William Donald McNeill, Don McNeill (ur. 30 kwietnia 1918 w Chickasha, zm. 28 listopada 1996 w Vero Beach) – amerykański tenisista, zwycięzca mistrzostw Francji i mistrzostw USA w grze pojedynczej i podwójnej.
W okresie II wojny światowej służył jako oficer wywiadu marynarki wojennej.
Po zakończeniu kariery pracował w branży reklamowej w Nowym Jorku.
Kariera tenisowa Praworęczny Amerykanin, znany głównie ze skutecznego bekhendu, był jednym z zawodników, którym najlepsze lata kariery i szansę na odniesienie kolejnych sukcesów zabrała II wojna światowa.
W 1937 roku po raz pierwszy awansował do czołowej dziesiątku rankingu amerykańskiego, a rok później wygrał halowe mistrzostwa USA, pokonując w finale Franka Bowdena. Był wówczas studentem Kenyon College, w barwach którego zdobył międzyuczelniane mistrzostwo USA w 1940 roku. Tego samego roku został uznany za pierwszego tenisistę USA, natomiast ze względu na wojnę jedynie w 1939 roku znalazł się w czołowej dziesiątce rankingu światowego (nr 7). Wojna odebrała mu także szansę występów w Pucharze Davisa.
W 1939 roku na kortach im. Rolanda Garrosa podczas mistrzostw Francji (obecnie French Open) pokonał w finale lidera rankingu światowego, Bobby'ego Riggsa. Był drugim Amerykaninem ze zwycięstwem w Paryżu po Donie Budge'u i ostatnim zwycięzcą turnieju przed wybuchem wojny.
W 1940 roku zdobył tytuł akademicki i ukończył studia, a następnie zdobył mistrzostwo USA na kortach ziemnych, w finale pokonując Bobby'ego Riggsa. Po raz trzeci w krótkim czasie okazał się lepszy od Riggsa w wielkoszlemowych mistrzostwach USA w 1940 roku, pokonując go w rundzie finałowej. McNeill był pierwszym tenisistą, któremu w jednym sezonie udało się triumfować w rozgrywkach uczelnianych (Intercollegiate) i "dorosłych" mistrzostwach (w 1942 roku osiągnięcie to powtórzył Ted Schroeder).
W 1944 roku McNeill wywalczył deblowe mistrzostwo USA w parze z Bobem Falkenburgiem po zwycięstwie nad Billem Talbertem i Pancho Segurą. Był to drugi wielkoszlemowy tytuł deblowy McNeilla, który w 1939 roku oprócz paryskiego zwycięstwa singlowego triumfował w grze podwójnej, pokonując w parze z Charlesem Harrisem Jacques'a Brugnona i Jeana Borotrę. Podczas mistrzostw USA w 1944 awansował ponadto do finału w grze mieszanej w parze z Dorothy Cheney. W 1946 roku McNeill osiągnął finał mistrzostw USA, grając w parze z Frankiem Guernseyem, a trofeum przypadło Billowi Talbertowi i Gardnarowi Mulloyowi.
McNeill był ponadto m.in. halowym mistrzem USA w 1950 roku w singlu i pięć razy w deblu (1941, 1944 z Frankiem Guernseyem, 1949, 1950 i 1951 z Billem Talbertem).
W 1965 roku został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Finały w turniejach wielkoszlemowych Gra pojedyncza (2–0)
Gra podwójna (2–1)
Gra mieszana (0–1)
Bibliografia
Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997 Profil na stronie International Tennis Hall of Fame
Kategoria:Ludzie urodzeni w Chickashy Kategoria:Amerykańscy tenisiści Kategoria:Triumfatorzy French Open Kategoria:Triumfatorzy US Open Kategoria:Członkowie Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy Kategoria:Urodzeni w 1918 Kategoria:Zmarli w 1996