Kwas siarkawy, , – nieorganiczny związek chemiczny nietrwały kwas tlenowy o słabej/średniej mocy.
Występowanie i właściwości Jest nieznany w stanie czystym i określany bywa także jako wodny roztwór dwutlenku siarki, jednak w roztworze takim występują liczne indywidua chemiczne, głównie różne hydraty , a także jony , , i śladowe ilości . W roztworze nie wykryto natomiast cząsteczek i przyjmuje się, że jeśli w ogóle one istnieją, to stała równowagi reakcji jest znacznie mniejsza od 10−9. Cząsteczki wykryto natomiast w fazie gazowej w warunkach jonizacji w spektrometrze masowym.
Nasycony roztwór ma stężenie ok. 6% i gęstość 1,03 g/cm³.
W temperaturze 0 °C z roztworu wytrącają się hydraty typu klatratów o przybliżonym składzie . Z metalami tworzy sole – wodorosiarczyny i siarczyny; te drugie są stosunkowo trwałe i wiele z nich otrzymano w formie krystalicznej.
Otrzymywanie Powstawanie kwasu siarkawego:
Można go także otrzymać działając roztworem mocnego kwasu na siarczyny. Powstały wówczas kwas siarkawy ulega rozpadowi według równania:
Właściwości Właściwości kwasu siarkawego: nietrwały – rozkłada się podczas ogrzewania, bakteriobójczy, grzybobójczy, ma właściwości bielące, niszczy rośliny, trujący, silnie drażniący, jest elektrolitem.
W przeciwieństwie do swoich soli, siarczynów, zastosowanie wolnego kwasu siarkawego jest znikome. W syntezie laboratoryjnej wykorzystuje się go jako środek redukujący. Stosuje się go do bielenia wełny oraz w przemyśle papierniczym.
Kwaśny deszcz to silnie rozcieńczony kwas siarkawy, który powstaje w wyniku rozpuszczania się w kroplach deszczu dwutlenku siarki, pochodzącego głównie ze spalania zasiarczonych paliw kopalnianych: węgla, gazu ziemnego oraz paliw ropopochodnych.
W warunkach laboratoryjnych kwas siarkawy można otrzymać poprzez spalanie siarki i absorpcję powstających par w wodzie, w wyniku czego powstaje niezbyt stężony roztwór tego kwasu.
Przypisy
Siarkawy, kwas Siarkawy, kwas