mały|Ilustracja przedstawiająca budowę tego typu sieci - urządzenia (klienci) łączą się z serwerem i otrzymują od niego dane Klient-serwer () – architektura systemu komputerowego, w szczególności oprogramowania, umożliwiająca podział zadań (ról). Polega na ustaleniu, że serwer zapewnia usługi klientom, zgłaszającym do serwera żądania obsługi ().
Zastosowanie Podstawowe, najczęściej spotykane serwery działające w oparciu o architekturę klient-serwer to: serwer poczty elektronicznej, serwer WWW, serwer plików, serwer aplikacji. Z usług jednego serwera może zazwyczaj korzystać wiele klientów. Jeden klient, w ogólności, może korzystać jednocześnie z usług wielu serwerów. Według schematu klient-serwer działa też większość, obecnie spotykanych, systemów zarządzania bazą danych.
Podział zadań W pewnym uproszczeniu, bez wdawania się w techniczne szczegóły realizacji, sposób komunikacji według architektury klient-serwer można scharakteryzować przez określenie zadań (wyznaczenie ról) obu stronom oraz zdefiniowanie ich trybów pracy. Strona klienta Jest to strona żądająca dostępu do danej usługi lub zasobu. Tryb pracy klienta: aktywny, wysyła żądanie do serwera, oczekuje na odpowiedź od serwera.
Strona serwera Jest to strona świadcząca usługę lub udostępniająca zasoby. Tryb pracy serwera: pasywny, czeka na żądania od klientów, w momencie otrzymania żądania, przetwarza je, a następnie wysyła odpowiedź.
Typy architektury Ze względu na podział wykonywanych zadań wyróżnia się następujące typy architektury klient-serwer: architektura dwuwarstwowa – przetwarzanie i składowanie danych odbywa się w jednym module architektura trójwarstwowa – przetwarzanie i składowanie danych następuje w dwóch osobnych modułach architektura wielowarstwowa – przetwarzanie, składowanie i inne operacje na danych odbywają się w wielu osobnych modułach.
Komunikacja Połączenie pomiędzy klientem a serwerem opisane jest przy pomocy określonych protokołów komunikacyjnych. Najczęściej spotykanym jest TCP/IP. W większości przypadków komunikacja opiera się na schemacie, w którym klient nawiązuje połączenie z serwerem. Następnie wysyła żądanie w określonym formacie do serwera i oczekuje na jego odpowiedź. Serwer cały czas oczekuje na klientów i w momencie otrzymania żądania przetwarza je i wysyła odpowiedź. W modelu OSI komunikacja pomiędzy stronami przebiega w warstwie aplikacji.
P2P P2P jest to rodzaj innej architektury, w której każdy host może pełnić jednocześnie rolę klienta i rolę serwera.
Zalety Wszystkie informacje przechowywane są na serwerze, wobec tego możliwe jest lepsze zabezpieczenie danych. Serwer może decydować, kto ma prawo do odczytywania i zmiany danych. Istnieje wiele rozwiniętych technologii wspomagających działanie, bezpieczeństwo i użyteczność tego typu rozwiązania.
Wady Duża liczba klientów próbujących otrzymać dane z jednego serwera powoduje różnego typu problemy związane z przepustowością łącza oraz technicznymi możliwościami przetworzenia żądań klientów. W czasie, gdy serwer nie działa, dostęp do danych jest całkowicie niemożliwy. Do uruchomienia jednostki będącej serwerem z możliwością obsługi dużej liczby klientów potrzebne jest specjalne oprogramowanie oraz sprzęt komputerowy, które nie występują w większości komputerów domowych.
Przykład Najbliższym przykładem jest organizacja dostępu do zasobów Internetu, gdzie: rolę serwera pełni serwer WWW, rolę klienta pełni przeglądarka internetowa. W czasie przeglądania stron internetowych komputer użytkownika jest klientem, a komputery, które obsługują bazy danych i inne aplikacje potrzebne do obsługi połączenia, to serwer. W momencie gdy przeglądarka żąda jakiejś strony, serwer wyszukuje odpowiednie informacje w bazie danych, przetwarza je do postaci strony internetowej, a następnie wysyła do klienta.
Zobacz też serwer serwlet P2M
Przypisy
Kategoria:Architektura oprogramowania