thumb|Długość wektora Poyntinga jest równa polu powierzchni równoległoboku wyznaczonego przez wektory i thumb|upright=2.5|Wektory Poyntinga (niebieskie), natężenia pola elektrycznego (czerwone) i natężenia pola magnetycznego (zielone) w wybranych miejscach obwodu z prądem elektrycznym.
Wektor Poyntinga – wektor określający powierzchniową gęstość strumienia mocy przenoszonej przez pole elektromagnetyczne.
Nazwany na cześć odkrywcy Johna Henry’ego Poyntinga (1852–1914).
Wektor jest określony jako iloczyn wektorowy wektorów natężeń pola elektrycznego i magnetycznego.
gdzie: – wektor Poyntinga, – natężenie pola elektrycznego, – natężenie pola magnetycznego.
Wielkość ta opisuje powierzchniową gęstość strumienia mocy przenoszoną przez pole elektromagnetyczne. Jednostką wektora Poyntinga w układzie SI jest
W ośrodku liniowym natężenie pola magnetycznego H jest proporcjonalne do indukcji magnetycznej B:
gdzie – przenikalność magnetyczna ośrodka.
Wektor Poyntinga dla ośrodka magnetycznie liniowego można wyrazić wzorem:
gdzie: – przenikalność magnetyczna.
Zobacz też ciśnienie promieniowania gęstość mocy twierdzenie Poyntinga
Przypisy
Kategoria:Elektrodynamika klasyczna Kategoria:Wektory