thumb|240px|Grób Szczęsnego Bronowskiego na Cmentarzu Powązkowskim Szczęsny Marian Bronowski (ur. 1 stycznia 1864 w Krasnohorce, zm. 26 kwietnia 1942 w Warszawie) – lekarz internista, działacz oświatowy.
Życiorys Syn Konstantego i Sabiny z Jaxa-Bykowskich. Od 1900 roku był członkiem Ligi NarodowejStanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 571.. Członek pierwszego Koła Głównego Towarzystwa Oświaty NarodowejStanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 350.. Od 1923 dyrektor Szpitalu Św. Ducha w Warszawie, profesor Uniwersytetu Warszawskiego i Akademii Stomatologicznej w Warszawie. Ogłosił pierwsze polskie doniesienie na temat mononukleozy zakaźnej (w 4 lata po Emilu Pfeifferze). Zajmował się także filozofią medycyny i należał do polskiej szkoły filozofii medycyny. W 1930 ożenił się z Marią ks. Giedroyć.
Dorobek naukowy Kilka przypadków gorączki gruczołowej (Drüsenfieber) u dzieci (1893) Podstawowe sposoby klinicznego badania chorób wewnętrznych (1922).
Przypisy
Linki zewnętrzne Dzieła Szczęsnego Bronowskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Członkowie Ligi Narodowej Kategoria:Członkowie Towarzystwa Oświaty Narodowej Kategoria:Urodzeni w 1864 Kategoria:Zmarli w 1942 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy interniści Kategoria:Polscy stomatolodzy Kategoria:Polscy filozofowie medycyny