Scarlett O’Hara, Katie Scarlett O’Hara-Hamilton-Kennedy-Butler – główna bohaterka powieści Margaret Mitchell Przeminęło z wiatrem (1936).
„Przeminęło z wiatrem” autorstwa Margaret Mitchell
Katie Scarlett O’Hara (rozdziały 1−6) Dziewczyna urodziła się w 1845 roku. Rodzicami Katie Scarlett byli Francuzka Ellen z domu Robillard (ur. 1829) oraz Irlandczyk Gerald O’Hara (ur. 1801). Ellen od zawsze była dla Scarlett autorytetem – matka była dla niej przykładem dystynkcji, dobroci oraz pobożności. Niestety, nie zaznała od niej matczynej miłości. Ellen dawała chłodne rady i pozwalała wypłakiwać się w fałdy sukni, ale tak naprawdę była zbyt zajęta, by poświęcić czas dzieciom. Może to dlatego Scarlett jako dorosła kobieta nie potrafiła spełniać obowiązków macierzyńskich należycie.
Katie miała dwie siostry Susan Elinor „Suellen” (ur. 1846) i Caroline Irene „Carreen” (ur. 1847) oraz trzech braci (ur. 1848), o imieniu Gerald O’Hara Junior, którzy zmarli w niemowlęctwie. Scarlett była uważana za najpiękniejszą dziewczynę w hrabstwie. Miała ciemne włosy, oczy w odcieniu szmaragdu i 17 cali w talii. Sama również była świadoma swojej urody i wykorzystywała ją, łamiąc serca swoich wielbicieli. Od kołyski towarzyszyła jej ciemnoskóra niania – „Mammy”, którą kochała jak matkę. Dwa lata przed rozpoczęciem akcji poznała Ashleya Wilkes. Był dystyngowanym mężczyzną z nienagannymi manierami o zniewalającym wyglądzie. Nieoczekiwanie zakochała się w nim. Była rozczarowana gdy wybrał za żonę Melanie Hamilton. Dowiedziała się o tym od braci Tarleton, Brenta i Stuarta, którzy byli jej adoratorami. Pod impulsem zazdrości, w dniu wybuchu wojny secesyjnej zgodziła się wyjść za Charlesa Hamiltona, brata Melanii.
Katie Scarlett Hamilton (rozdziały 7−35) Katie Scarlett O’Hara pojęła Charlesa za męża w dniu 30 kwietnia 1861 roku. Skonsumowali związek a Charles oraz Ashley wyruszyli na wojnę, z której Charles już nie wrócił żywy. Dwa miesiące po ślubie zmarł na zapalenie płuc. W lutym 1862 roku Scarlett urodziła syna, nazwanego Wade Hamton Hamilton, od dowódcy męża. Surowe zasady wdowieństwa na ówczesnym Południu nie odpowiadały pełnej życia Scarlett i były dla 17-latki kulą u nogi. Zakazywało się najdelikatniejszego flirtu, czy nawet machania chusteczką do mężczyzn. Zły humor dał się we znaki każdemu w rodzinie. Natomiast dzieckiem Scarlett zajmował się każdy, tak, ze czasem zapominała, że ma syna. W końcu Ellen umieściła Scarlett w domu Melanii i ciotki swej córki po Charlesie, Sary Jane „Pittypat” Hamilton w Atlancie. Tam, w trakcie żałoby, wywołała skandal, gdyż zgodziła się zatańczyć z Rhettem Butlerem na oczach wszystkich szanowanych wdów miasta za cenę 150 dolarów w złocie na rzecz Konfederacji. Gerald miał zabrać Scarlett z miasta na polecenie Ellen, ale spotkał się z Rhettem a ten tak go upił, że przegrał w karty wszystkie pieniądze. Kazała ojcu by przekazał matce, że rozsiewają przeciw niej niegodziwe plotki i oboje zachowali swoje sekrety. Scarlett zrzuciła wdowieństwo i mogła zająć się uczestniczeniem w zabawach oraz opieką nad rannymi żołnierzami, których coraz więcej wypełniało szpitale i lazarety miasta. Bitwa pod Gettysburgiem z 1863 roku tymczasem przechyliła szalę zwycięstwa w wojnie. Odtąd zwycięska – ale blokowana przez Unię – Konfederacja zaczęła przegrywać z lepiej zaopatrzoną Unią z północy. Ashley przeżył i otrzymał nawet urlop. W tym czasie odwiedził Melanię w Atlancie, spędził z nią noc, a przed wyjazdem wymógł na Scarlett by się nią zaopiekowała. W marcu 1864 roku Melania oświadczyła jej, że spodziewa się dziecka. Według informacji lokalnego lekarza, doktora Meade’a, dziecko urodziło by się pod koniec sierpnia lub na początku września. Był to cios dla Scarlett. W myślach niekiedy pragnęła by Melania zmarła przez co mogłaby być żoną Ashleya, ale w tej samej chwili myśli te ją przerażały.
Tymczasem wojna zbliżyła się do granic Georgii, do Atlanty a zapasy i zasoby ludzkie blokowanej Konfederacji były już na wyczerpaniu. Ellen pisała w tym czasie do córki by wracała do Tary, ale ta w końcu została w Atlancie. „Carreen” i „Suellen” zapadły na tyfus a Ellen leczyła córki. Natomiast Jankesi penetrowali linie kolejowe i Scarlett obawiała się, że Wade i Prissy – jej przyzwoitka – dostaną się do niewoli lub zginą z ich ręki. Dopiero bitwa pod Atlantą w lipcu 1864 roku i przedwczesny poród Melanii, który to Scarlett musiała przyjąć sama z Prissy, spowodował, że uciekły z pomocą Rhetta. Ciotka „Pittypat” udała się do krewnych w Macon. Melania urodziła zdrowego chłopca, którego nazwała Beau Wilkes, ale wyczerpało ją to całkowicie. Rhett Butler zorganizował konia z powozem dla Scarlett i przeniósł Melanię na powóz. Dotychczas unikał wojny na rzecz przemytu dla Południa. Teraz porzucił je po wywiezieniu za miasto by samemu zaciągnąć się do Konfederatów. Scarlett dotarła do Tary z wielki wysiłkiem. Znalazła po drodze krowę i nietkniętą Tarę, pośród pogorzelisk spalonych plantacji sąsiadów. Na miejscu dowiedziała się, że Ellen zmarła od tyfusu przyniesionego od sąsiadki, Emmy Slattery. „Carreen” i „Suellen” były wyleczone, ale osłabione. Gerald postradał zmysły a Jankesi spalili mnóstwo bel bawełny, które to O’Harowie zgromadzili jako zapasy. Tara ocalała tylko dzięki łasce jankesów, a z wszystkich murzynów zostali tylko „Mammy” oraz rodzice Prissy czyli, Pork i jego żona Dilcey.
Scarlett przysięgła sobie trzy rzeczy. Nie zazna już głodu, zdobędzie majątek nawet za cenę zabójstwa i nie będzie wspominać przeszłości. Wojna ani „Sprawa Konfederacji” nigdy jej nie interesowały. Natomiast by wyżywić rodzinę, Scarlett odnowiła dawne znajomości i sama zaczęła pracować fizycznie w polu. Inni także zostali wprzęgnięci do prac jak odbudowa płotów, łapanie zwierząt na pożywienie czy odchwaszczanie pól na przyszłoroczną bawełnę. Scarlett posunęła się nawet do morderstwa jankeskiego dezertera, którego zwłoki okradła. Pochowała go pod domem w największej tajemnicy, we współpracy z Melanią. Szwagierka użyczyła jej swej koszuli by zatrzeć ślady krwi od dziury w czaszce na podłodze. Zatuszowała odgłos huku z pistoletu Charlesa, kłamiąc innym, że to wybuch od czyszczenia rewolweru. Zyskały przez to kosztowności i wartościowe dolary Unii oraz konia, którego mogły zaprząc do pracy w polu. Gdy Tara została drugi raz splądrowana przez jankesów, Melania przybiegła z moczarów i pomogła ugasić Scarlett ogień tlący się w kuchni, wywołany przez jednego z żołnierzy.
„Carreen” i „Suellen” wróciły do zdrowia, przez co zaczęły pracę w polu. Tymczasem kwiecień 1865 roku przyniósł kapitulację Konfederacji i spokój, ale też rzekę pokonanych żołnierzy Południa. Pośród nich był Frank Kennedy – adorator „Suellen” – oraz Will Benteen. Will był spokojnym, pracowitym żołnierzem na wojnie podczas której stracił nogę. Od tego czasu kuśtykał, gdyż źle dopasowano mu protezę. Był jednak tak spokojny i opanowany, że stał się – po okresie leczenia w Tarze – powiernikiem wszystkich mieszkańców plantacji. To on przekazał Scarlett informacje o tym, że na Tarę nałożą 300 dolarów jankeskich podatku. Zmęczona niedogodnościami, chciała nawet uciec z Ashleyem do Meksyku. Ten odtrącił ją a gdy dowiedziała się, że Jonas Wilkerson – jej były zarządca, zwolniony przez Ellen za związki z Emmą Slattery – chce kupić Tarę, powzięła plan, że zdobędzie pieniądze od Rhetta. Ten był zamknięty w areszcie za zabójstwo wyzwoleńca, jednak zauważył jej spracowane dłonie i był zły gdy nabrała go na fałszywe zaloty. Zgodził się pożyczyć jej pieniądze a Scarlett by była jego kochanką, ale do transakcji nie doszło, gdyż ukrywał on swoje finanse na zagranicznych kontach przed Jankesami.
Scarlett wypełniła furia i w drodze do domu w Atlancie spotkała Franka Kennedy’ego. Pomimo bycia w wieku jej ojca i o zachowaniu „starej panny”, powzięła pewien plan. Irytował Scarlett, ale gdy usłyszała, że czerpie duży dochód ze sklepu wielobranżowego oraz zamierza kupić tartak w erze silnego zapotrzebowania na drewno odbudowującego się miasta, zarzuciła na niego swoje sieci. Skłamała mu, że „Suellen” poślubi ich sąsiada, Tony Fontaine’a. „Mammy” natomiast pomogła swej wychowance w jej zamierzeniach.
Katie Scarlett Kennedy (rozdziały 36−47) Katie Scarlett Hamilton z domu O’Hara poślubiła Franka 14 dni później, na początku lutego 1866 roku, w wieku 21 lat. Wzajemna transakcja się udała. Fran użyczył żonie pieniędzy na zapłacenie podatku za Tarę co ocaliło plantację. Między nią a „Suellen” wybuchła zimna wojna a Scarlett z „Mammy” zamieszkały w Atlancie. Zdecydowała się jednak wynagradzać Frankowi wszystko tak by nie żałował decyzji o małżeństwie.
Po jakimś czasie, Frank domyślił się, że jego żona jest znacznie lepsza w rachunkach niż on. Gdy rozłożyła go choroba w domu, przyjechała do sklepu i zrobiła pobieżną inwentaryzację zapasów oraz dłużników. Był wściekły i sfrustrowany gdy Scarlett uzyskała u wolnego już Rhetta pożyczkę na zakup tartaku, który miał w planie i nie pozwoliła Frankowi go prowadzić.
Cztery miesiące później, w kwietniu 1866 roku, „Rekonstrukcja” trwająca w Stanach Zjednoczonych od zakończenia wojny domowej, uderzyła Scarlett z niespotykaną siłą. Tony Fointaine zabił Jonasza Wilkersona – Jankesa, który miał kiedyś chęć na zakup Tary i był nadgorliwym urzędnikiem Urzędu Do Spraw Wyzwoleńców – za to, że nie powstrzymywał Afroamerykanów gdy byli zbyt natarczywi dla białych kobiet. Ashley pomógł mu uciec do Teksasu. Scarlett oświadczyła natomiast małżonkowi, że spodziewa się dziecka.
Od czerwca musiała by czekać w domu na rozwiązanie ciąży. Do tego czasu usiłowała jak najlepiej zabezpieczyć swoje interesy, mimo wewnętrznej nienawiści do Jankesów, nawiązała z nimi współpracę by jeszcze bardziej się bogacić. Zaczęła też ukrywać pieniądze w swoim domu na wypadek nieszczęścia. Dążenie do bogactwa stawało się jej obsesją. Jeździła po mieście powożona z „wujem Peterem”, dawnym niewolnikiem ciotki Sary Jane, silnie przywiązanym do niej. Do czasu gdy dwie Jankeski obraziły go a Scarlett powiedziała im tylko, że jest członkiem rodziny. Od tego czasu Scarlett zaczęła sama powozić bryczką. Co jakiś czas Rhett – wciąż przewijający się w jej życiu od barbecue w Dwunastu Dębach pięć lat wcześniej – towarzyszył jej od czasu do czasu w jej przejażdżkach. Dbał o nią, dawał jej dobre rady jak trzymanie broni przed wyzwolonymi Afroamerykanami oraz zmiana konia na mniej upartego. Scarlett, by ugasić te wszystkie zmartwienia, zaczęła pic koniak w ciąży.
Na początku czerwca 1866 roku otrzymała informację, że jej ojciec, Gerald, nie żyje. Od Willa dowiedziała się jak do tego doszło z powodu Suellen. Próbowała nakłonić ojca do podpisania przysięgi lojalności Unii podczas wojny za co otrzymali by 150 000 dolarów odszkodowania. Gdy odmówił upoiła go koniakiem, ale wspomniała, że Slattery’owie też podpisali taki dokument. Gerald wykluczył „Suellen” z rodziny i na przejętym od sąsiada koniu pogalopował do Tary. Skręcił kark gdy próbował przeskoczyć przez płot na wierzchowcu.
Dodatkowo „Carreen” postanowiła wstąpić do klasztoru. Była pogrążona w żałobie od czasu śmierci Brenta Tarletona. Sam Will pokochał Tarę i dlatego chciał ożenić się z „Suellen”. Ashley miał wyjechać na północ i pracować w banku. Scarlett powzięła myśl, że powierzy mu tartak w Atlancie.