podszedł do udzielającego wywiadu André by mu pogratulować, po czym sam zaczął odpowiadać na pytania i stał się punktem centralnym wywiadu. Wyraźnie zirytowany gigant nagle wyszedł podczas przemowy Hogana. 7 lutego, na kolejnym Piper’s Pit odbyła się debata między Hoganem a André i jego nowym menedżerem – Bobbym Heenanem. Heenan oskarżył Hogana o bycie fałszywym przyjacielem giganta, zaś sam André wyzwał mistrza na pojedynek na WrestleManii III, po czym chwycił go i rozerwał mu koszulkę.
W kolejnym tygodniu Hogan i André podpisali kontrakt o walkę na WrestleManii. Rywale spotkali się w ringu podczas dwudziestoosobowego Battle Royalu, 14 marca podczas odcinka Saturday Night’s Main Event. Starcie wygrał Hercules, lecz uwaga fanów skupiła się głównie na André eliminującym Hogana z walki. Podczas WrestleManii III André był w złym stanie zdrowotnym; ważył około 240 kg, co skutkowało dużym obciążeniem bolących kości i stawów olbrzyma. Jego strój wrestlerski ukrywał opatrunek po niedawno przebytej operacji kręgosłupa. Również specjalne platformy zawożące wrestlerów do ringu podczas trzeciej i czwartej WrestleManii zostały użyte ze względu na zdrowie André, tak aby olbrzym nie musiał cierpieć podczas długiej drogi do ringu. Ku uciesze ponad 93 tysięcy fanów zgromadzonych w Pontiac Silverdome na WrestleManii III, Hogan wygrał walkę wykonując na André swój finisher, running leg dropu, poprzedzony słynnym body slamem.
Po WrestleManii rywalizacja André i Hogana trwała dalej, pomimo pogarszającego się stanu zdrowia olbrzyma. Obydwaj stali się kapitanami własnych drużyn, mających stoczyć starcie tag-teamowe na pierwszym Survivor Series. Rywale bezpośrednio walczyli ze sobą zaledwie minutę, zanim Hogan został wyciągnięty z ringu przez członków drużyny giganta. Hogan został wyeliminowany ze starcia poprzez wyliczenie pozaringowe, André natomiast wygrał całą walkę, jako ostatniego eliminując Bam Bam Bigelowa. Po zakończeniu starcia Hogan wrócił do ringu, zaatakował André i wyrzucił go z ringu. Po wygranym przez Hogana pojedynku z Bundym w jednym z odcinków Saturday Night’s Main Event André zaatakował rywala od tyłu i zaczął go dusić do momentu, w którym Hogan niemal utracił przytomność. Od mistrza oddzielił go dopiero Hacksaw Jim Duggan, który uderzył olbrzyma drewnianą deską łamiąc ją na pół.
André rozpoczął współpracę z innym wrogiem Hogana, Tedem DiBiasem, który chciał przejąć należący do jego rywala WWF World Heavyweight Championship. Dołączenie się DiBiasego do rywalizacji spowodowało ogłoszenie walki rewanżowej między André a Hoganem. Walka odbyła się 5 lutego 1988, w czasie transmitowanego na żywo odcinka The Main Event. André wygrał pojedynek i WWF World Heavyweight Championship dzięki pomocy sędziego. Wkrótce ujawniono, że pierwotnie wyznaczony sędzia spotkania, Dave Hebner, został zatrzymany na zapleczu, a jego miejsce zajął jego sobowtór (w rzeczywistości brat bliźniak) Earl Hebner. Kiedy André spróbował przypiąć Hogana, zamiennik doliczył do trzech, mimo iż łopatki mistrza oderwane były od ziemi.