Muzyka postmodernistyczna – określenie określające muzykę komponowaną od lat siedemdziesiątych XX w. Jest to nie tyle „muzyka postmodernistyczna”, ile „muzyka w postmodernistycznym świecie”, wywodząca się „z wielości kultur i środowisk, z których wywodzili się kompozytorzy”Danuta Gwizdalanka, Przemiany kultury muzycznej XX wieku. PWM Kraków 2011, s. 139..
Cechy typowe lub najważniejsze utworów określanych jako postmodernistyczneDanuta Gwizdalanka Przemiany kultury muzycznej XX wieku. PWM Kraków 2011, s. 140-141: dorobek minionych epok traktowany jak magazyn motywów, którymi można dowolnie manipulować, utwory w historycznych stylach, epizodycznie budzące skojarzenia z nowoczesnością (np. Krzysztofa Pendereckiego), kolaże (Berio, Sznitke), utwory sprawiające wrażenie muzyki znanej, a zarazem przeobrażonej (Arvo Pärt, Paweł Szymański) Rehabilitacja konsonansów i melodii Diatonika Częsta powtarzalność motywów lub akordów (jak w minimalizmie) Długo trwające brzmienia (Henryk Górecki) Wyraźny emocjonalizm, patos i sentymentalizm często w romantycznym duchu, a z drugiej strony sztuka może być bliska zabawie, nawet zabawna. Może być skontrastowana, zaskakująca, bulwersująca inaczej niż modernistyczna (np. Sznitke) Nawiązania do muzyki rockowej, a nawet popularnej (Paweł Mykietyn) W przeciwieństwie do modernizmu: obojętność na idee postępu, na postulat zmieniania świata przez sztukę. Lekceważenie profesjonalnego opanowania warsztatu i estetyczna nobilitacja felerów (estetyka usterki).
Zobacz też Modernizm w muzyce
Przypisy
Kategoria:Muzyka współczesna