Chitozan – organiczny związek chemiczny z grupy polisacharydów; pochodna chityny, powstająca w wyniku jej częściowej deacetylacji. Jest nietoksyczny, biokompatybilny i degradowalny.
class=skin-invert-image|thumb|center|300px|Powstawanie chitozanu w wyniku częściowej deacetylacji chityny Jest stosowany w medycynie, m.in. jako składnik materiałów opatrunkowych. Działa antybakteryjnie, przeciwzapalnie i przeciwbólowo, tamuje krwawienie oraz przyspiesza proces gojenia ran. Używa się go także w opatrunkach stosowanych na polu walki w celu doraźnego powstrzymania krwawienia.
Chitozan jest mukoadhezyjny i dobrze pokrywa mokre powierzchnie, np. skórę i błony śluzowe. Stosowany jest jako nośnik w mukoadhezyjnych układach dostarczania leków (MDDS, z ang. mucoadhesive drug delivery system), dzięki którym leki zostają związane z miejscem swojego działania, tj. błonach śluzowych.
Jest dopuszczony do stosowania jako suplement diety w produktach na odchudzanie. Jego działanie ma polegać na blokadzie wchłaniania tłuszczu, jednak wyniki przeprowadzonych badań są niejednoznaczne, a jego skuteczność budzi wątpliwości.
Mikrokrystaliczny chitozan charakteryzuje się: wysoką wartością wskaźnika wtórnego pęcznienia zdolnością do tworzenia błon polimerowych bezpośrednio z zawiesiny wysoką adhezyjnością kontrolowaną bioaktywnością, a zwłaszcza działaniem antybakteryjnym biozgodnością i nietoksycznością wysoką stabilnością w postaci zawiesiny dobrą mieszalnością z szeregiem substancji, w tym polimerami dużą reaktywnością chemiczną dużą pojemnością sorpcyjną oraz zdolnościami chelatującymi
Badania eksperymentalne W literaturze przeglądowej opisuje się biomateriały na bazie chitozanu jako przedmiot badań w inżynierii tkanki nerwowej i w eksperymentalnych strategiach naprawy uszkodzeń rdzenia kręgowego. W badaniu przedklinicznym z 2026 roku opartym na modelu całkowitego przecięcia piersiowego odcinka rdzenia kręgowego u świń zastosowano żel zawierający usieciowany chitozan oraz glikol polietylenowy związany z chitozanem. Autorzy opisali poprawę funkcji ruchowych i czuciowych oraz obecność aksonów przebiegających przez miejsce uszkodzenia u trzech zwierząt z grupy doświadczalnej. Badanie obejmowało łącznie pięć zwierząt i miało charakter eksperymentalny, dlatego jego wyników nie należy traktować jako dowodu skuteczności leczenia urazów rdzenia kręgowego u ludzi.
Przypisy
Kategoria:Polisacharydy