Depresja anaklityczna – termin wprowadzony w 1940 przez René Spitza na oznaczenie zaburzeń obserwowanych u części noworodków i niemowląt, które to zaburzenia mają wiązać się z izolacją od matki (np. w związku z pobytem dziecka w szpitalu, lub umieszczeniem w domu dziecka). Obraz depresji anaklitycznej obejmuje: utratę apetytu, zaburzenia rytmu snu i czuwania, małą ruchliwość, brak typowej dla tego okresu rozwojowego reakcji płaczu, objawy dyspepsji, zanik ssania, niekiedy epizody hipertermii.
Depresja anaklityczna ustępuje w okresie 3 miesięcy po połączeniu matki z dzieckiem.
Zobacz też Choroba sieroca
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pediatria Kategoria:Zaburzenia depresyjne