Kompatybilność elektromagnetyczna ( – ) – zdolność danego urządzenia elektrycznego lub elektronicznego do poprawnej pracy w określonym środowisku elektromagnetycznym i nieemitowanie zaburzeń pola elektromagnetycznego zakłócającego poprawną pracę innych urządzeń pracujących w tym środowisku.
Oznacza to spełnienie trzech kryteriów: urządzenie (system) nie powoduje zakłóceń w pracy innych urządzeń (systemów), urządzenie (system) nie jest podatne na zaburzenia emitowane i wytwarzane przez inne urządzenia (systemy) oraz na zjawiska pochodzenia naturalnego jak wyładowania elektrostatyczne czy wyindukowane napięcia i pola pochodzenia burzowego, urządzenie (system) nie powoduje zakłóceń w swojej pracy.
Środowisko elektromagnetyczne jest to miejsce użytkowania urządzenia określone poziomem i charakterem zaburzeń pochodzących od ich źródeł. Źródłami tymi mogą być obiekty emitujące fale elektromagnetyczne celowo (np. nadajniki radiowe, telewizyjne lub radiolokacyjne) lub przypadkowo (np. urządzenia AGD).
Zgodnie z zaleceniami Polskiego Komitetu Normalizacyjnego termin „zaburzenie elektromagnetyczne” oznacza przyczynę, czyli zjawisko elektromagnetyczne, które może powodować „zakłócenie”, czyli degradację pracy urządzeniaPN-T-01030:1996 Kompatybilność elektromagnetyczna. Terminologia..
Pomiar emisji promieniowanych zaburzeń elektromagnetycznych i badania odporności na pole elektromagnetyczne wykonuje się w komorze bezodbiciowej EMC.
Do badań EMC wykonywanych przez akredytowane laboratoria zalicza się m.in.::
badania ESD – odporności na wyładowania elektrostatyczne, wg PN-EN 61000-4-2:2011 badania Burst – odporności na serie szybkich elektrycznych stanów przejściowych, wg PN-EN 61000-4-4:2013-05 badania Surge – odporności na wysokoenergetyczne udary, wg PN-EN 61000-4-5:2014-10 + A1:2018-01
Przypisy
Linki zewnętrzne
Dyrektywa dotycząca EMC