Konklawe 14 grudnia 1830 – 2 lutego 1831 – konklawe, które wybrało na papieża Grzegorza XVI. Był ostatnim, jak dotąd, papieżem, który w chwili wyboru nie był biskupem. Zarazem było to ostatnie konklawe, które trwało dłużej niż tydzień.
Śmierć Piusa VIII Pius VIII zmarł 30 listopada 1830 w wieku 69 lat. W trakcie swego 20-miesięcznego pontyfikatu złagodził policyjno-klerykalny reżim panujący w Państwie Kościelnym, natomiast w polityce zagranicznej reprezentował postawę skrajnie proaustriacką. Jego sekretarzem stanu był blisko związany z austriackim kanclerzem Metternichem kardynał Giuseppe Albani.
Lista uczestników W konklawe wzięło 45 z 54 kardynałów, w tym 36 Włochów, czterech Francuzów, dwóch Hiszpanów oraz po jednym Niemcu, Maltańczyku i Angliku:
Bartolomeo Pacca (nominacja 23 lutego 1801) – kardynał biskup Ostia e Velletri; dziekan Świętego Kolegium Kardynałów; prodatariusz Jego Świątobliwości; sekretarz Świętej Kongregacji Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji; prefekt Świętej Kongregacji ds. Ceremoniału; prefekt Świętej Kongregacji ds. Korekty Ksiąg Obrządków Wschodnich; archiprezbiter bazyliki laterańskiej
Pietro Francesco Galleffi (11 lipca 1803) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina e Civitavecchia; subdziekan Świętego Kolegium Kardynałów; kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego; archiprezbiter bazyliki watykańskiej; prefekt Fabryki Świętego Piotra; komendatariusz opactwa terytorialnego Subiaco
Tommaso Arezzo (8 marca 1816) – kardynał biskup Sabiny; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Lorenzo in Damaso; wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego
Emmanuele de Gregorio (8 marca 1816) – kardynał biskup Frascati; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Alessio; penitencjariusz większy; prefekt Świętej Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego; archimandryta Messyny
Giovanni Francesco Falzacappa (10 marca 1823) – kardynał biskup Albano; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości
Carlo Maria Pedicini (10 marca 1823) – kardynał biskup Palestriny; prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrzędów; pro-sekretarz ds. Memoriałów
Luigi Ruffo Scilla (23 lutego 1801) – kardynał prezbiter S. Martino ai Monti; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów; arcybiskup Neapolu
Joseph Fesch (17 stycznia 1803) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Lucina; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Maria della Vittoria; arcybiskup Lyonu i prymas Galii
Carlo Oppizzoni (26 marca 1804) – kardynał prezbiter S. Bernardo alle Terme; arcybiskup Bolonii
Giuseppe Morozzo Della Rocca (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Maria degli Angeli; arcybiskup Novary
Benedetto Naro (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Clemente; prefekt Świętej Kongregacji ds. Dyscypliny Zakonnej; archiprezbiter bazyliki liberiańskiej
Giorgio Doria Pamphili (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Cecilia; wielki przeor zakonu joannitów w Rzymie
Fabrizio Sceberras Testaferrata (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Pudenziana; arcybiskup Senigallii
Antonio Pallotta (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Silvestro in Capite
Ercole Dandini (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Balbina; prefekt Świętej Kongregacji Dobrego Rządu
Carlo Odescalchi (10 marca 1823) – kardynał prezbiter Ss. XII Apostoli; prefekt Świętej Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników
Placido Zurla OSBCam (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Croce in Gerusalemme; prefekt Świętej Kongregacji ds. Studiów; prefekt Świętej Kongregacji ds. Rezydencji Biskupów; wikariusz generalny diecezji rzymskiej; tytularny arcybiskup Edessy
Giovanni Battista Bussi (3 maja 1824) – kardynał prezbiter S. Pancrazio; arcybiskup Benewentu
Karl Kajetan Gaisruck (27 września 1824) – kardynał prezbiter S. Marco; arcybiskup Mediolanu
Pedro de Inguanzo y Rivera (20 grudnia 1824) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Toledo i prymas Hiszpanii
Ludovico Micara OFMCap (20 grudnia 1824) – kardynał prezbiter Ss. IV Coronati
Gustav-Maximilien-Just de Croy (21 marca 1825) – kardynał prezbiter S. Sabina; arcybiskup Rouen
Mauro Cappellari OSBCam (21 marca 1825) – kardynał prezbiter S. Callisto; prefekt generalny Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary
Pietro Caprano (2 października 1826) – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo; prefekt Świętej Kongregacji Indeksu
Giacomo Giustiniani (2 października 1826) – kardynał prezbiter Ss. Marcellino e Pietro; arcybiskup Imoli
Vincenzo Macchi (2 października 1826) – kardynał prezbiter Ss. Giovanni e Paolo; legat apostolski w Rawennie
Giacomo Filippo Fransoni (2 października 1826) – kardynał prezbiter S. Maria in Aracoeli; prefekt Świętej Kongregacji Kościelnych Immunitetów; prefekt ds. ekonomicznych Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary
Benedetto Barberini (2 października 1826) – kardynał prezbiter S. Maria sopra Minerva
Giovanni Antonio Benvenuti (2 października 1826) – kardynał prezbiter Ss. Quirico e Giulitta; biskup Osimo e Cingoli
Ignazio Nasalli (25 czerwca 1827) – kardynał prezbiter S. Agnese fuori le mura
Joaquim-Jean-Xavier d'Isoard (25 czerwca 1827) – kardynał prezbiter S. Pietro in Vincoli; arcybiskup Auch
Antonio Domenico Gamberini (15 grudnia 1828) – kardynał prezbiter S. Prassede; biskup Orvieto
Cesare Nembrini Pironi Gonzaga (27 lipca 1829) – kardynał prezbiter S. Anastasia; biskup Ankony
Thomas Weld (15 marca 1830) – kardynał prezbiter S. Marcello
Raffaele Mazio (15 marca 1830) – kardynał prezbiter S. Maria in Trastevere
Louis-François-Auguste de Rohan Chabot (5 lipca 1830) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Besançon
Giuseppe Albani (23 lutego 1801) – kardynał diakon S. Maria in Via Lata; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów; sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej; prefekt Świętej Kongregacji ds. Sanktuarium Loreto; prefekt Świętej Kongregacji ds. Ekonomicznych; przewodniczący Kongregacji ds. Renowacji Bazyliki S. Paolo fuori le mura; sekretarz ds. Brewe Apostolskich; bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego; protektor Austrii i królestwa Sardynii
Agostino Rivarola (1 października 1817) – kardynał diakon S. Maria ad Martyres; prefekt Świętej Kongregacji ds. Wód, Bagien Pontyjskich i Doliny Chiana
Cesare Guerrieri Gonzaga (27 września 1819) – kardynał diakon S. Adriano
Antonio Maria Frosini (10 marca 1823) – kardynał diakon S. Maria in Cosmedin; prefekt Świętej Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii
Tommaso Riario Sforza (10 marca 1823) – kardynał diakon S. Giorgio in Velabro; legat apostolski w Forlì
Tommaso Bernetti (2 października 1826) – kardynał diakon S. Cesareo in Palatio; legat apostolski w Bolonii
Belisario Cristaldi (2 października 1826) – kardynał diakon S. Maria in Portico; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów; komendatariusz opactwa terytorialnego Farfa
Juan Francisco Marco y Catalán (15 grudnia 1828) – kardynał diakon S. Agata alla Suburra
Domenico de Simone (15 marca 1830) – kardynał diakon S. Angelo in Pescheria; legat apostolski w Ferrarze
22 elektorów mianował Pius VII, 18 Leon XII, a 5 – Pius VIII.
Nieobecni 9 kardynałów (4 Włochów, austriacki Niemiec, Francuz, Hiszpan, Portugalczyk i Słowak) nie uczestniczyło w konklawe:
Cesare Brancadoro (23 lutego 1801) – kardynał prezbiter S. Agostino; arcybiskup Fermo
Rudolf Johann Habsburg (4 czerwca 1819) – kardynał prezbiter S. Pietro in Montorio; arcybiskup Ołomuńca
Bonaventura Gazzola OFMRef (3 maja 1824) – kardynał prezbiter S. Bartolomeo all'Isola; biskup Montefiascone e Corneto
Patrício da Silva OESA (27 września 1824) – kardynał prezbiter bez tytułu; patriarcha Lizbony
Teresio Maria Carlo Vittorio Ferrero della Marmora (27 września 1824) – kardynał prezbiter bez tytułu
Jean-Baptist-Marie-Anne-Antoine de Latil (13 marca 1826) – kardynał prezbiter S. Sisto; arcybiskup Reims
Francisco Javier de Cienfuegos y Jovellanos (13 marca 1826) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Sewilli
Alexander Rudnay Divékújfalusi (2 października 1826) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Esztergom i prymas Węgier
Giovanni Caccia-Piatti (8 marca 1816) – kardynał diakon Ss. Cosma e Damiano; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski
Trzech nieobecnych mianował Pius VII, pozostałych sześciu – Leon XII.
Podziały i kandydaci Kolegium Kardynalskie podzieliło się na dwa bloki. Przywódcą pierwszego, proaustriackiego był sekretarz stanu Piusa VIII Giuseppe Albani, natomiast drugi (nieco liczniejszy) skupił się wokół kardynała Bernettiego. Choć Bernetti był sekretarzem stanu za konserwatywnego papieża Leona XII, a Albani uchodził do tej pory za "progresistę", obecnie to Bernetti reprezentował postawę umiarkowanie liberalną, natomiast Albani dążył do zachowania w Kościele status quo. Za głównych papabile uważano kardynałów Paccę de Gregorio i Giustinianiego.
Przebieg konklawe Konklawe rozpoczęło się 14 grudnia w pałacu na Kwirynale z udziałem 35 kardynałów. 16 grudnia na konklawe weszli kardynałowie Ruffo-Scila i Macchi, 19 grudnia dotarli Nembrini Pironi Gonzaga, Morozzo oraz austriacki kardynał Gaisruck, 22 grudnia do grona elektorów dołączył Gamberini, a 31 grudnia Fesch. Tym samym, na koniec grudnia 1830 w konklawe uczestniczyło 42 kardynałów. 1 stycznia 1831 dotarł kardynał Isoard, 10 stycznia kardynał de Croy, a jako ostatni 22 stycznia wszedł na konklawe Hiszpan Inguanzo y Rivera, ustalając liczbę elektorów na 45.
Początkowo najwięcej głosów otrzymywali kardynałowie Pacca i De Gregorio, ale żaden z nich nie był w stanie uzyskać wymaganej większości. W pierwszych dniach stycznia wysunięto kandydaturę Giacomo Giustinianiego, jednak weto króla Hiszpanii Ferdynanda VII, zgłoszone dnia 8 stycznia 1831 przez kardynała Marco y Catalána zamknęło mu drogę do pontyfikatu. 4 stycznia Albani wysunął kandydaturę kardynała Macchi jako kompromisową, ale bez większych sukcesów – otrzymywał on jedynie 4-5 głosów, jedynie w głosowaniu 19 stycznia zagłosowało na niego 11 elektorów, przy 30 koniecznych do wyboru. Począwszy od 10 stycznia coraz więcej głosów otrzymywał mnich kamedulski kardynał Mauro Alberto Capellari, prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary, wcześniej nie wymieniany w gronie faworytów. Kandydaturę tę zaproponował Bernetti, a ostatecznie poparli ją, wbrew stanowisku Albaniego, także kardynałowie będący poddanymi Wiednia (m.in. Gaisruck). W rezultacie Cappellari uzyskał w końcu wymaganą większość.
Wybór Grzegorza XVI 2 lutego 1831 roku, po upływie półtora miesiąca, wyniki porannego głosowania były następujące: Capellari – 32 głosy Pacca – 7 głosów De Gregorio – 3 głosy Galleffi – 2 głosy Gazzola – 1 głos
Kardynał Capellari został zatem wybrany na papieża, uzyskując o dwa głosy więcej niż wymagane 2/3. Przyjął wybór i przybrał imię Grzegorz XVI, na cześć Grzegorza XV, twórcy Kongregacji Rozkrzewiania Wiary, której był prefektem. Ponieważ w chwili wyboru nie był jeszcze biskupem, 6 lutego przyjął sakrę biskupią z rąk dziekana Świętego Kolegium Bartolomeo Pacci. Tego samego dnia został uroczyście koronowany przez protodiakona Giuseppe Albaniego.
Wyniki głosowań Wyniki poszczególnych głosowań są znane dzięki zachowanym zapiskom ceremoniarza papieskiego Pietro Dardano, które opublikowano drukiem w 1879. Łącznie odbyło się ich 99, gdyż każdego dnia odbywały się po dwa głosowania - jedno poranne i drugie wieczorne. Każde głosowanie składało się z fazy skrutynium oraz późniejszego pisemnego akcesu. Głosy przyłączone na poszczególnych kandydatów w fazie akcesu podano w nawiasach. Dla ustalenia całkowitego wyniku kandydata należy zsumować głosy z obu faz..