Willoughby James Hamilton (ur. 9 grudnia 1864 w Monasterevin, zm. 27 września 1943 w Dublinie) – irlandzki tenisista, zwycięzca Wimbledonu.
Poza tenisem z powodzeniem grał w piłkę nożną, w której reprezentował Irlandię.
Kariera tenisowa Hamilton wygrywał mistrzostwa Irlandii w grze pojedynczej (1889), podwójnej (1886, 1887, 1888) i mieszanej (1889, z Leną Rice).
W 1890 roku zdobył mistrzowski tytuł na Wimbledonie, pokonując w meczu o tytuł (challenge round) Williama Renshawa. Do challenge round Hamilton przystępował po zwycięstwie w finale turnieju pretendentów (All Comers) nad Haroldem Barlowem. Rok później sam miał prawo obrony mistrzostwa z rywalem wyłonionym w turnieju pretendentów (którym okazał się Wilfred Baddeley), ale nie przystąpił do turnieju z powodu choroby (zakażenia krwi), które wkrótce zakończyło jego karierę tenisową.
Markowym uderzeniem Hamiltona był forhend grany w biegu.
Finały w turniejach wielkoszlemowych Gra pojedyncza (1–0)
Bibliografia Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997 Martin Hedges, The Concise Dictionary of Tennis, Mayflower Books Inc, Nowy Jork 1978
Kategoria:Irlandzcy tenisiści Kategoria:Brytyjscy tenisiści Kategoria:Triumfatorzy Wimbledonu Kategoria:Urodzeni w 1864 Kategoria:Zmarli w 1943