Kongregacja Ewangelizacji Narodów i Krzewienia Wiary () do 1988 – Kongregacja Rozkrzewiania Wiary () – zniesiony urząd Kurii Rzymskiej zajmujący się misyjną działalnością Kościoła katolickiego.
Cel działania thumb|250px|Gmach Kongregacji, rycina z XVIII w.
Celem tej organizacji było przygotowanie misjonarzy, którzy mieli wywalczyć, a później chronić wolność praktykowania wiary katolickiej w krajach gdzie katolicyzm nie jest religią państwową.
Kompetencje Do kompetencji Kongregacji należą: seminaria i wychowanie katolickie, biskupi, duchowieństwo i diecezje – wszystko na terenach misyjnych.
W skład Kongregacji wchodziły następujące urzędy: Komisja ds. Rewizji Rada ds. Stosunków między Kongregacją a Międzynarodowymi Uniami Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich i Żeńskich Papieska Zbiórka na Rzecz Afryki (pro Afris) Najwyższy Komitet Papieskich Dzieł Misyjnych Papieskie Dzieła Misyjne Międzynarodowy Ośrodek Animacji Misyjnej FIDES (międzynarodowa agencja informacyjna)
Ostatni zarząd Kongregacji Prefekt: kard. Luis Antonio Tagle (8 XII 2019 – 5 VI 2022) Sekretarz: abp Protase Rugambwa (9 XI 2017 – 5 VI 2022) Sekretarz pomocniczy: abp Giovanni Pietro Dal Toso (9 XI 2017 – 5 VI 2022) Podsekretarz Kongregacji: o. Ryszard Szmydki (28 IX 2017 – 5 VI 2022)
Historia thumb|160px|Papież Grzegorz XV, założyciel kongregacji Po soborze trydenckim papież Pius V erygował kongregację kardynałów do spraw duchowych misji, a jego następca, Grzegorz XIII utworzył komisję kardynałów do spraw misji. Na jej czele stanął nuncjusz apostolski Indii Zachodnich. Z czasem jej działalność zamarła, ale reaktywowano ją za pontyfikatu Klemensa VIII, a znacząco zdynamizowano jej działalność za Pawła V. Prace komisji wspierali kapucyni oraz włoscy karmelici bosi. Karmelita Tomasz od Jezusa postulował stworzenie zgromadzenia misyjnego, a w 1613 opublikował dzieło De procuranda salute omnium gentium, które stało się najwybitniejszą publikacją misjologiczną XVII wieku. Proponował również w Rzymie utworzenie stałego ośrodka misyjnegoWojciech Kluj, 400 lat Kongregacji Rozkrzewiania Wiary, w: Misyjne Drogi, nr 3/2022, s. 7-9, ISSN 0209-1348.
Nową kongregację Propaganda Fide założył w święto Objawienia Pańskiego, 6 stycznia 1622, papież Grzegorz XV i było to główne dzieło jego krótkiego pontyfikatu. Bulla erygująca zadatowana była na 22 czerwca 1622. Zadaniem powstałego w Rzymie ciała było kontynuowanie wewnętrznych reform Kościoła w Europie, w dużym stopniu ulegającej protestantyzmowi, jak również szerzenie katolicyzmu na terenie Ameryk, Azji i Afryki. W bulli erygującej położono nacisk na prowadzenie do zbawienia tych ludzi, którzy stoją na zewnątrz owczarni Chrystusa, czyli zarówno heretyków, jak i pogan. W początkowej fazie działalności kongregacji ważną rolę odegrał w niej kardynał Maffeo Barberini, późniejszy papież Urban VIII. Pierwsze posiedzenie organizacji odbyło się 15 stycznia 1622. Skierowano po nim list okólny do nuncjuszy, w tym m.in. w Polsce. Wiadomość o założeniu kongregacji bardzo szybko rozeszła się po Europie i misjach. Została dobrze przyjęta, wzbudzając jedynie wątpliwości istniejącej wcześniej Kongregacji dla Konwertytów, która straciła znaczącą część środków, uprzednio doń kierowanych.
19 marca 2022 papież Franciszek, po czterystu latach funkcjonowania kongregacji, wydał konstytucję apostolską Praedicate Evangelium, w której m.in. postanowił połączyć Kongregację Rozkrzewiania Wiary z Papieską Radą ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji i innymi ciałami w jeden organ – Dykasterię ds. Ewangelizacji, kierowany bezpośrednio przez papieża.
Dotychczasowi prefekci 1622: kard. Antonio Maria Sauli 1622–1632: kard. Ludovico Ludovisi 1632–1671: kard. Antonio Barberini kard. Antonio Marcello Barberini; wiceprefekt (1632–1645?) kard. Luigi Capponi; pro-prefekt (1645–1659) 1671–1698: kard. Paluzzo Paluzzi-Altieri 1698–1704: kard. Carlo Barberini 1704–1727: kard. Giuseppe Sacripante 1727–1747: kard. Vincenzo Petra 1747–1756: kard. Silvio Valenti Gonzaga 1756–1763: kard. Giuseppe Spinelli 1763–1780: kard. Giuseppe Maria Castelli 1780–1795: kard. Leonardo Antonelli 1795–1802: kard. Hyacinthe Sigismond Gerdil CRSP 1802–1804: kard. Stefano Borgia pro-prefekt (1798–1800) 1804–1805: kard. Antonio Dugnani pro-prefekt 1805–1814: kard. Michele di Pietro 1814–1818: kard. Lorenzo Litta 1818–1822: kard. Francesco Luigi Fontana CRSP 1824: kard. Ercole Consalvi proprefekt (1822–1823) 1823–1824 i ponownie 1824–1826: kard. Giulio Maria della Somaglia pro-prefekt 1826–1831: kard. Mauro Capellari OSBCam (późniejszy papież Grzegorz XVI) 1831–1834: kard. Carlo Maria Pedicini 1834–1856: kard. Giacomo Filippo Fransoni 1856–1874: kard. Alessandro Barnabò 1874–1878: kard. Alessandro Franchi 1878–1892: kard. Giovanni Simeoni 1892–1902: kard. Mieczysław Halka Ledóchowski 1902–1916: kard. Girolamo Maria Gotti OCD 1916–1918: kard. Domenico Serafini OSBCas pro-prefekt (1916) 1918–1932: kard. Willem Marinus van Rossum CSSR 1933–1960: kard. Pietro Fumasoni Biondi 1958: kard. Samuel Stritch pro-prefekt 1960–1970: kard. Grégoire-Pierre XV Agagianian pro-prefekt (1958–1960) 1970–1984: kard. Agnelo Rossi 1984–1985: abp Dermot Ryan pro-prefekt 1985–2001: kard. Jozef Tomko pro-prefekt (1985) 2001–2006: kard. Crescenzio Sepe 2006–2011 kard. Ivan Dias 2011–2019: kard. Fernando Filoni 2019–2022: kard. Luis Antonio Tagle
Prefekci ds. ekonomicznych W latach 1676-1908 Kongregacja Rozkrzewiania Wiary oprócz prefekta generalnego miała jeszcze prefekta do spraw ekonomicznych, zajmującego się finansami Kongregacji.
Giulio Spinola (1676-1691) Ferdinando d’Adda (1694-1697) Bandino Panciatici (1697-1718?) Sebastiano Antonio Tanara (1718?-1724) Bernardino Scotti (1724-1726) Niccolò Gaetano Spinola (1726-1735) Giorgio Spinola (1735-1739) Carlo Rezzonico (1739–1743) Prospero Colonna di Sciarra (1743–1763) Giovanni Francesco Stoppani (1763–1774) Simone Buonaccorsi (1775-1776) Antonio Eugenio Visconti (1776–1788) Luigi Valenti Gonzaga (1788–1801) Giovanni Rinuccini (1801) Romoaldo Braschi-Onesti (1801–1817) Giovanni Filippo Gallarati Scotti (1817–1819) Luigi Ercolani (1819–1825) Tommaso Riario Sforza (1826–1830) Giacomo Filippo Fransoni, proprefekt (1830-1834) Mario Mattei (1834–1843) Francesco Saverio Massimo (1843) Luigi Amat di San Filippo e Sorso (1843–1846) Lorenzo Simonetti (1846–1852) Pietro Marini (1852–1858) Prospero Caterini (1858–1860) Teodolfo Mertel (1860–1863) Carlo Sacconi (1863–1867) Domenico Consolini (1867–1877) Lorenzo Nina (1877–1878) Enea Sbarretti (1878–1884) Lorenzo Ilarione Randi (1884–1887) Gaetano Aloisi Masella (1888-1889) Gaetano de Ruggiero (1889-1894) Vincenzo Vannutelli (1894–1902) Antonio Agliardi (1902–1903) Francesco Salesio della Volpe (1903–1908)
Przypisy
Bibliografia ABC chrześcijanina. Mały słownik, Warszawa 1999, s. 311.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ewangelizacja Kategoria:Kuria Rzymska