Ludwik de Bourbon (fr. Louis I de Bourbon), zwany także Kulawym (fr. le Boiteux) (1279 – 29 stycznia 1342) – książę Burbonii, hrabia Clermont i La Marche, najstarszy syn Roberta z Clermont i Beatrycze Burgundzkiej, dziedziczki Burbonii.
Walczył w bitwie pod Courtrai i bitwie pod Mons-en-Pévèle (1304). Jako jeden z pierwszych feudałów rzucił się do ucieczki pod Courtrai, co przesądziło o klęsce francuskiego rycerstwa. W 1312 został mianowany wielkim pokojowcem Francji, a w 1327 parem Francji. W 1327 król Karol IV zmusił go do oddania koronie hrabstwa Clermont w zamian za hrabstwo La Marche i podniesienie rodziny Bourbon do rangi książąt. W 1331 Clermont i tak wróciło do rąk Ludwika.
Ludwik był protoplastą dynastii Burbonów. Prawdopodobnie cierpiał na zaburzenia psychiczne, często przechodził załamania nerwowe. Chorobę odziedziczył po nim jego najstarszy syn i jego dzieci np. Joanna de Bourbon, przyszła królowa Francji, matka króla Karola VI Szalonego.
Małżeństwo i potomkowie W 1311 roku ożenił się w Pontoise z Marie d'Avesnes, córką hrabiego Holandii – Jana II z Avesnes i Filipiny Luksemburskiej. Doczekali się ośmiorga dzieci: Piotr I (1311–1356) – książę Burbonii, zabity w bitwie pod Poitiers Joanna (1312–1402), od 1324 żona Guiguesa VII, hrabiego Forez Małgorzata (1313–1362), żona Jana II de Sully, potem Hutina de Vermeilles Maria (1315–1387), żona Gwidona de Lusignan, tytularnego księcia Galilei i syna Hugona IV Cypryjskiego; potem Roberta z Tarentu, tytularnego cesarza Konstantynopola Filipa (1316 – po 1327) Jakub (1318), Jakub I (1315–1361) – hrabia La Marche, zabity w bitwie pod Brignais, od którego wywodziła się królewska dynastia Burbonów Beatrycze (1320–1383), żona Jana Luksemburskiego, króla Czech, a potem Eudesa II de Grancey. Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Władcy Burbonii Kategoria:Burbonowie Kategoria:Urodzeni w 1279 Kategoria:Zmarli w 1342