Olivier Marie Maurice Louis Guichard (ur. 27 lipca 1920 w Néac, zm. 20 stycznia 2004 w Paryżu) – francuski polityk i samorządowiec, parlamentarzysta i minister.
Życiorys Potomek barona Louisa Guicharda, wnuk polityka Josepha Brissona. Ukończył Lycée Condorcet, uzyskał następnie licencjat z prawa i nauk humanistycznych na Uniwersytecie Paryskim, został także absolwentem École libre des sciences politiques. W trakcie II wojny światowej jego ojciec Louis Guichard pracował dla rządu Vichy, był dyrektorem gabinetu François Darlana. Olivier Guichard w 1944 dołączył tymczasem do wojsk Wolnej Francji, brał udział w działaniach wojennych m.in. w Alzacji. Stał się bliskim współpracownikiem Charles’a de Gaulle’a, był etatowym działaczem jego partii Zgromadzenie Ludu Francuskiego, a w latach 50. pełnił funkcję dyrektora gabinetu generała. W latach 1955–1958 był jednocześnie dyrektorem biura prasowego w komitecie do spraw energii atomowej CEA. Po powrocie Charles’a de Gaulle’a do władzy zajmował m.in. stanowisko specjalnego doradcy premiera Georges’a Pompidou (1962–1967), wchodził też w skład rady dyrektorów ORTF.
Był długoletnim działaczem kolejnych partii gaullistowskich – Unii na rzecz Nowej Republiki, Unii Demokratów na rzecz Republiki i Zgromadzenia na rzecz Republiki. Zajmował stanowisko mera Néac (1962–1971) i La Baule-Escoublac (1971–1995), zasiadał w radzie departamentu Loara Atlantycka (1970–1982), a w latach 1974–1998 przewodniczył radzie regionu Kraj Loary. W 1967 po raz pierwszy uzyskał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego. Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w wyborach w 1968 i 1973 oraz w wyborach uzupełniających (rozpisanych po rezygnacji jego zastępcy poselskiego Michela Rabreau) w 1974.
Obejmował również szereg funkcji rządowych; był ministrem przemysłu (1967–1968), ministrem delegowanym przy premierze do spraw planowania terytorialnego (1968–1969), ministrem edukacji (1969–1972), ministrem planowania terytorialnego, zaopatrzenia, mieszkalnictwa i turystyki (1972–1974), a także ministrem stanu oraz ministrem planowania terytorialnego, zaopatrzenia i transportu (1974), ministrem stanu oraz ministrem sprawiedliwości i strażnikiem pieczęci (1976–1977).
W 1978, 1981, 1986, 1988 i 1993 ponownie był wybierany do niższej izby francuskiego parlamentu, w której zasiadał do 1997.
Życie prywatne Był dwukrotnie żonaty, miał troje dzieci. Był teściem polityka Ladislasa Poniatowskiego.
Odznaczenia Wielki Oficer Legii Honorowej Komandor Orderu Palm Akademickich Medal Wojskowy Krzyż Wojenny 1939–1945
Przypisy
Kategoria:Francuscy ministrowie (V Republika) Kategoria:Francuscy ministrowie edukacji Kategoria:Francuscy ministrowie sprawiedliwości Kategoria:Francuscy ministrowie transportu Kategoria:Francuscy parlamentarzyści (V Republika) Kategoria:Francuscy samorządowcy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wojennym (Francja) Kategoria:Odznaczeni Medalem Wojskowym (Francja) Kategoria:Odznaczeni Orderem Palm Akademickich Kategoria:Politycy Unii Demokratów na rzecz Republiki Kategoria:Politycy Zgromadzenia na rzecz Republiki Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Wielcy Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 2004