48. Konkurs Piosenki Eurowizji został zorganizowany 24 maja 2003 w Skonto Olympic Hall w Rydze. Gospodarzem wydarzenia był łotewski nadawca publiczny Latvijas Televīzija (LTV), dzięki zwycięstwu Marie N., reprezentantki Łotwy podczas konkursu w 2002.
Koncert finałowy poprowadzili Marija Naumova i Renārs Kaupers. Finał konkursu wygrała Sertab Erener, reprezentantka Turcji z piosenką „Everyway That I Can” autorstwa jej samej i Demira Demirkana, za którą zdobyła 167 punktów.
Lokalizacja
Miejsce organizacji konkursu Dzięki wygranej Łotwy w finale konkursu w 2002 nadawca LTV otrzymał prawa do organizacji następnego konkursu. Musiał potwierdzić możliwość przygotowania koncertu oraz ogłosić miejsce organizacji i producenta wykonawczego konkursu do 10 czerwca 2002. W sierpniu EBU potwierdziła organizację konkursu w Skonto Olympic Hall.
Krajowy Gabinet Ministrów 9 mln euro przekazał stacji LTV na organizację konkursu. Rada miasta przekazała organizatorom kolejny milion euro.
Z powodu kryzysu finansowego, który dopadł Rygę w styczniu, krajowa komisja finansowa rozważała zmniejszenie funduszy przekazanych nadawcy na organizację konkursu. Wówczas pojawiły się podejrzenia, że miasto nie będzie w stanie zorganizować wydarzenia. Doniesieniom zaprzeczyła Ilona Berzina z LTV, zapewniając, że kryzys nie wpłynie na organizację konkursu, co następnie potwierdziła komisja finansów, odwołując decyzję o zmniejszeniu dofinansowania na organizację koncertu.
Tydzień przed koncertem finałowym poinformowano o planowanych protestach rosyjskiej społeczności w Łotwie (na czele z Igorem Pimenewem) spowodowanych prawem nakazującym częściowe używanie języka łotewskiego na zajęciach w rosyjskojęzycznych szkołach w kraju. Zgodnie z zapewnieniami szefa policji w tygodniu eurowizyjnym wzmożone zostały prace patroli bezpieczeństwa na terenie miasta.
Konkurs przyniósł organizatorowi łącznie 6 757 756 euro zysku.
Proces wyboru miejsca organizacji O tytuł gospodarza konkursu w 2003 ubiegały się władze Rygi, Windawy i Jūrmali.
Miasto Miejsce Pojemność Jurmała Dzintari Concert Hall 2024Ryga Skonto Arena 6500 Ķīpsala International Exhibition Centre 3500–6500 Mežaparks Great Bandstand ~70 000 Windawa Ventspils Olympic Center Basketball Hall 4500
Grupa Referencyjna LTV brała pod uwagę na oferty z Rygi i Ventspils, eliminując propozycję Jurmały i Mežaparks Great Bandstand w Rydze. 15 czerwca Grupa Referencyjna EBU ogłosiła, że konkurs odbędzie się w Rydze, rozważana była wówczas organizacja imprezy w Skonto Hall lub Ķīpsala International Exhibition Centre. W sierpniu ogłoszono przygotowanie konkursu w hali Skonto Olympic Hall, która została wybrana poprzez głosowanie ośmioosobowego komitetu sterującego i grupy zadaniowej rządu. Hala została poddana do renowacji.
W marcu pojawiły się pogłoski o zmianie miejsca organizacji miejsca ze względu na problemy wewnętrzne w LTV. Rzecznik prasowy stacji, Ingrida Smite, zdementowała plotki.
Organizacja Producentem wykonawczym konkursu został Arvids Babris, którego obowiązku od marca przejęła Brigita Rozenbrika. Kierownikiem wykonawczm były Sarah Yuen i Iveta Lepeško. W przygotowaniach łotewskiemu nadawcy pomogli pracownicy publicznych telewizji ze Szwecji (Sveriges Television) i Estonii (Eesti Televisioon). Stacja SVT została także technicznym producentem konkursu: reżyserem został Sven Stojanovic, a oświetlenie zapewniła firma Spectra+. Za transmisję konkursu odpowiadała szwedzka firma zewnętrzna Prisma OB, a za oprogramowanie tablicy wyników podczas finału odpowiadała firma vizrt.
Partnerem wspierającym LTV podczas organizacji konkursu został Latvia Tours, oficjalny partner ds. noclegów, transportu i rekreacji. Chęć współsponsorowania przedsięwzięcia wyraziło dwanaście firm, oficjalnymi sponsorami zostały firmy: Latvijas Mobilais Telefons i Parex Banka. Zarząd miasta zaoferował wiele atrakcji turystycznych zorganizowanych na terenie metropolii w maju. Telewizja LTV zaproponowała możliwość technicznej pomocy podczas konkursu studentom oraz podopiecznym miejskich domów dziecka. Akredytacje dziennikarskie otrzymało 965 reprezentantów mediów. mały|Skonto Olympic Hall – miejsce organizacji konkursu W październiku 2002 organizator konkursu rozważał przywrócenie orkiestry na Konkurs Piosenki Eurowizji, jednak miesiąc później zostało to zdementowane. Podobnie jak w 2002, konkurs był transmitowany również przez Internet, a prowadzącymi tranmisję byli Ilze Jaunalksne i Divs Reiznieks, którzy rozmawiali z uczestnikami w kulisach.
W listopadzie 2003 odbyła się ceremonia losowania przez delegacje wszystkich krajów kolejności startowych w finale konkursu. W tym samym miesiącu ogłoszono, że konkurs poprowadzą: piosenkarka i laureatka 47. Konkursu Piosenki Eurowizji 2002 Marija Naumova i Renārs Kaupers, lider zespołu Brainstorm. W trakcie koncertu wystąpili w kreacjach, które zaprojektowali Aleksandrs Bibergals i Daina Skinke.
Podczas transmisji została zaprezentowana 900. konkursowa propozycja w historii widowiska – piosenka „Feeling Alive” wykonana przez reprezentującego Cypr Steliosa Konstandasa.
Po ogłoszeniu wyników w powietrze zostało wystrzelonych prawie 100 kilogramów sztucznych ogni, pokaz fajerwerków trwał ok. 10 minut. Zwycięska delegacja otrzymała również w nagrodę możliwość przejażdżki najnowszym modelem limuzyny marki Jaguar – Jaguar XJ. Dodatkową nagrodę dla zwycięzcy wręczył również zarząd Rygi.
Zmiany w regulaminie EBU zmieniła zapis w regulaminie mówiący, że konkursowa propozycja nie może zostać opublikowana przed 1 stycznia roku, w którym odbywa się konkurs. Od 2003 konkursowy utwór nie może zostać udostępniony przed 1 października roku poprzedzającego finał.
Zmienione zostały także zasady rozstrzygania ewentualnych remisów na pierwszym miejscu: o wyniku decydowała najpierw liczba krajów, które przyznały jakiekolwiek punkty danemu krajowi, później – jak dotychczas – liczba otrzymanych najwyższych not (12 punktów) przez daną reprezentację.
Projekt grafiki i sceny Telewizja LTV zorganizowała konkurs polegający na zaprojektowaniu oficjalnego logotypu 48. Konkursu Piosenki Eurowizji. Komisja w składzie: Uldis-Ivars Grava (dyrektor generalny LTV), Arvids Babris (kierownik wykonawczy konkursu), Ugis Brikmanis (reżyser), Laimonis Šteinbergs (artysta), Ingūna Ribena (architekt), Arta Giga (reprezentantka LTV) i Juhan Paadam (reprezentant EBU)) wybrała zwycięski projekt 1 sierpnia spośród 204 propozycji nadesłanych do siedziby stacji. Autorem oficjalnego logo konkursu, zatytułowanego Upes (pol. Rzeki), został główny projektant LTV, Kristaps Skulte. Projekt został opublikowany 27 listopada 2002, niedługo po spotkaniu Grupy Referencyjnej EBU. Twórca logotypu wyjaśnił znaczenie tytułu słowami: „Wszystkie rzeki wpływają prosto do morza, wszystkie piosenki natomiast wpływają na Konkurs Piosenki Eurowizji”.
Hasłem przewodnim 48. Konkursu Piosenki Eurowizji został slogan Magical Rendez-Vous.
Trzydziestosekundowe wizytówki (tzw. „pocztówki”) prezentowane przed każdym występem konkursowym przedstawiały reprezentantów danego kraju na tle łotewskiego krajobrazu. Pocztówki, wyreżyserowane przez Ugisa Brikmanisa, nakręcono podczas tygodnia poprzedzającego koncert finałowy konkursu oraz w czasie prób i konferencji prasowych. Początkowo producentem filmików był Arvids Babris, jednak jego wydanie pocztówek okazało się zbyt statyczne według EBU, która zleciła stworzenie nowych. Za ich produkcję odpowiadał Marius Bratten
Scenę konkursową zaprojektował Aigars Ozoliņš na podstawie projektu nazwanego Planeta Łotwa, opartego na scenariusza Aiji Austrumy, Viktorsa Duksa i Askoldsa Saulitisa. Podczas występów użyto efektów wideo-świetlnych, wykorzystano także zrzuty wideo zapewniające unikatowe zaprezentowanie podłogi podczas każdego występu, co okazało się innowacją w konkursie. Kulisy (tzw. „green room”), w których przebywały wszystkie reprezentacje w trakcie koncertu, znajdowały się za sceną konkursową i zostały odkryte publiczności zgromadzonej w hali na krótko przed rozpoczęciem finałowego głosowania. Głosowanie W 2003 EBU przywróciła obowiązek głosowania telefonicznego we wszystkich krajach uczestniczących w konkursie, które przyznawały punkty w tzw. skali eurowizyjnej (tj. 1-8, 10 i 12 punktów) dziesięciu piosenkom z największą ilością głosów. Wyjątek stanowiły Bośnia i Hercegowina i Rosja, gdzie z powodu niskiego wskaźnika popularności usług telekomunikacyjnych umożliwiono głosowanie krajowym komisjom jurorskim. Rosja otrzymała także pozwolenie na głosowanie jurorskie z powodu dużej ilości różnych stref czasowych w kraju. W Polsce możliwe było jedynie głosowanie SMS-owe. Pozostałe kraje oddawały swoje głosy poprzez głosowanie telefoniczne. Każdy nadawca musiał również powołać ośmioosobową komisję jurorską oceniającą wszystkie prezentacje konkursowe, której końcowa punktacja mogłaby zostać użyta w przypadku problemów z głosowaniem telefonicznym w dniu koncertu. Podczas procesu przyznawania finałowych punktów przez sekretarzy wszystkich państw po raz pierwszy użyto generowanej komputerowo tablicy wyników, która zmieniała swoje ustawienia po każdym przyznanym głosie.
Goście specjalni i dodatkowe występy muzyczne Przed rozpoczęciem zmagań konkursowych nawiązano połączenia satelitarne z: Lys Assią, zwyciężczynią pierwszego Konkursu Piosenki Eurowizji, która przebywała w Nikozji, brytyjskim wokalistą Eltonem Johnem, który brał wówczas udział podczas imprezy Life Ball organizowanej w Wiedniu dla ludzi wspierających ludzi chorych na HIV lub AIDS, oraz astronautą Edem Lu i kosmonautą Jurijem Malenczenką, którzy wysłali pozdrowienia z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.
Podczas przerwy poświęconej na głosowanie telefoniczne zaprezentowany został krótki film w reżyserii Anny Vidulejej, prezentujący występy: łotewskiej grupy postfolklorystycznej Iļģi, zespołu Brainstorm Renārsa Kaupersa, wokalistki Marie N oraz pianisty Raimondsa Paulsa.
Kontrowersje Kontrowersje wokół Rosji mały|Julija Wołkowa i Jelena Katina z zespołu t.A.T.u., 2003 Reprezentantki Rosji, duet t.A.T.u., wywołały poruszenie swoim skandalicznym zachowaniem podczas tygodnia poprzedzającego koncert finałowy. Wokalistki krytykowały organizację widowiska, nie przestrzegały harmonogramu prób, przerywały występy (także podczas próby technicznej), niechętnie uczestniczyły na konferencjach prasowych. Organizatorzy zapowiedzieli, że jeżeli podczas występu na żywo wokalistki dopuszczą się kontrowersyjnych zachowań (np. homoseksualnego pocałunku), ich prezentacja zostanie zastąpiona zapisem z próby generalnej. Podczas nagrywania próby na scenie wystąpiła jednak tylko Jelena Katina, ponieważ Julija Wołkowa została przewieziona do szpitala z powodu problemów z gardłem. Wołkową zastąpiła wówczas estońska wokalistka Katja Netajeva. Podczas drugiej próby generalnej występ zespołu spotkał się z pozytywnym odbiorem przez dziennikarzy, a same wokalistki nie wzbudzały kontrowersji na scenie.