Nicolaas van Wijk (ur. 17 października 1880, zm. 7 kwietnia 1941) – holenderski językoznawca, slawista.
Życiorys W 1913 r. został mianowany profesorem slawistyki na Uniwersytecie w Lejdzie. Od 1921 r. był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności, a także Królewskiej Holenderskiej Akademii Sztuk i Nauk. Był przedstawicielem szkoły młodogramatyków, w ostatnich latach życia skierował się w stronę strukturalizmu.
Jego główne prace dotyczą języków bałtyckich, słowiańskich, fonetyki, fonologii, akcentologii i dialektologii języków słowiańskich. Można wśród nich wymienić: Die baltischen und slawischen Akzent- und Intonationssysteme (1923) Die tschechisch-polnischen Übergangsdialekte... (1928) Les langues slaves: de l’unit à la pluralité (1939).
Odznaczenia Złoty Wawrzyn Akademicki (4 listopada 1937) „za szerzenie zamiłowania do literatury polskiej za granicą”.
Przypisy
Linki zewnętrzne Nikolas van Wijk – dzieła w bibliotece Polona
Kategoria:Członkowie Królewskiej Holenderskiej Akademii Sztuk i Nauk Kategoria:Członkowie Polskiej Akademii Umiejętności Kategoria:Holenderscy językoznawcy Kategoria:Odznaczeni Złotym Wawrzynem Akademickim Kategoria:Slawiści Kategoria:Urodzeni w 1880 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Lejdzie Kategoria:Zmarli w 1941