Ellen G. White

Ellen Gould White, z domu Harmon (ur. 26 listopada 1827 w Gorham, zm. 16 lipca 1915 w St. Helena) – amerykańska pisarka, która wraz z m.in. Josephem Batsem i Jamesem White'em współzałożyła Kościół Adwentystów Dnia Siódmego. Amerykańskie czasopismo „Smithsonian magazine” określiło Ellen White jako jedną ze „100 najbardziej znaczących Amerykanów”. Spod jej pióra wyszło więcej niż 100 książek, dziś dostępnych w ok. 200 językach. W Kościołach adwentystycznych przypisywany jest jej dar proroczy. W swoich pismach poruszała ona tematy duchowości, wychowania, zdrowia, teologii, kreacjonizmu czy też ewangelizacji.

Przez adwentystyczną stronę whiteestate.org uznawana jest za najczęściej tłumaczoną kobiecą autorkę książek na świecieWhite, Arthur L. (August 2000). "Ellen G. White: A Brief Biography". Ellen G. White Estate.. Ewangelista Walter Martin uznał Ellen White za „jedną z najbardziej istotnych i interesujących postaci w historii amerykańskiej religii”Walter Martin, (1965). The Kingdom of the Cults. Minneapolis, Minnesota: Bethany Fellowship. s. 379..

Biografia Ellen White Wczesne lata Ellen, z domu Harmon urodziła się 26 listopada 1827 roku w Maine w Stanach Zjednoczonych. Jej rodzice, Robert i Eunice Harmon, byli z wyznania metodystami. W wieku 9 lat została uderzona przez inne dziecko kamieniem w twarz, przez co miała duże problemy ze zdrowiemstory. Podczas spotkań Kościoła metodystów nastąpił przełomowy moment w jej młodym życiu, podjęła w wieku 12 lat decyzję, by oddać swoje życie Jezusowi.

Ruch millerystów W roku 1840 jej rodzina zaczęła angażować się w ruch millerystów. Ellen Harmon uczęszczała wtedy na wykłady prowadzone przez Williama Millera, które, jak później opisywała, sprawiały, iż czuła się winna swych grzechów i pragnęła Bożego przebaczenia. Spotkania te przyczyniły się do tego, iż wiele nocy ze łzami w oczach spędziła na modlitwachMerlin D. Burt (1998). Ellen G. Harmon's Three Step Conversion Between 1836 and 1843 and the Harmon Family Methodist Experience. Term paper, Andrews University.. 26 czerwca 1842 roku przyjęła chrzest i wraz ze swą rodziną żyła nadzieją bliskiego przyjścia Jezusa. Zaangażowanie rodziny Harmon w ruch millerystów spowodowało usunięcie ich z lokalnego Kościoła metodystów. Ellen wraz ze swoją rodziną przeżyła wielkie rozczarowanie, gdy tysiące ludzi oczekiwało powrotu Jezusa 22 października 1844 roku. Szczerze wierząca w bliskie przyjście Chrystusa, Ellen Harmon wraz z innymi millerystami, którzy zostali w tym ruchu mimo niepojawienia się Zbawiciela, modliła się do Boga o wytłumaczenie ich rozczarowania.

Lata późniejsze i jej służba w kościele

mały|Ellen White w trakcie wygłaszania kazania Niedługo po wielkim rozczarowaniu Ellen Harmon poznała swojego przyszłego męża, Jamesa Springera White’a. W roku 1846 wzięli ślub, a Ellen przyjęła wtedy nazwisko White. Wraz z mężem miała czterech synów: Henry'ego, Edsona, Williama oraz Johna.

W trakcie jednej z grupowych modlitw w grudniu 1844 roku, w wieku 17 lat, Ellen Harmon dostała pierwszą ze swoich wizjiWhite, Arthur L. 1985, “Chapter 7 – (1846-1847) Entering Marriage Life”, Ellen G. White: The Early Years, Vol. 1 1827-1862, s 56. Od tamtego momentu, aż do końca swojego życia doświadczyła ok. 2000 wizji i snów, w tym ok. 200 publicznych. Wskazówki, świadectwa, rady i nagany dostarczane jej w wizjach przyjęte zostały przez Kościół Adwentystów Dnia Siódmego jako Boże poselstwa dla jego ludu, które pomóc mają w ogłoszeniu ostatniego ostrzeżenia dla świata, oraz w przygotowaniu ludzi do drugiego przyjścia Jezusa. W trakcie swojej służby, wśród poselstw przekazanych przez nią dla adwentystów znalazły się rady na temat m.in. duchowości, zdrowia, wychowania oraz edukacji. Spod pióra Ellen White wyszło 40 książek, ponad 5000 artykułów oraz 100 tysięcy stron jej rękopisów, które zebrane zostały w kolejne książki. Dziś istnieje ponad 100 dzieł jej autorstwa, dostępnych w ok. 200 językach. Znanymi książkami pisarki są „Droga do Chrystusa”, „Wielki bój” oraz „Pragnienie wieków”.

Według wielu źródeł, osoby, które poznały Ellen White, określały ją jako „przyjazną osobę”Life With My Mother-in-law: An interview with Ethel May Lacey White Currow DjVu by Ed Christian. Her grandson Arthur L. White recounts happy childhood memories of her.

W ciągu swojego życia wiele podróżowała po Stanach Zjednoczonych i świecie, gdzie często brała udział w spotkaniach adwentystów oraz organizacji zborów, szkół, szpitali czy innych placówek podpiętych pod działalność tego Kościoła.

Ostatnie lata życia Po śmierci swojego męża w 1881 roku kobieta poświęcała mniej czasu na podróże i skupiła się na swoich finalnych pismach dla Kościoła. Ostatnie lata spędziła w swoim domu w Elmshaven, gdzie 16 lipca 1915 roku umarła. Została pochowana wraz ze swoim mężem na cmentarzu w Oak Hill, w Battle Creek.

Ellen White i jej wizje Ellen White w ciągu swojego życia doświadczyła ok. 2000 wizji oraz snów, z czego 200 miało miejsce w otoczeniu wielu świadków. Stan kobiety podczas tych wydarzeń przez świadków opisywany był jako nadzwyczajne zjawisko. J.N. Loughborough, który był świadkiem 50 wizji Ellen White, wraz z jej mężem stworzył listę kilku fizycznych cech charakterystycznych, które towarzyszyły jej w ich trakcieWhite, Arthur L. (1985). "Chapter 7 – (1846-1847) Entering Marriage Life". Ellen G. White: The Early Years, 1827-1862,.

1. "W trakcie odchodzenia w wizje trzykrotnie woła ona „Chwała!”"

2. "Na pewien moment traciła ona wszelką siłę w ciele. Lecz chwilę potem stawała się ona pełna nadludzkiej siły. Często w trakcie wizji chodziła po pokoju z gracją, lecz w jakiejkolwiek pozycji nie ustawiłaby swojej dłoni bądź ręki, nikt nie był w stanie zmienić ich pozycji. Nawet znacznie silniejsze od niej osoby. W 1845, w trakcie jednej ze swoich wizji, kobieta przez pół godziny trzymała w jednej ręce 9-kilogramową rodzinną Biblię, choć sama wtedy ważyła zaledwie 36 kilogramów."

3. "Ellen w trakcie żadnej ze swoich wizji nie oddychała, czy to w trakcie 15-minutowej wizji, czy 3-godzinnej. Choć jej puls był wciąż nieprzerwany, a mina pozostawała w swojej naturalnej i niewzruszonej formie."

4. "Jej oczy zawsze były otwarte bez mrugania, a jej głowa zwrócona ku górze z jakby wpatrzonym w daleki obiekt wzrokiem."

5. "Była nieświadoma tego co działo się wokół niej, i określała sama siebie jako wyciągnięta w inny świat otoczona niebiańskimi istotami."

6. "Po wyjściu z wizji Ellen White czuła jakby wokół było ciemno, bez względu na to, czy było w pokoju naturalnie jasno, czy nie."

Martha Amadona dodała: "Nigdy nie było podekscytowania podczas ludzi będących świadkami wizji. Nic nie powodowało u nich strachu, były to poważne i ciche sceny"White, Arthur L. 1985, “Chapter 7 – (1846-1847) Entering Marriage Life”, Ellen G. White: The Early Years, Vol. 1 1827-1862, s. 56.

Swoją pierwszą wizję Ellen White opisała tak:

"Podczas modlitwy w rodzinnym gronie Duch Święty zstąpił na mnie i wydawało mi się, że wznoszę się coraz wyżej, daleko ponad ciemny świat. Obejrzałam się, aby popatrzeć na lud adwentowy na ziemi, jednak nie mogłam ich znaleźć. Wtedy czyjś głos powiedział do mnie: „Spójrz ponownie; spójrz nieco wyżej.” Na to podniosłam swój wzrok i ujrzałam prostą, wąską ścieżkę, która pięła się wysoko ponad światem. Po niej pielgrzymowali adwentyści do świętego miasta, które znajdowało się na końcu drogi. Za nimi, na początku drogi, było jasne światło; jak mi powiedział anioł, był to „krzyk o północy”. Światło to oświecało całą ścieżkę i było jasnością dla ich stóp, aby się nie potykali. Tak długo, dopóki oczy ich były zwrócone na Jezusa będącego przed nimi i prowadzącego ich do miasta, byli bezpieczni (...)" (Doświadczenia i Widzenia oraz Dary Ducha 14.1)

Stosunek KADS do objawień Ellen White mały|168px|Ellen G. White (1878) mały|168px|Oryginalny maszynopis Życia Jezusa (strony 80-81) Osiemnasta zasada wiary Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego naucza:

Pismo Święte świadczy, że jednym z darów Ducha Świętego jest prorokowanie. Dar ten, będący znakiem wyróżniającym Kościół ostatków, objawił się — jak wierzymy — w posłannictwie Ellen G. White. Jej pisma przemawiają z proroczym autorytetem i dostarczają Kościołowi pociechy, wskazówek, pouczeń oraz korygują jego kroki. Zaświadczają one także wyraźnie, iż to Biblia stanowi kryterium, według którego należy oceniać wszelkie nauki i doświadczenia religijne.

Księga Joela 3,1-2; Dzieje Apostolskie 2,14-21; List do Hebrajczyków 1,1-3; Objawienie św. Jana 12,17; 19,10.

Pisma Ellen G. White są traktowane przez Kościół Adwentystów Dnia Siódmego jako pomocnicze w stosunku do Pisma Świętego, jedynej reguły wiary, według której winny być oceniane wszystkie nauki i doświadczenia. Mimo tego spotykają się oni często z zarzutami, iż stawiają jej pisma wyżej niż Biblię. Według oświadczeń samej Ellen G. White „jedynie Biblia jest probierzem wszelkiej nauki i doświadczeń – Duch proroctwa nie został dany w tym celu, by zastąpić Biblię; Pismo Święte bowiem stwierdza wyraźnie, że Słowo Boże jest tym wzorcem, według którego sprawdzać należy wszelkie nauki”Z. Łyko, Nauki Pisma Świętego, Wydawnictwo Znaki Czasu, Warszawa, 1989, s. 436.

Poglądy Trójca Trzy osoby Trójcy nazywała mocami współdziałającymi i współpracującymi. „W imieniu tych trzech wielkich Potęg — Ojca, Syna i Ducha Świętego — ci, którzy przyjmują Chrystusa w żywej wierze, dostępują chrztu”Special Testimonies, seria B, nr 7, s. 62-63 , cyt. w: Ewangelizacja, s. 390; „Trójca” – Chrześcijański Instytut Wydawniczy „Znaki Czasu” s. 215. (Cyt. za: Ellen White o Trójcy Apologetyka Adwentysci.org). Obowiązkiem wierzącego jest współpraca z Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Moce te czynią z nas współpracowników BogaSpecial Testimonies, seria B, nr 7, s. 51 , cyt. w: Ewangelizacja, s. 392 (Cyt. za: Ellen White o Trójcy Apologetyka adwentysci.org)Tim Poirier, Ellen White’s Ttinitarian Statements: WHAT DID SHE ACTUALLY WRITE? Ellen White and Current Issues Symposium 2006.

Jezus, Chrystus Pan jest obrazem Jego wielkości Boga i Jego majestatu, odbiciem Jego chwałyŻycie Jezusa, s. 11 (Cyt. za: Ellen White o Trójcy Apologetyka adwentysci.org).. Kto nie przyjmuje boskości Chrystusa, „nie może właściwie pojąć charakteru i misji Chrystusa, ani wielkiego Bożego planu zbawienia ludzkości”Wielki bój, s. 363 (Cyt. za: Ellen White o Trójcy Apologetyka adwentysci.org).

Duch Święty jest „Pocieszycielem, którego Chrystus obiecał posłać po Swym wstąpieniu do nieba, jest Duch w całej pełni Bóstwa manifestujący moc łaski Bożej wszystkim, którzy przyjmują Chrystusa i wierzą w Niego jako w swego osobistego Zbawiciela”. Duch Święty jest osobą, bo poświadcza, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Gdyby nie był Osobą Boską, nie wyjawiałby tajemnic Bożych. „O rzeczach Bożych żaden człowiek nic nie wie, ale tylko Duch Boży”Manuscript 20, 1906, cyt. w: Ewangelizacja, s. 392; „Trójca” Woodrow Whiden; John Reeve; Jerzy Moon. – Chrześcijański Instytut Wydawniczy „Znaki Czasu” Warszawa s. 216 (Cyt. za: Ellen White o Trójcy Apologetyka Adwentysci.org). Działalność Szatana może być zahamowana tylko przez trzecią osobę Trójcy — Ducha ŚwiętegoSpecial Testimonies, seria A, nr 10, s. 37 , cyt. w: Ewangelizacja, s. 392 (Cyt. za: Ellen White o Trójcy Apologetyka adwentysci.org).

Relacje Jezusa z Bogiem Ojcem „Chrystus, Słowo, jednorodzony Syn Boży, był jedno z wiecznym Ojcem – jedno w naturze, charakterze, celu – jedyną istotą, która miała przystęp do wszystkich zamierzeń i planów Bożych. „I nazwą go: Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju” (Iz. 9,6). „Wyjścia jego są z dawna, ode dni wiecznych” (Mich. 5,2 BG).” (Patriarchowie i Prorocy ChIW str.20).