Killing Machine – piąty album studyjny brytyjskiego zespołu heavymetalowego Judas Priest. Wydany został w październiku 1978 roku w Wielkiej Brytanii i Japonii przez wytwórnie - kolejno – CBS Records i Epic Records/Sony Music. Album został wydany również pod nazwą Hell Bent for Leather w lutym 1979 r. w Stanach Zjednoczonych przez wytwórnię Columbia Records. Oprócz innej nazwy zawiera on jeden dodatkowy utwór/cover: "Green Manalishi (With the Two-Pronged Crown)."
Album rozpoczął znaczące wzrastanie popularności Judas Priest. W promowaniu albumu grupa przybrała skórzane ubrania wraz z dodatkowymi akcesoriami używanymi przez wokalistę, Roba Halforda, jak bat czy motocykl. Zespół rozpoczął kręcenie teledysków do wybranych utworów, a drugi singel, "Take on the World," stał się pierwszym przebojem zespołu w Wielkiej Brytanii, gdy trafił do czołowej dwudziestki najpopularniejszych singli w tym kraju.
Będąc już odpowiedzialnym za zapoczątkowanie Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu, latem 1979 roku, Judas Priest dokonało zmian personalnych na następną dekadę: perkusistę Lesa Binksa zastąpił Dave Holland, a do produkcji kolejnych albumów wybrano Toma Alloma. Te zmiany miały na celu osiągnięcie przyszłego przełomu grupy w Stanach Zjednoczonych z kolejnym albumem studyjnym, British Steel.
Historia albumu Październik 1978: Nowy wizerunek Dzięki pomysłowi ze strony Roba Halforda, jako część kampanii promującej nowy album, zespół przybrał nowy wizerunek porównywalny z okładką albumu i utworami na nim. Chociaż wiedzieli o tym wtedy jedynie członkowie zespołu i zarząd grupy, to Halford miał osobistą skłonność w kierunku skórzanego przebrania:
Wygląd Judas Priest ustanowił kierunek dla innych zespołów, z czego prędko zaczęły korzystać. Wiele brytyjskich grup heavymetalowych również wdziało skórę. Przykładem tego jest Iron Maiden, którego ówczesny (od 1977 do 1981 roku) wokalista, Paul Di’Anno, ubierał się podobnie do Roba Halforda, a gitarzysta, Dave Murray, mógł przypominać K.K.-a Downinga:
punk rockowa scena osiągnęła wtedy swój szczyt w Anglii i heavy metal aktualnie potrzebował uzyskania wpływu na tę krytyczną chwilę, ale gdy zespoły jak Black Sabbath czy Led Zeppelin traciły na popularności nie było to proste:
Wydanie Killing Machine, jak i poprzedniego wydawnictwa zespołu, Stained Class, jest uznane za początek nowego ruchu – Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu, którego nazwa została wymyślona przez Geoffa Bartona i opisana w wydaniu magazynu Sounds z 19 maja 1979:
Oprócz zapoczątkowania nowego ruchu w Wielkiej Brytanii, Judas Priest stało się półtora roku później dodatkowo odpowiedzialne za popularyzację heavy metalu w Stanach Zjednoczonych.
Grudzień 1978: "Take on the World" W grudniu 1978, wytwórnia płytowa, CBS Records wydała w Wielkiej Brytanii drugi singel z albumu, "Take on the World," który z początkiem 1979 roku trafił do czołowej 20. brytyjskiej listy przebojów:
Skoro singel był hitem i tzw. "hymnem" piłkarscy kibice w Anglii zaczęli śpiewać go podczas meczów oraz doprowadził on zespół do pierwszego telewizyjnego występu od 1975 roku. Tym razem grupa wystąpiła po raz pierwszy w programie Top of the Pops, ale producent programu był przeciw używaniu na scenie bicza przez Roba Halforda:
To był jedynie początek problemów z biczami, ćwiekami, kajdankami, i łańcuchami które ubierał Halford. Gdy zespół podróżował po Kanadzie, to sprawiały one problemy, gdyż w tym kraju takie akcesoria są nielegalne. Halfordowi oraz fanom Judas Priest akcesoria zostały skonfiskowane jako "broń" na kanadyjskiej granicy w połowie lat 80. W wywiadzie udzielonym w 2000 r., Halford zaprezentował zdjęcie ochrony lotniska ze wszystkimi akcesoriami skonfiskowanymi 28 maja 1984 przez występem w Vancouver na którym rozpoznał parę rzeczy:
Również same show przysparzało kontrowersji zespołowi, na czele z Halfordem. W 1979 roku, w czasie trasy promującej Killing Machine, gdy grupa grała utwór "Genocide" (z Sad Wings of Destiny), Halford używał swojego bicza na pierwszych rzędach publiczności lub po prostu media były przekonane, że do takiego czynu dochodziło. W konsekwencji, pojawiły się negatywne opinie oraz oskarżenia przeciwko temu czynowi w magazynach jak Sounds na co Halford odpowiedział:
Niewiele później, zespół stworzył emblematy głoszące: "Zostałem zbiczowany przez Roba Halforda" - wyjątkowo popularne wśród fanów. Innym rekwizytem używanym przez Roba Halforda podczas "Genocide" był karabin maszynowy, którym strzelał w publikę:
Luty 1979: Zmiany w albumie Statystyki Kraj Pozycja Certyfikat 34 - 128 Złoty (500 tys.)Stan na 10 listopada 1989. Od października 1978 Killing Machine było wydane w Wielkiej Brytanii i Japonii, ale nie było jeszcze w Stanach Zjednoczonych. Trasa koncertowa po Stanach była ustanowiona na początek 1979 roku, aby zbiec się w czasie z północnoamerykańską premierą albumu i CBS Records chciało dokonać paru zmian, by pomóc w promocji płyty. Pierwszą zmianą miał być dodatek coveru do listy utworów, który mógłby służyć do promocji radiowej. Po przemyśleniu paru kompozycji, Judas Priest wybrało utwór autorstwa Petera Greena nagrany przez grupę Fleetwood Mac, "Green Manalishi (With the Two-Pronged Crown)," który od razu stał się stałym elementem koncertów Judas Priest:
Kolejną zmianą miał być tytuł albumu. CBS i Columbia Records uważały, że tytuł Killing Machine (po polsku: Zabójcza maszyna) nie będzie odpowiedni na amerykańskim rynku, gdyż zawiera on "mordercze domyślniki," które były za bardzo agresywne, by mogły być ukazywane na sklepowych półkach (m.in. sieć sklepów Kmart była zdecydowanie przeciwna tytułowi), więc tytuł piosenki autorstwa Glenna Tiptona, "Hell Bent for Leather" (po polsku: "Oszalały na punkcie skóry"), został wybrany jako nowy tytuł albumu, który został wydany w Stanach Zjednoczonych w lutym 1979 zbiegając się w czasie - tak jak planowano - z rozpoczęciem trasy koncertowej po Stanach.
Mało znanym faktem jest to, że Rob Halford napisał w tym okresie książkę, która nigdy nie została upubliczniona. Sebastian Bach poruszył ten temat, gdy przeprowadzał wywiad z Halfordem w programie stacji VH1, Forever Wild, ale zostało to wycięte z programu:
Okładka Podkreślając nowy wizerunek grupy, graficzny projektant wytwórni CBS Records, Rosław Szaybo, umieścił na okładce oćwiekowany, skórzany kask motocyklisty oraz krwawe, roztrzaskane okulary ochronne na głowie manekina, aby wytworzyć uczucie zgodne z oryginalnym tytułem albumu. Gdy Columbia Records zmieniła tytuł na potrzeby amerykańskiego wydania, sens okładki - pomimo że się zmienił - dopasował się do nowego tytułu.
Logo Judas Priest znane z poprzedniego wydawnictwa, Stained Class, zostało użyte również na Killing Machine, ale zostały w nim dokonane drobne zmiany: pod wyrazem "Judas" zamiast pięciu "ząbków" znajduje się ich sześć oraz został skrócony odstęp do wyrazu "Priest."W przypadku porównania obu okładek i Stained Class i Killing Machine za pomocą odnośników do okładek, które są umieszczone w obu artykułach o tych albumach, trzeba pamiętać, że odnośnik do okładki Stained Class przedstawia wersję okładki wydawaną od 2001 r. i zawiera zaktualizowane logo. Logo w takiej wersji do dziś pozostaje najczęściej wykorzystywanym przez grupę na swoich wydawnictwach.
Lipiec 1979: Tom Allom producentem; Les Binks odchodzi Latem 1979 roku Judas Priest postanowiło nagrać swój pierwszy album koncertowy. W tym samym momencie, producent muzyczny, Tom Allom, współpracował z tą samą agencją artystyczną co grupa (Arnakata Management) oraz miał już na koncie m.in. udział w nagrywaniu pierwszych czterech albumów zespołu Black Sabbath (Black Sabbath, Paranoid, Master of Reality, i Black Sabbath, Vol. 4) jako inżynier dźwięku. Allom został poproszony o produkcję albumu właśnie przez jego heavymetalowe doświadczenie, ale współpraca między Allomem i Judas Priest potrwała jeszcze przez najbliższą dekadę:
Gdy koncertowe nagrania były miksowane, zespół i Allom zwrócili uwagę na to, co chcieliby zmienić od strony koncertowej jak i studyjnej: Judas Priest na koncertach osiągało najdynamiczniejszy wpływ na swoją karierę, ale gra na perkusji Lesa Binksa opierała się bardziej na technice, co dobrze służyło w studiu, ale nie służyło już tak dobrze na samych występach. Judas Priest podjęło również decyzję, że skupi się głównie na dynamiczności swoich przyszłych albumów, ale ta zmiana mogła nie wpasować się w styl gry Binksa, który przyznał, że może nie być w stanie zmienić swojego stylu. Ostatecznie, Priest i Binks ugodowo zakończyli współpracę między sobą:
Sierpień 1979: Dave Holland dołącza
Dave Holland dołączył do Judas Priest będąc już doświadczonym muzykiem. Posiadał już na koncie brytyjski przebój, "Mirror, Mirror" (8. pozycja w 1966 r.), wraz z grupą Pinkerton's Assorted Colours oraz albumy i trasy koncertowe z grupą Trapeze i wykonawcami jak Justin Hayward czy Glenn Hughes. Niemal natychmiast po dołączeniu do zespołu, Holland wyruszył w trasę po Stanach Zjednoczonych otwierając koncerty dla Kiss:
Trasa koncertowa
Teledyski Killing Machine jest pierwszym albumem na którego potrzeby Judas Priest nagrało teledyski z playbackiem. Chociaż nigdy nie stały się one ogólnie dostępne, to jednak były emitowane w telewizji oraz dołączone jako część filmu z kompilacji z 1993 r., Metal Works ’73–’93. Niektóre z materiałów filmowych pochodzą z występów w programie stacji BBC, Top of the Pops, a inne pochodzą z samych koncertów grupy:
"Take on the World" - dwie wersje istnieją: jedna z występu na żywo w The Pavillion w Brighton w Anglii, druga z Top of the Tops. Obie wersje są z playbackiem. "Killing Machine" - koncertowe nagranie z playbackiem i dźwiękiem publiczności "Rock Forever" - koncertowe nagranie z playbackiem "Evening Star" - wykonanie z playbacku w Top of the Pops. Scenografię uzupełnia wisząca "gwiazda."
Wykonania "Take on the World" i "Evening Star" w programie Top of the Pops zawarte są na DVD Judas Priest z 2003 roku, Electric Eye.
Single "Evening Star"/"Beyond the Realms of Death" [na żywo] - wydany w 1978 roku w Wielkiej Brytanii przez CBS Records Pozycja #67 w Wielkiej Brytanii "Take on the World"/"Starbreaker" [na żywo] - wydany w grudniu 1978 w Wielkiej Brytanii przez CBS Records Pozycja #14 w Wielkiej Brytanii "Before the Dawn"/"Rock Forever" - wydany w 1978 r. w Wielkiej Brytanii przez CBS Records "Rock Forever"/"Green Manalishi (With the Two-Pronged Crown)" - wydany w maju 1979 przez CBS Records "Rock Forever"/"Hell Bent for Leather"/"Beyond the Realms of Death" - wydany jako singel promocyjny w 1979 r. w Wielkiej Brytanii przez CBS Records "Green Manalishi (With the Two-Pronged Crown)" (stereo)/"Green Manalishi (With the Two-Pronged Crown)" (mono) – wydany jako singel promocyjny w 1979 roku w Stanach Zjednoczonych
Lista utworów Killing Machine "Delivering the Goods" - 4:14 "Rock Forever" - 3:18 "Evening Star" (Halford, Tipton) - 4:02 "Hell Bent for Leather" (Tipton) - 2:39 "Take on the World" (Halford, Tipton) - 3:01 "Burnin’ Up" (Tipton, K.K. Downing) - 4:05 "Killing Machine" (Tipton) - 3:02 "Running Wild" (Tipton) - 2:56 "Before the Dawn" - 3:22 "Evil Fantasies" - 4:11 Hell Bent for Leather "Delivering the Goods" - 4:14 "Rock Forever" - 3:18 "Evening Star" (Halford, Tipton) - 4:02 "Hell Bent for Leather" (Tipton) - 2:39 "Take on the World" (Halford, Tipton) - 3:01 "Burnin’ Up" (Tipton, Downing) - 4:05 "Green Manalishi (With the Two-Pronged Crown)" (Peter Green) - 3:23 "Killing Machine" (Tipton) - 3:02 "Running Wild" (Tipton) - 2:56 "Before the Dawn" - 3:22 "Evil Fantasies" - 4:11
Bonusowe utwory na zremasterowanych edycjach (2001 -) "Fight for Your Life" - 4:06 "Riding on the Wind" [na żywo] - 3:15
kompozytorami (oprócz wymienionych w nawiasach) wszystkich utworów są Rob Halford, Glenn Tipton, i K.K. Downing.
Twórcy Wykonawcy Rob Halford – śpiew Glenn Tipton – gitara elektryczna K.K. Downing – gitara elektryczna Ian Hill – gitara basowa