Diana Dors, właśc. Diana Mary Fluck (ur. 23 października 1931 w Swindon, Anglia, zm. 4 maja 1984 w Windsor) – brytyjska aktorka.
Życiorys Urodziła się w Swindon w hrabstwie Wiltshire jako córka Winifred Maud Mary (Payne) i Alberta Edwarda Sidneya Flucka, urzędnika kolejowego. Matka miała romans z innym mężczyzną i kiedy ogłosiła, że jest w ciąży z Dianą, przyznała, że nie ma pojęcia, czy ojcem dziecka jest ten drugi mężczyzna, czy jej mąż. Dors uczyła się w małej prywatnej szkole Selwood House w Swindon. Gdy miała 7 lat, jej zdjęcie po raz pierwszy pojawiło się w prasie jako laureatka brytyjskiego konkursu młodych recytatorów. Od ósmego roku życia jej bohaterkami stały się hollywoodzkie aktorki Veronica Lake, Lana Turner i Jean Harlow, lubiła chodzić do kina, żeby je oglądać.
Pod koniec II wojny światowej Dors wzięła udział w konkursie piękności, aby znaleźć dziewczynę pin-up dla magazynu „Soldier” i zajęła trzecie miejsce. Skłoniło ją to do pracy jako modelka na zajęciach artystycznych i występowania w lokalnych przedstawieniach, takich jak Weekend w Paryżu i Śmierć bierze urlop.
W młodości uczęszczała na lekcje tańca. W wieku 14 lat zaproponowano jej lekcje aktorstwa w Królewskiej Akademii Sztuki Dramatycznej w Londynie, stając się najmłodszą studentką tej uczelni, gdzie rozpoczęła naukę w styczniu 1946. Mając 17 lat zadebiutowała niewielką rolą Mildred w dramacie sensacyjnym Sklep w tajemniczym zakątku (The Shop At Sly Corner, 1947). W 1948 wystąpiła w sześciu filmach, z których najważniejsza była rola Charlotty w filmie Oliver Twist. W 1949 na scenie Connaught Theatre w Worthing zagrała w przedstawieniach: Kot i kanarek, Young Goodman Brown i Lysette.
Kiedy jej chłopak siedział w więzieniu, a ona sama dopiero co poddała się pierwszej aborcji, w maju 1951 poznała Dennisa Hamiltona Gittinsa podczas kręcenia komedii Lady Godiva znów cwałuje (Lady Godiva Rides Again, 1951) z debiutującą Joan Collins. Pięć tygodni później, 3 lipca 1951 zawarła związek małżeński z Dennisem Hamiltonem, który nie przebierając w środkach starał się, by Dors była stale otoczona była nieustannie publikacjami. Skandale i skandaliki, awantury, wyzywające zdjęcia – wszystko to stworzyło miraż sukcesu, jakiego w gruncie rzeczy nigdy nie odniosła. Potem zaczął się okres niepowodzeń: nie udała się kariera hollywoodzka, konkurentką była Jayne Mansfield.
Sławę zawdzięcza brukowemu pismu „News of the World”, któremu co niedzielę przez 12 tygodni opisywała „intymne wspomnienia” pełne szokujących wówczas szczegółów, zwierzenia, które sam arcybiskup Canterbury czuł się w obowiązku zgromić za niemoralność. Stopniowo jej sława rosła, aż ogłoszono ją angielską wersją Marilyn Monroe. Najczęściej obsadzano ją w rolach seksownych kobiet, w tym jako Sonia w komediodramacie Carola Reeda Maskotka (A Kid for Two Farthings, 1955), Vanessa Colbrooke w komedii muzycznej J. Lee Thompsona Aligator Stokrotka (An Alligator Named Daisy, 1955) czy jako sprzedawczyni Mary Hilton, która zakochuje się w muzyku i zostawia dla niego męża w dramacie więziennym J. Lee Thompsona U progu ciemności (Yield to the Night, 1956).
Po śmierci pierwszego męża (3 stycznia 1959), 12 kwietnia 1959 wyszła za mąż za prezentera i aktora Richarda Dawsona. W 1960 nagrała album Swingin’ Dors. Wystąpiła w serialu Prawo Burke’a (1963). Dors rozwiodła się z Dawsonem w 1966 i wróciła do Wielkiej Brytanii w poszukiwaniu pracy, zostawiając dwóch synów: Marka Richarda (ur. 4 lutego 1960) i Gary’ego (ur. 27 czerwca 1962). Wróciła do kabaretu ze swoim pianistą i dyrektorem muzycznym, po czym w 1968 ogłosiła bankructwo. Wraz ze spadkiem popularności, tym razem koncertowała w klubach robotniczych i mniejszych lokalach.
23 listopada 1968 poślubiła angielskiego aktora Alana Lake’a, z którym miała syna Jasona Davida (ur. 11 września 1969, zm. 14 września 2019). Równocześnie grała role teatralne, gromadząc angielską publiczność, w tym grubą, krzykliwą, wulgarną wdowę w spektaklu Upłynęło trzy miesiące (Three Monts Gone) w Royal Court Theatre w 1970. Wystąpiła w komedii romantycznej Dziewczyna inna niż wszystkie (There’s a Girl in My Soup, 1970) z Goldie Hawn, telewizyjnej adaptacji ABC / BBC Doktor Jekyll i pan Hyde (Dr. Jekyll and Mr. Hyde, 1980) z Davidem Hemmingsem. W teledysku Adama Anta i Adam and the Ants do piosenki „Prince Charming” (1981) pojawiła się jako wróżka chrzestna.
Zmarła 4 maja 1984 na raka jajnika w wieku 52 latAssociated Press, Diana Dors, 52, British Actress, „The Boston Globe”, 5 maja 1984, str. 1. W następnym roku wszedł na ekrany jej ostatni film Łaźnia (Steaming).
Filmografia Filmy 1948: Oliver Twist jako Charlotte 1970: Na samym dnie (Deep End) jako pierwsza dziewczyna Mike’a
Seriale 1962: Alfred Hitchcock przedstawia (Alfred Hitchcock Presents) jako Irene Sadini 1963: Prawo Burke’a (Burke’s Law) jako Maxine Borman 1963: Alfred Hitchcock przedstawia (The Alfred Hitchcock Hour) jako Nickie Carole
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Brytyjskie aktorki filmowe Kategoria:Brytyjskie aktorki teatralne Kategoria:Brytyjskie aktorki telewizyjne Kategoria:Ludzie urodzeni w Swindon Kategoria:Urodzeni w 1931 Kategoria:Zmarli w 1984