Elektroenergetyczna linia kablowa – kabel wielożyłowy, wiązka kabli jednożyłowych w układzie wielofazowym lub kilka kabli jedno- lub wielożyłowych połączonych równolegle wraz z osprzętem kablowym, ułożone na wspólnej trasie i łączących zaciski tych samych dwóch urządzeń elektrycznych jedno- lub wielofazowych albo jedno- lub wielobiegunowych. Linie takie buduje się zarówno dla prądu stałego, jak i przemiennego.
Z określeniem kabel kojarzy się przewód ułożony w ziemi. Takie było przeznaczenie kabli, ale ze względu na ich zalety zastosowanie ich zostało rozszerzone na inne przypadki. Można je układać w kanałach kablowych, na ścianie, na konstrukcjach, w rurach, zawieszać na linkach nośnych itp.
Linie kablowe stosuje się przede wszystkim tam, gdzie prowadzenie linii napowietrznych jest kłopotliwe oraz niewskazane ze względu na gęstą zabudowę i wysokie uprzemysłowienie. Dotyczy to szczególnie zakładów przemysłowych oraz obszarów miejskich. A także ze względu na projekty modernizacji dotychczasowych linii elektroenergetycznych, prowadzonych napowietrznie.
Zastosowanie Linie kablowe są droższe od linii napowietrznych i zazwyczaj stosuje się je w przypadkach, gdy: występująca strefa zabrudzeniowa uniemożliwia eksploatację linii napowietrznych (np. pyły, gazy żrące itp.), istnieje konieczność przekraczania dużych zbiorników wodnych – np. kanały, zatoki morskie czy morza, planowana jest rozbudowa i zwiększony w przyszłości pobór energii – dołożenie kabla jest łatwiejsze, niż przebudowa linii napowietrznej na wielotorową lub jej modernizacja na wyższe obciążenia, linie napowietrzne kolidują z obszarami zamieszkanymi – ze względów estetycznych i urbanistycznych, wymagana jest wysoka niezawodność zasilania, zwisające przewody narażają ludzi na niebezpieczeństwo przy przemieszczaniu wysokich elementów lub pojazdów, przecinają się linie energetyczne o różnych napięciach.
Wady i zalety wyższe koszty projektu i ułożenia kabli w stosunku do budowy analogicznej linii napowietrznej, utrudniona budowa – konieczność prac ziemnych niemal na całej długości, kolizje z istniejącą infrastrukturą podziemną, linie kablowe są trudniejsze w eksploatacji, naprawy, budowy przyłączy, wymiana są bardzo utrudnione i kosztowne, większa niezawodność linii kablowych – mniejsze narażenie na warunki atmosferyczne, lepsza tłumienność przepięć i zwarć, mniejsze zagrożenie porażeniowe niż w przypadku linii napowietrznej, narażenie na agresywne warunki glebowe – kwaśne lub kamieniste podłoże może wzmagać efekt starzeniowy, w przypadku linii kablowych prądu stałego występują w ziemi prądy błądzące przyspieszające korozję, np. metalowych rur, istnieją kable do przesyłu wielkich mocy (choć najbardziej popularne są linie kablowe dla napięć niskich i średnich), linie kablowe są mniej uciążliwe dla otoczenia (hałas, pole elektryczne, estetyka krajobrazu itd.).
Zobacz też Trasa kablowa
Bibliografia Wójcikowska A.: Linie Kablowe – zasady budowy, Elektroinfo, Nr 1/2001, s. 30–34. Wójcikowska A.: Linie Kablowe – dobór osprzętu kablowego, Elektroinfo, Nr 2/2001, s. 60–63. PN-93/E-90400 Kable elektroenergetyczne i sygnalizacyjne o izolacji i powłoce polwinitowej na napięcie znamionowe nie przekraczające 6/6 kV. Ogólne wymagania i badania. PN-76/E-05125 Elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe. Projektowanie i budowa. Wytyczne technologii budowy linii kablowych nn oraz dobór osprzętu do wy¿ej wymienionych linii kablowych w aglomeracjach miejskich. COBR Elektromontaż 1995.
Kategoria:Linie elektroenergetyczne