50. Konkurs Piosenki Eurowizji został zorganizowany 19 i 21 maja 2005 w Pałacu Sportu w Kijowie przez ukraińskiego nadawcę publicznego NTU.
Koncerty poprowadzili Marija Jefrosynina i Pawło Szyłko. Finał wygrała Elena Paparizou, reprezentantka Grecji z piosenką „My Number One” autorstwa Christosa Dantisa i Natalii German, za którą zdobyła łącznie 230 punktów.
Lokalizacja Miejsce organizacji konkursu Dzięki wygranej konkursu w 2004 przez ukraińską reprezentantkę Rusłanę Łyżyczko 50. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się na Ukrainie. We wrześniu Nacionalna suspilna tełeradiokompanija Ukrajiny (NTU) i Europejska Unia Nadawców (EBU) potwierdziły, że konkurs zostanie zorganizowany w Kijowskim Pałacu Sportu, którego menedżerem był Wiktor Tkaczenko.
Pod koniec grudnia rozpoczęto renowację hali, na co przeznaczono ok. 4 milionów franków. Prace remontowo-renowacyjne miały zakończyć pod koniec kwietnia, jednak ukończono je dopiero na początku maja. Arena mogła pomieścić ponad 5 tys. widzów. 22 marca telewizja NTU podpisała umowę wynajmu hali.
Ukraińska telewizja publiczna przeznaczyła ok. 5 mln franków z własnego budżetu na przygotowanie i transmisję konkursu Kolejne 4,5 mlna otrzymała od EBU, następne 3,3 mlna od parlamentu, a 5,5 mlna od rządu, który pokrył także koszta związane z renowacją hali, wynajmem hoteli oraz infrastrukturą. Wsparcie w organizacji konkursu wyrazili również prezydent i premier Ukrainy, czyli Łeonid Kuczma i Wiktor Janukowycz.
Miasto zapewniło łącznie ok. 2,8 tys. pokojów hotelowych dla wszystkich przyjezdnych fanów konkursu, których liczbę szacowano na ok. 3 tysiące. Przedstawiciel usług hotelarskich w mieście, Michaił Szparik, potwierdził plany wybudowania kolejnych budynków hotelowych na potrzeby konkursu. Właściciele lokalnych hoteli zainwestowały ok. 9,5 miliona euro w celu zakwaterowania wszystkich krajowych delegacji oraz wielbicieli widowiska. Dla wszystkich 39 delegacji zarezerwowano pięć hoteli: Premier Palace Hotel, Radisson SAS Hotel, President Hotel Kyivsky, Rus International Hotel oraz Lybid Hotel. Oprócz tego przygotowano miasto namiotów w Truchaniw Ostriw w Kijowie przeznaczone dla ok. 4,7 tys. ludzi, za które odpowiedzialna była Komisja Ruchu Towarzyszącego Eurowizji (ang. Committee on Eurovision Accompanying Activities). Uroczyste otwarcie tzw. „eurokempingu” nastąpiło 14 maja.
W związku z protestami politycznymi (zwanych pomarańczową rewolucją) oraz obywatelskim poruszeniem przeprowadzonym na terenie kraju, na przełomie listopada i grudnia pojawiły się pogłoski dotyczące zmiany miejsca organizacji widowiska. Temat ten poruszony został podczas listopadowego spotkania Grupy Referencyjnej EBU (w skład której wchodzą przedstawiciele EBU, w tym m.in. przewodniczący Ruurd Bierman) z kierownikiem wykonawczym imprezy (wówczas Svantem Stockseliusem), w trakcie którego zdecydowano się nie zmieniać miejsca przygotowania widowiska, co potwierdziło oświadczenie wydane przez Grupę niedługo po zakończeniu zebrania. W tym czasie organizację widowiska w stolicy kraju uznano za okazję do „świętowania nowej Ukrainy”.
Na czas trwania konkursu planowano znieść wizy dla mieszkańców krajów europejskich. W marcu decyzję zatwierdził rząd kraju, a oświadczenie w tej sprawie zostało opublikowane 29 marca. Prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko zniósł kontrolę wizową dla Europejczyków na terenie państwa od 1 maja do 1 września 2005. Podczas jubileuszowego konkursu po raz pierwszy przygotowano strefę dla fanów zwaną „wioską eurowizyjną” (ang. Eurovision village), która była specjalnie wydzielonym miejscem na spotkania artystów i członków delegacji z fanami i akredytowanymi dziennikarzami. Oprócz tego, po raz kolejny organizowano imprezy dla akredytowanych fanów w tzw. „euroklubie”, który w 2005 przygotowano w Arena Entertainment Complex. Klub został otwarty 12 maja, odbyło się w nim kilka imprez z udziałem delegacji.
Za bezpieczeństwo turystów podczas trwania 50. Konkursu Piosenki Eurowizji zadbała firma ochroniarska wybrana w drodze przetargu. Pozostałe sektory ochrony kontrolowane były przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Ukrainy, Minister ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy oraz Służbę Bezpieczeństwa Ukrainy. Bezpieczeństwo na terenie Pałacu Sportu podczas wszystkich koncertów konkursowych zapewniało ok. 350 ochroniarzy. W maju zakazana była sprzedaż pamiątek z Kijowa na terenie stołecznego metra, co miało zniwelować ryzyko sprzedaży nieoficjalnych pamiątek związanych z konkursem. W związku z zakazem, pod koniec kwietnia Unia Prywatnych Przedsiębiorców zorganizowała pikietę, podczas której sprzedawcy sprzeciwiali się decyzji miasta i grozili podobnym strajkiem w czasie trwania konkursu.
Zarząd miasta zaoferował także wiele atrakcji turystycznych zorganizowanych na terenie metropolii w maju, o które zadbało dziesięć organizacji turystycznych we współpracy z telewizją NTU. Turyści mogli wziąć udział m.in. w Międzynarodowym Festiwalu Figur Piaskowych, na którym jedna z figur przedstawiała ukraińską piosenkarkę Rusłana Łyżyczko, zwyciężczynię konkursu w 2004. Ukraiński Czerwony Krzyż zorganizował akcję społeczną mającą zwrócić uwagę na problem z HIV i AIDS, a wolontariusze rozdawali wszystkim turystom darmowe prezerwatywy. Podczas tygodnia eurowizyjnego na terenie Pałacu Sportu odbyła się wystawa zdjęć zatytułowana My, ludzie Eurowizji. W dniach 18–22 maja główne ulice miasta zostały zamknięte dla ruchu samochodowego, a piesi mogli podziwiać na nich wystawę Ukraina – serce Europy. Widowiska pod tym hasłem zorganizowano także w kilku innych miastach.
Przebieg wyboru miejsca organizacji Plany dotyczące organizacji oraz wyboru miejsca rozegrania konkursu rozpoczęły się w maju 2004, tydzień po finale 49. Konkursu Piosenki Eurowizji. Początkowo ukraińskie media obawiały się brakiem odpowiedniej hali do przeprowadzenia widowiska, krajowy rząd nie zgodził się natomiast na podwojenie państwowego budżetu w celu przeznaczenia środków na zorganizowanie imprezy. Chęć przygotowania konkursu wyraził wówczas m.in. rząd Serbii i Czarnogóry, jednak później wycofał swoje zainteresowanie z powodu innych planów budżetowych. Doniesieniom zaprzeczyła Daphne Bokota z ramienia greckiej telewizji Eliniki Radiofonia Tileorasi.
Pierwotnie planowano na potrzeby konkursu wybudować zupełnie nową halę na terenie International Expo Center, ostatecznie jednak zdecydowano się na zorganizowanie konkursu w Kijowskiego Pałacu Sportu. Był to zarazem szósty z rzędu konkurs, który odbył się na stadionie sportowym.
Organizacja Za transmisję konkursu odpowiadała szwedzka firma zewnętrzna Prisma OB. Oficjalnymi sponsorami konkursu zostały: operator telekomunikacyjny KyivStar, przedsiębiorstwo branży elektronicznej Samsung Electronics oraz internetowa kwiaciarnia Fleurop-Interflora, a także firma gorzelnicza Nemiroff, której wybór na jednego ze sponsorów konkursu spotkał się z krytyką niektórych internautów. Na szczeblu krajowym sponsorowanie konkursu zapewniły firmy producent napojów bezalkoholowych Coca Cola, firma gorzelnicza Chernigivske i firma metalurgiczna Interpipe. Za transport delegacji wszystkich krajów uczestniczących odpowiedzialna była firma Bycko. Za stworzenie platformy do głosowania odpowiadała niemiecka firma Digame.de GmbH, będąca częścią Deutsche Telecom (T-Com).
Pod koniec maja 2004 w Genewie odbyło się spotkanie EBU i telewizji NTU, podczas którego podjęto podstawowe decyzje dotyczące organizacji konkursu. Wszystkie decyzje musiały zostać podjęte przez państwową telewizję do 1 sierpnia. W czerwcu odbyło się zebranie Grupy Referencyjnej EBU (reprezentantów EBU), na którym przedyskutowano m.in. temat metody głosowania wszystkich krajów oraz rozważano wprowadzenie dwóch rund półfinałowych. W lipcu Rada Administracyjna EBU przybyła się w Kijowie, gdzie zapadły wszystkie decyzje dotyczące przygotowań. Podano je do publicznej wiadomości 15 września. Miesiąc wcześniej, tj. w sierpniu ogłoszono, że producentem generalnym konkursu z ramienia NTU będzie Alekandr Saweńko, a reprezentantem z ramienia EBU – Tarmo Krimm.
Z okazji 50-lecia Konkursu Piosenki Eurowizji EBU zleciła Johnowi Kennedy’emu O’Connorowi napisanie książki o historii konkursu. Wydawnictwo pt. „Eurovision Song Contest – The Official Story” ukazało się 1 marca 2005, było opublikowane w językach: angielskim, niemieckim, francuskim, duńskim, szwedzkim, niderlandzkim i fińskim. Partnerem oraz wydawcą książki była firma Carlton Books.
Podobnie jak w poprzednich latach, organizator konkursu rozważał przywrócenie orkiestry na konkurs, jednak po raz kolejny zrezygnowano z tego pomysłu.
Pod koniec stycznia 2005 kierownik wykonawcy konkursu, Svante Stockselius, poinformował, że 21 lutego ruszy internetowa sprzedaż biletów na oba koncerty konkursowe oraz próby. Z powodu zmian organizacyjnych w zarządzie telewizji NTE oraz rezygnacji Oleksandra Sawienki z funkcji dyrektora stacji, termin uruchomienia sprzedaży wejściówek został przesunięty na 21 marca. Ceny biletów wahały się od 25 do 1500 hrywien. W dniu sprzedaży dokonano kilku zmian w ustawieniach siedzeń w hali, co wywołało kilkugodzinne opóźnienia w możliwości kupna biletów. Do sprzedaży przeznaczono pulę ponad 68 tys. biletów na wszystkie koncerty koncertowe oraz próby, czyli ok. 8,5 tys. wejściówek na jedno wydarzenie. Wielu międzynarodowych fanów konkursu wyraziło swoje niezadowolenie faktem, że jedynie 1/3 wszystkich biletów została zarezerwowana dla nich, a znaczna większość dla mieszkańców Ukrainy. Wielu obserwatorów narzekało także na system płatności za bilety, jednak ostatecznie problem został rozwiązany. Tydzień po uruchomieniu sprzedaży sprzedano ponad 19,5 tys. wejściówek. mały|lewo|Kubek z oficjalnym logo 50. Konkursu Piosenki Eurowizji Oprócz biletów, organizatorzy uruchomili również sprzedaż pamiątek. Na początku marca ruszyła przedsprzedaż oficjalnego albumu kompilacyjnego, zawierającego wszystkie czterdzieści piosenek konkursowych (za 19,95€) oraz płyty DVD, zawierającej zapis telewizyjny wszystkich koncertów konkursowych (za 24,95€). Na początku maja udostępniono do sprzedaży oficjalne gadżety związane z konkursem, w tym m.in. czapki, szaliki i koszulki, a także kubki z eurowizyjnym logotypem, które były jednymi z najczęściej kupowanymi pamiątkami eurowizyjnymi w poprzednich latach. Wszystkie gadżety można było kupić w Pałacu Sportu, a także w ponad dwudziestu hotelach w Kijowie oraz za pośrednictwem sklepu internetowego (eurovisionshop.tv). Kilka dni po rozpoczęciu sprzedaży odnotowana została rekordowa liczba sprzedaych akcesoriów. W połowie maja do sprzedaży trafiły także znaczki pocztowe wydane z okazji 50-lecia Konkursu Piosenki Eurowizji; znaczek z wizerunkiem Rusłany Łyżyczko wydano w 231 tys. sztuk. mały|Znaczek pocztowy z wizerunkiem Rusłany Wszystkie piosenki biorące udział w 50. konkursie musiały zostać wyłonione do 20 marca 2005. 21 i 22 marca w Kijowie odbyło się spotkanie szefów delegacji wszystkich reprezentacji biorących udział w konkursie, na którym przedyskutowano m.in. przebieg widowiska i krajowych selekcji, a także zaprezentowano kilka projektów sceny konkursowej.
23 marca ruszył proces akredytacyjny dla dziennikarzy. Akredytacja prasowa nie umożliwiała jej posiadaczom darmowego wstępu na arenę rozgrywek prób generalnych oraz koncertów konkursowych. Zgodnie z zapowiedziami, podczas konkursu obecnych było ponad 1,5 tys. akredytowanych dziennikarzy, którym udostępniono do użytku m.in. 150 telefonów, 300 komputerów oraz połączenie internetowe na terenie całego centrum prasowego. Centrum prasowe było gotowe do użytku 5 maja, a 12 maja zostało otwarte dla mediów. Dziennikarzy obsługiwało 70 wolontariuszy. W sobotę, 16 maja odbyło się oficjalne przyjęcie koktajlowe z okazji rozpoczęcia Konkursu Piosenki Eurowizji.