Ludwik Maria Grignion de Montfort

Ludwik Maria Grignion de Montfort, SMM (ur. 31 stycznia 1673 w Montfort-sur-Meu, zm. 28 kwietnia 1716 w Saint-Laurent-sur-Sèvre) – francuski duchowny katolicki i tercjarz dominikański, pisarz religijny epoki baroku, wielki czciciel Maryi, założyciel zgromadzeń zakonnych, święty Kościoła katolickiego.

Jego pisma, w tym słynny Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny, wywarły ogromny wpływ na katolicką mariologię oraz na duchowość kilku papieży, w szczególności świętego Jana Pawła II.

Życiorys Wczesne lata i wykształcenie mały|Dom w Montfort-sur-Meu, w którym urodził się św. Ludwik. Urodził się w 1673 roku w miejscowości Montfort-sur-Meu jako najstarsze z ocalałych osiemnaściorga dzieci Jeana-Baptiste'a i Jeanne Robert Grignion. Jego ojciec był notariuszem. Ludwik spędził większość dzieciństwa w Iffendic, gdzie jego ojciec kupił gospodarstwo. W wieku 12 lat rozpoczął naukę w jezuickim kolegium św. Tomasza Becketa w Rennes. Pod koniec swojej podstawowej edukacji, rozpoczął tam studia filozoficzne i teologiczne.

Słuchając opowieści miejscowego księdza, opata Juliena Belliera, o jego życiu jako wędrownego misjonarza, Montfort zapragnął głosić misje wśród najuboższych. Pod okiem Belliera i innych kapłanów zaczął rozwijać w sobie silne nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny.

mały|XIX-wieczna ilustracja przedstawiająca kościół Saint-Sulpice w Paryżu, przy którym Montfort przygotowywał się do kapłaństwa. Dzięki darczyńcy pod koniec 1693 roku wyjechał do Paryża, by studiować w słynnym seminarium Saint-Sulpice. Gdy przybył na miejsce, okazało się, że darczyńca nie zapewnił mu wystarczających środków, więc mieszkał w tanich pensjonatach wśród najuboższych, uczęszczając na wykłady z teologii na Sorbonie. Po niespełna dwóch latach ciężko zachorował i trafił do szpitala. Po wyzdrowieniu w lipcu 1695 r. wstąpił do tzw. Małego Saint-Sulpice. Został bibliotekarzem w seminarium, co dało mu możliwość dogłębnego przestudiowania dzieł z zakresu duchowości, a zwłaszcza tych dotyczących roli Maryi w życiu chrześcijańskim.

Posługa kapłańska i misyjna Ludwik przyjął święcenia kapłańskie 5 czerwca 1700 roku i został przydzielony do Nantes. Jego wielkim pragnieniem był wyjazd na misje zagraniczne do Kanady, ale odradził mu to jego kierownik duchowy. W listopadzie 1710 roku wstąpił do Trzeciego Zakonu św. Dominika i poprosił o pozwolenie na zakładanie bractw różańcowych.

Około tego czasu został mianowany kapelanem szpitala miejskiego w Nantes. Spotkał tam bł. Marię Ludwikę Trichet, z którą współpracował przez resztę życia. Pragnąc pełnić funkcję misjonarza, Montfort udał się na pielgrzymkę do Rzymu, aby zasięgnąć rady papieża Klemensa XI. Papież rozpoznał jego powołanie i odsyłając go z powrotem do Francji, nadał mu zaszczytny tytuł Misjonarza Apostolskiego. Po powrocie przez kilka lat z wielkim zaangażowaniem głosił misje ludowe od Bretanii po Nantes. Zyskał przydomek „dobrego ojca z Montfort”. Jego żarliwe, nierzadko surowe kazania wywierały wielki wpływ na słuchaczy. Z powodu swojej bezkompromisowości zyskał jednak wielu wrogów i co najmniej raz próbowano go otruć.

Ostatnie lata i śmierć mały|Przedstawienie św. Ludwika i bł. Marii Ludwiki Trichet w czasie zakładania zgromadzenia Córek Mądrości (XIX w.). W ostatnich latach życia Montfort był stale w drodze, głosząc misje z jednej miejscowości do drugiej. Mimo nawału pracy znalazł czas na napisanie swoich najważniejszych pism duchowych: Traktatu o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny, Tajemnicy Maryi oraz wielu hymnów. Zakładał także darmowe szkoły dla ubogich chłopców i dziewcząt.

W 1715 roku w La Rochelle, przy wsparciu Marii Ludwiki Trichet i Katarzyny Brunet, uformował ostatecznie żeńskie zgromadzenie zakonne Córek Mądrości, powierzając im nauczanie dzieci i opiekę nad ubogimi.

Wyczerpany ciężką pracą i chorobą, w kwietniu 1716 roku przybył do Saint-Laurent-sur-Sèvre, by poprowadzić swoją ostatnią misję. Tam ciężko zachorował i zmarł 28 kwietnia w wieku zaledwie 43 lat, będąc kapłanem zaledwie przez 16 lat. Tysiące ludzi zgromadziły się na jego pogrzebie, a wkrótce przy jego grobie zaczęto odnotowywać cudowne uzdrowienia. Dokładnie 43 lata później, 28 kwietnia 1759 roku, zmarła Maria Ludwika Trichet i spoczęła tuż obok niego.

Duchowość mały|Figura św. Ludwika w Bazylice św. Piotra. W centrum duchowości osobistej i apostolskiej św. Ludwika stał absolutny prymat Boga (jego zawołaniem było Bóg sam – „Dieu Seul”), tajemnica Wcielenia, wierność krzyżowi oraz kult Najświętszej Maryi Panny. W pismach często przypominał też o wierności przyrzeczeniom chrztu świętego. Aby dać temu wyraz, do swego imienia dodał imię Maria, a do nazwiska nazwę miejscowości, w której został ochrzczony (Montfort).

Św. Ludwik był również znany z niezwykle żywego nabożeństwa do aniołów. Już jako seminarzysta zachęcał kolegów do okazywania szacunku swoim aniołom stróżom, a swoje listy kończył zazwyczaj pozdrowieniem dla anioła stróża osoby, do której pisał.

Całkowite oddanie się Jezusowi przez Maryję Ludwik Grignion de Montfort rozwinął doktrynę „niewolnictwa maryjnego” jako nabożeństwa polegającego na najdoskonalszym oddaniu się Jezusowi Chrystusowi przez ręce Jego Matki. W podejściu Montforta, Jezus i Maryja są ze sobą nierozerwalnie złączeni. Pisał on, że „Maryja jest najbezpieczniejszą, najłatwiejszą, najkrótszą i najdoskonalszą drogą do Jezusa”.

Praktyka tego nabożeństwa ma wymiar wewnętrzny – świadomość bycia „niewolnikiem z miłości” – oraz zewnętrzny, który realizuje się poprzez 33-dniowe modlitewne przygotowanie i odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych w akcie całkowitego ofiarowania się. Święty przekonywał:

Pobożność św. Ludwika wywarła znaczący wpływ na papieży Piusa IX, Leona XIII, Piusa X, Piusa XI i Piusa XII, a przede wszystkim na św. Jana Pawła II. Ten ostatni nawiązał do pism Montforta już jako Karol Wojtyła, przyjmując jako swą dewizę biskupią i papieską zawołanie zaczerpnięte z myśli świętego: Totus Tuus („Cały Twój”). Znanym „niewolnikiem maryjnym” i propagatorem tej idei w Polsce był kardynał Stefan Wyszyński, a także św. Maksymilian Maria Kolbe, założyciel stowarzyszenia Rycerstwo Niepokalanej.

Kapłan i poeta Choć Montfort jest znany przede wszystkim ze swoich traktatów duchowych, był również uzdolnionym poetą. W trakcie swojej posługi misyjnej skomponował ponad 20 000 wersetów hymnów. Były one przeznaczone głównie do śpiewania w wiejskich kościołach i domach najuboższych jako żywe instrumenty ewangelizacji. Montfort był też rzeźbiarzem – wyrzeźbił co najmniej trzy figury przedstawiające Madonnę z Dzieciątkiem.

Założone zgromadzenia mały|Płaskorzeźba przedstawiająca św. Ludwika na budynku Assumption College w Bangkoku, w Tajlandii. Święty Ludwik ułożył reguły dla powołanych przez siebie wspólnot, które po jego śmierci rozprzestrzeniły się na cały świat: Zgromadzenie Misjonarzy Towarzystwa Maryi (Montfortanie) – księża misjonarze głoszący Słowo Boże i promujący nabożeństwo do Maryi. Córki Mądrości – zgromadzenie żeńskie zajmujące się edukacją i opieką nad chorymi (współzałożone z bł. Marią Ludwiką Trichet). Bracia Szkół Chrześcijańskich św. Gabriela (Gabrieliści) – zgromadzenie braci zakonnych wyrosłe z grupy współpracowników świeckich św. Ludwika, dedykowane edukacji.

Dzieła Najbardziej znane i przetłumaczone na język polski pisma św. Ludwika to m.in.:

Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny (napisany w 1712 r., odnaleziony i opublikowany dopiero w 1842 r.) Tajemnica Maryi Przedziwny sekret Różańca Świętego Miłość Mądrości Przedwiecznej List do Przyjaciół Krzyża Modlitwa Płomienna Listy (zachowały się 34 listy napisane przez św. Ludwika) Reguła Pierwotna Córek Mądrości Reguła Księży Misjonarzy Towarzystwa Maryi

W Polsce większość z tych pism ukazała się w różnych zbiorach, m.in. jako Pisma wybrane oraz zbiór Miłość Mądrości Przedwiecznej oraz inne pisma. Pisma świętego stanowiły również podstawę do stworzenia popularnego współcześnie 33-dniowego cyklu rekolekcyjnego Przygotowanie do aktu zawierzenia się Jezusowi przez ręce Maryi według św. Ludwika Marii Grignion de Montfort.

Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny mały|Figura św. Ludwika w bazylice Notre-Dame-de-Bonne-Nouvelle w Rennes. Św. Ludwik został beatyfikowany przez papieża Leona XIII w 1888 roku i kanonizowany przez papieża Piusa XII 20 lipca 1947 roku. W 1996 roku grób św. Ludwika w Saint-Laurent-sur-Sèvre nawiedził modląc się papież Jan Paweł II.

Przekłady na polski

Zobacz też Niewolnictwo maryjne Święty Ludwik – inni święci noszący to imię Zgromadzenie Misjonarzy Towarzystwa Maryi (montfortanie) wstawiennictwo świętych

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Ludwik Maria Grignion de Montfort – dzieła w bibliotece Polona

Kategoria:Bretończycy Kategoria:Francuscy duchowni katoliccy Kategoria:Gabrieliści Kategoria:Założyciele zakonów katolickich Kategoria:Tercjarze dominikańscy (biografie) Kategoria:Maryja Kategoria:Francuscy misjonarze katoliccy Kategoria:Urodzeni w 1673 Kategoria:Zmarli w 1716 Ludwik Maria Grignion de Montfort Ludwik Maria Grignion de Montfort Ludwik Maria Grignion de Montfort