Henryk Miłoszewicz (ur. 27 stycznia 1956 w Wilnie, zm. 5 kwietnia 2003 we Włocławku) – polski piłkarz.
Życiorys Do Polski przyjechał jednym z ostatnich pociągów podczas ostatniej masowej fali wysiedleń ludności z dawnych ziem polskich. Pytany o swe pochodzenie, odpowiadał z uśmiechem, że zawsze czuł się Polakiem. W dzieciństwie mieszkał w Bydgoszczy na osiedlu Leśnym, mając za sąsiada Zbigniewa Bońka.
Swoją karierę rozpoczął w Zawiszy Bydgoszcz. Do pierwszego składu bydgoskiego klubu trafił w wieku 18 lat. Już wtedy interesowało się nim wiele zespołów, m.in. ówczesny mistrz Polski Stal Mielec. W 1975 r. przeniósł się do ŁKS Łódź. Niewiele później zadebiutował w olimpijskiej reprezentacji Polski. Jak wielu innych zdolnych polskich piłkarzy miał w swej karierze występy w Legii Warszawa, do której przybył w 1980 r. Co prawda nie chciał opuszczać Łodzi, ale o jego przenosinach do Warszawy zadecydował obowiązek odbycia zasadniczej służby wojskowej oraz piłkarz Adam Topolski, który namówił go do zmiany drużyny. W barwach „wojskowych” zaliczył cztery udane sezony, zdobywając dwa Puchary Polski (1980, 1981). Niemal natychmiast trafił do pierwszej reprezentacji Polski, w której rozegrał 9 spotkań (wszystkie w 1980 r.). Przed sezonem 1983/1984 przeniósł się do Lecha Poznań. To właśnie ten rok okazał się najlepszy w karierze Miłoszewicza. Zdobył mistrzostwo i Puchar Polski, a najefektowniejszy mecz rozegrał przeciwko Legii, prowadząc „Kolejorza” do błyskotliwego zwycięstwa 2:0. Po roku gry w „poznańskiej Lokomotywie” przeszedł do francuskiego Le Havre Athletic Club, by po niedługim czasie powrócić do stolicy Wielkopolski. Kolejnym klubem w jego karierze był niemiecki VfL Herzlake. Następnie przez ponad 2 lata grał we Francji w czwartoligowym Stade Torbais, gdzie po raz pierwszy zmierzył się z rolą trenera.
Dwukrotnie grał w eliminacjach do igrzysk olimpijskich w Moskwie i Los Angeles, jednak ani razu nie dane mu było wystąpić w zmaganiach olimpijczyków. Jak wielokrotnie podkreślał, to właśnie niespełnione marzenia o olimpiadzie były dla niego największą sportową porażką.
Był jednym z tzw. „piłkarzy kompletnych”. Widowiskowa gra, doskonały przegląd pola, świetna technika, niezwykła precyzja podań i doskonałe uderzenie były atutami tego wszechstronnego piłkarza.
Był jednym z pierwszych absolwentów szkoły trenerskiej, popularnej „Kuleszówki”. Swój w pełni samodzielny debiut trenerski zaliczył w Polonii Chodzież. Następnie trenował Victorię Września i Kujawiaka Włocławek.
Zmarł 5 kwietnia 2003 roku we Włocławku po zwycięskim meczu swojej drużyny z Wisłą Nowe. Został pochowany w Poznaniu na cmentarzu junikowskim, żegnany przez tłum kibiców, trenerów, działaczy i kolegów.
Mecze w Reprezentacji Polski l.p.Data Miejsce Przeciwnik Rezultat Rozgrywki Grał Uwagi1.26 marca 1980Budapeszt 1-2 towarzyski do 69' 2.2 kwietnia 1980Bruksela 1-2 towarzyski 90' 3.19 kwietnia 1980Turyn 2-2 towarzyski do 88' 4.26 kwietnia 1980Borovo 1-2 towarzyski do 32' 5.22 czerwca 1980Warszawa 3-0 towarzyski 90' 6.29 czerwca 1980São Paulo 1-1 towarzyski od 73' 7.2 lipca 1980Santa Cruz de la Sierra 1-0 towarzyski do 62' 8.9 lipca 1980Bogota 4-1 towarzyski od 46' 9.29 września 1980Chorzów 1-1 towarzyski do 45'
Przypisy
Kategoria:Reprezentanci Polski w piłce nożnej Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Piłkarze ŁKS Łódź Kategoria:Piłkarze Legii Warszawa Kategoria:Piłkarze Lecha Poznań Kategoria:Piłkarze Zawiszy Bydgoszcz Kategoria:Piłkarze Le Havre AC Kategoria:Polscy trenerzy piłkarscy Kategoria:Trenerzy piłkarzy Victorii Września Kategoria:Pochowani na Cmentarzu na Junikowie Kategoria:Urodzeni w 1956 Kategoria:Zmarli w 2003